Foto: Privé-collectie Ava Mees List Mees haat het spel tussen mannen en vrouwen, maar heeft wel een jachtvergunning." /> Foto: Privé-collectie Ava Mees List Mees haat het spel tussen mannen en vrouwen, maar heeft wel een jachtvergunning." />
Asset 14

Spelbreker


Foto: Privé-collectie Ava Mees List

Ik hou niet van spelletjes. Ik hou niet van Risk, ik hou niet van Super Mario, ik hou niet van Scrabble. En ik hou al he-le-maal niet van het ingewikkelde spel dat communicatie tussen mannen en vrouwen heet. Om gek van te worden, vind ik het zelfs.

Het spel tussen (potentiële) geliefden moet ontzettend zijn veranderd sinds de komst van de mobiele telefoon. Generaties boven ons kunnen getuigen. Als je iemand leuk vond, moest je diegene gewoon opbellen, met het risico dat a) een familielid opnam b) het een vreselijk ongemakkelijk gesprek werd c) je bij de gedachte aan deze opties herhaaldelijk ophing zodra er werd opgenomen aan de andere kant van de lijn. Nee, dan sms-en. Zo veel veiliger! Veel makkelijker dan ooit kan je contact opnemen met een semi-onbekende, daar deze niet hoeft te horen hoe je stem trilt, niet te voelen hoe je handen zweten, niet te zien dat je vandaag de moeite niet hebt genomen om je fatsoenlijk aan te kleden. Als een ware woordkunstenaar kun je de zinnen zo formuleren dat je grappig, slim, speels, lief en leuk bent. Als afsluiter kies je uitgekiend voor een ‘x’ (lief, maar afstandelijk), een ‘xxx’ (vriendschappelijk, zoals de zoenen op de wang), of een ‘kus’ (intiem, zelf bedenken waar je hem wilt hebben).

Ik probeer al weken af te spreken met een man. Hij is vreselijk slecht in terug sms-en. Net als ik denk dat hij het kan vergeten, als ik hardop “Graag of niet!” heb geroepen tegen iedereen die het maar wilt horen, dan stuurt hij iets. 'Hallo lieverd,' gaat het dan, 'wanneer zie ik je?' Alsof mannen voelsprieten hebben, zei een vriendin onlangs, ze weten gewoon wanneer je interesse verliest en precies op dat moment beginnen ze weer aan de hengel te trekken waarna jij het haakje in je wang voelt prikken. En zo raak ik ongewild toch verstrikt in het spel. 'Niet gelijk iets terugsturen hoor,' zegt een andere vriendin tegen me. 'Laat hem maar even wachten, hij laat jou toch ook wachten?' Ik twijfel even. Maar dan begint alles te borrelen. HO EENS EVEN. Zo zijn we niet getrouwd. Ik doe hier niet aan mee. Als ik iets terug wil sturen, dan doe ik dat wel wanneer ík daar zin in heb, en niet wanneer iemand anders zegt dat ik dat moet doen. Bovendien, als ik niet gelijk reageer vergeet ik het weer, ik ken mezelf. Dus stuur ik kordaat een weerwoord: 'Zaterdag?' Om vervolgens dagen te wachten op antwoord, en het hele proces weer van voor af aan kan beginnen.

De regels. Als hij belt, drie dagen wachten om terug te bellen. Pas op de derde date seks. Als hij je na een jaar nog niet ten huwelijk heeft gevraagd, dumpen die hap. The Rules: Time-Tested Secrets for Capturing the Heart of Mr. Right werd in 1995 geschreven door twee Amerikaanse dames: Ellen Fein en Sherrie Schneider. Ze werden er wereldberoemd mee en of we het nou willen of niet, wat ze schreven is van invloed geweest. Oké, ik ken niemand in Nederland die na een jaar zijn vriendje aan de kant zet omdat hij nog niet door de knieën is gegaan, maar ook in dit kleine landje bestaan er (ongeschreven) regels. En ook hier bestaat het geloof dat als je een man wilt strikken, je vooral hard to get moet spelen.

Ik begrijp ook wel dat mensen die zich aan je voeten storten meestal nou niet de meest begeerlijke partners zijn. Als ik behoefte had aan een schoothondje dan nam ik er wel één, en ik heb nou niet bepaald zin om elke seconde van de dag te verantwoorden waar ik ben en met wie en waarom. Maar hard to get spelen, sjesus, wie heeft daar nou zin in. Dat hele principe is wat mij betreft enkel in leven geroepen omdat je als vrouw niet te gewillig mag zijn. Als je gelijk met iemand in bed duikt, of laat weten dat je iemand leuk vindt, dan ben je makkelijk. Integendeel, jongens en meisjes. We leven in de 21e eeuw en die regels zijn hopeloos verouderd. Tegenwoordig zijn wij vrouwen niet enkel nog elegant wegdartelende hertjes, waar naar hartelust op gejaagd kan worden. Ook wij hebben inmiddels een jachtvergunning, dus berg je maar.

Ooit kwamen we met een groep vrienden samen om te Risken. Ik had het nog nooit gedaan, maar mijn tafelgenoten waren behoorlijk fanatiek met legertjes, kaarten en werelddelen in de weer. Ik niet. Sterker nog, ik vond het tergend saai. Dus ik besloot vals te gaan spelen. Als mijn buurvrouw even niet keek, verwisselde ik haar legertjes met die van mij. Stuk voor stuk veroverde ik zo een continent. Gniffelend, met stiekem omhoog gekrulde mondhoeken, verstopte ik ruiters of wat het dan ook waren in mijn mouw en dropte ze subtiel op de kaart. Het duurde niet lang of men kreeg het door, want heel erg goed was ik er ook weer niet in. Het hele spel veranderde. In plaats van dat ik werd geschoffeerd, begon iedereen de regels aan de laars te lappen. Niemand kon meer zijn ogen afwenden zonder bestolen te worden, hele legers werden geannexeerd. Het werd echt oorlog, en ik besloot dat ik het toch wel leuk vond. Totdat degene die ooit (eerlijk) aan de winnende hand het uitschreeuwde. "Nou! Ik vind het niet leuk meer! Als het zo moet doe ik niet meer mee!" Beteuterd keken we haar aan. Ze had de betovering verbroken. Ik nam een slokje van mijn bier.

Misschien hou ik toch wel van spelletjes. Ik hou gewoon niet van regels.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer