Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper neemt de tram." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper neemt de tram." />
Asset 14

Tramconducteur

Al mijn hele leven maak ik met groot genoegen gebruik van het openbaar vervoer. In bus of tram kan ik heerlijk in de anonimiteit opgaan. Ik lees een krantje, verdwijn in mijn koptelefoon, of staar wat uit het raam en luister de gesprekken van mijn medepassagiers af. Maar zoals zoveel geneugten van het leven die zo voor zich leken te spreken, is ook dit gebeuren compleet op z’n kop gezet sinds ik mij heb voortgeplant. Nonchalant het voertuig binnenstappen, met een vloeiende beweging je chipkaart langs het apparaatje bliepen en dan een knus plekje opzoeken om je over te geven aan de reis, het is er niet meer bij. Eerst moet de kinderwagen naar binnen, wat bij bepaalde type trams soepeler gaat dan bij andere modellen. Assistentie komt alleen wanneer je het niet nodig hebt. Eenmaal binnengekomen moet de kinderwagen op de daarvoor bestemde plek worden geparkeerd en als daar reeds een collega staat, dient er logistiek overleg te worden gevoerd met de toezichthouder daarvan, aan wie je vervolgens de gehele rit vastzit. Inchecken en uitchecken schieten er makkelijk bij in en als je hier via de intercom aan herinnerd wordt (‘Wil die man met die kinderwagen....’) kan echt niemand meer jouw aanwezigheid ontgaan. Mocht de chauffeur zijn gaspedaal indrukken voordat je aan de rem van de kinderwagen hebt gedacht, kan het voorkomen dat vader en dochter binnen een nanoseconde alle inzittenden een hand dan wel voet hebben gegeven. Anonimiteit is al met al niet meer echt een optie.

Illustratie: Tejo Verstappen

En ook als alles zonder enige problemen verloopt, ben je als jonge vader verplicht met iedereen contact te maken. Dat contact verloopt noodzakelijkerwijs via het kind. Zo zat Annika afgelopen week onophoudelijk te flirten met een boomlange tramconducteur met rastahaar tot ver over zijn schouders. Ze kirde en lachte en schreeuwde, zonder haar blik af te wenden van de paradijsvogel in zijn hokje. Grinnikend beantwoordde hij haar blikken, enigszins in verlegenheid gebracht. Ik zat achter Annika’s wagen en voelde mij steeds overbodiger worden. In het begin had ik een paar keer naar de man geknikt, met een lach die een verbond van vertederdheid moest uitdrukken, maar ik kon toch moeilijk de komende twintig minuten naar de conducteur blijven knikken. Annika begon steeds luider te gillen, vooral als er nieuwe passagiers instapten die haar zicht op de rastaman blokkeerden. Wat zouden al die mensen denken over mij, de vader? Dat ik haar niet in de hand had, dat ik niet wist wat ik moest doen? Of dat ik juist van de vrije opvoeding was en zij helemaal haar gang mocht gaan, ook als de gehele stad bij elkaar werd gegild? Wat wás het juiste dat ik moest doen? En waarom werd er uitgerekend nu een omleiding omgeroepen?

Toch zijn er altijd ergere beproevingen, zoals de vrouwelijke conducteurs die zich de gehele rit rit in Jordanese tongval met het wel en wee van je kind bemoeien. Dat ze niet goed in haar wagen zit. Dat haar speen is gevallen. Of ze al kan praten. Of ze wel speelgoed heeft. Dat haar moeder wel heel mooi moet zijn. Ik geef op deze vragen braaf antwoord, met het gevoel dat ik een mondeling examen aan het afleggen ben. Ik neem Annika op schoot en geef haar een fles. Die staat eigenlijk pas over een half uur op het programma, maar ik wil graag de indruk wekken dat ik alles onder controle heb, dat ik niet een vader speel maar het ook daadwerkelijk ben.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer