Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper neemt de tram." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper neemt de tram." />
Asset 14

Tramconducteur

Al mijn hele leven maak ik met groot genoegen gebruik van het openbaar vervoer. In bus of tram kan ik heerlijk in de anonimiteit opgaan. Ik lees een krantje, verdwijn in mijn koptelefoon, of staar wat uit het raam en luister de gesprekken van mijn medepassagiers af. Maar zoals zoveel geneugten van het leven die zo voor zich leken te spreken, is ook dit gebeuren compleet op z’n kop gezet sinds ik mij heb voortgeplant. Nonchalant het voertuig binnenstappen, met een vloeiende beweging je chipkaart langs het apparaatje bliepen en dan een knus plekje opzoeken om je over te geven aan de reis, het is er niet meer bij. Eerst moet de kinderwagen naar binnen, wat bij bepaalde type trams soepeler gaat dan bij andere modellen. Assistentie komt alleen wanneer je het niet nodig hebt. Eenmaal binnengekomen moet de kinderwagen op de daarvoor bestemde plek worden geparkeerd en als daar reeds een collega staat, dient er logistiek overleg te worden gevoerd met de toezichthouder daarvan, aan wie je vervolgens de gehele rit vastzit. Inchecken en uitchecken schieten er makkelijk bij in en als je hier via de intercom aan herinnerd wordt (‘Wil die man met die kinderwagen....’) kan echt niemand meer jouw aanwezigheid ontgaan. Mocht de chauffeur zijn gaspedaal indrukken voordat je aan de rem van de kinderwagen hebt gedacht, kan het voorkomen dat vader en dochter binnen een nanoseconde alle inzittenden een hand dan wel voet hebben gegeven. Anonimiteit is al met al niet meer echt een optie.

Illustratie: Tejo Verstappen

En ook als alles zonder enige problemen verloopt, ben je als jonge vader verplicht met iedereen contact te maken. Dat contact verloopt noodzakelijkerwijs via het kind. Zo zat Annika afgelopen week onophoudelijk te flirten met een boomlange tramconducteur met rastahaar tot ver over zijn schouders. Ze kirde en lachte en schreeuwde, zonder haar blik af te wenden van de paradijsvogel in zijn hokje. Grinnikend beantwoordde hij haar blikken, enigszins in verlegenheid gebracht. Ik zat achter Annika’s wagen en voelde mij steeds overbodiger worden. In het begin had ik een paar keer naar de man geknikt, met een lach die een verbond van vertederdheid moest uitdrukken, maar ik kon toch moeilijk de komende twintig minuten naar de conducteur blijven knikken. Annika begon steeds luider te gillen, vooral als er nieuwe passagiers instapten die haar zicht op de rastaman blokkeerden. Wat zouden al die mensen denken over mij, de vader? Dat ik haar niet in de hand had, dat ik niet wist wat ik moest doen? Of dat ik juist van de vrije opvoeding was en zij helemaal haar gang mocht gaan, ook als de gehele stad bij elkaar werd gegild? Wat wás het juiste dat ik moest doen? En waarom werd er uitgerekend nu een omleiding omgeroepen?

Toch zijn er altijd ergere beproevingen, zoals de vrouwelijke conducteurs die zich de gehele rit rit in Jordanese tongval met het wel en wee van je kind bemoeien. Dat ze niet goed in haar wagen zit. Dat haar speen is gevallen. Of ze al kan praten. Of ze wel speelgoed heeft. Dat haar moeder wel heel mooi moet zijn. Ik geef op deze vragen braaf antwoord, met het gevoel dat ik een mondeling examen aan het afleggen ben. Ik neem Annika op schoot en geef haar een fles. Die staat eigenlijk pas over een half uur op het programma, maar ik wil graag de indruk wekken dat ik alles onder controle heb, dat ik niet een vader speel maar het ook daadwerkelijk ben.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer