Een paar keer heeft iemand het geweldig met mij uitgemaakt. De eerste iemand had me al geschreven dat het niets meer zou worden, maar nodigde me nog uit op een terras. Toen heb ik een uur lang dicht tegen hem aangedrukt zitten treuren terwijl hij dubbele espresso’s dronk tot zijn handen ervan trilden. Dat hielp. Met een tweede iemand lag ik op bed toen hij het vertelde. Daarna stopte hij me in onder de deken, ging op mijn bedrand zitten en speelde liedjes op de gitaar.
Ikzelf vind het vaak moeilijk om elegant een eind te maken aan romantische ontmoetingen. Dan heb ik het niet over het uitmaken van een lange relatie. Dat kan een verpletterende rotval of een hemelse bevrijding zijn, ongeacht de manier waarop je vertelde dat het klaar was. Maar soms denk je na een paar afspraakjes: ‘Ai, toch niet, toch liever iets/iemand anders.’ Of ‘Toch liever niets.’ Je weet niet eens of je het wel uitmaken mag noemen, dus wat zeg je dan?
Als de ander dan toch aanstuurt op een nieuwe ontmoeting sta je voor een driesplitsing. Eén: je vertelt tegen diegene hoe je je voelt. Twee: je geeft alle andere dingen in je leven voorrang en verstopt je achter de zelfgecreëerde waarheid 'Ik ben veel te druk om je te zien.' Of drie: Je laat niks meer van je horen.
De derde weg is de Etalagepop. De term Etalagepop verwijst naar achtervolgingsscenes in humoristische films. Een acteur poseert om te ontsnappen als een levenloos onderdeel van het decor. Het onbeantwoord laten van het tekstbericht ‘Hé, hoe gaat het?’ wordt hier vergeleken met bewegingsloos in de verte staren terwijl iemand voor je gezicht op een raam bonkt en roept om je te begroeten.
De Etalagepop is pijnlijk en idioot omdat iemand makkelijk kan zien dat je in de coulissen verder beweegt. ‘Laatst gezien: 23 minuten geleden’, of ‘Luistert This is How We Walk On The Moon,’ en ‘Heeft interesse in een evenement bij jou in de buurt.’ En dan noem ik nog niet eens de redelijke kans dat je elkaar weer in het echt tegenkomt. Het is verstoppen achter een gordijn terwijl je voeten nog te zien zijn.
Onlangs realiseerde ik me hoe vaak ik in het verleden voor de Etalagepop gekozen heb. Weg is weg, dacht ik dan. Dat zal de ander toch ook wel doorhebben? Bovendien ben ik écht best vaak een beetje druk. Ik zag het als mijn eigen onvermogen. Mijn zwakte, waar de ander gelukkig niets meer mee te maken had. Tot ik dus achter dat woord De Etalagepop kwam. Toen bleek dat mijn onvermogen generatiebreed wordt gedragen, misschien zelfs onder al mijn tijdgenoten voorkomt, toen schaamde ik me eindeloos.
Mensen zijn sufferds. We slurpen films, liedjes en verhalen over liefde en besteden doorlopend een deel van onze aandacht aan de zoektocht naar gezelschap. En nog kunnen we vaak niet eens de moeite opbrengen om afscheid te nemen als het gezelschap niet aan de verwachtingen voldeed. Zonder er nu heel verheven over te doen, denk ik eigenlijk wel dat je maar op één manier kunt verdienen dat weer iemand anders lief tegen je gaat doen: Tóch even zeggen hoe je je erover voelt. Dan kun je daarna echt lekker druk zijn zonder je schuldig te voelen.
Foto: Lotte van Uittert
