Foto: Privé-collectie Ava Mees List Mees haat het spel tussen mannen en vrouwen, maar heeft wel een jachtvergunning." /> Foto: Privé-collectie Ava Mees List Mees haat het spel tussen mannen en vrouwen, maar heeft wel een jachtvergunning." />
Asset 14

Spelbreker


Foto: Privé-collectie Ava Mees List

Ik hou niet van spelletjes. Ik hou niet van Risk, ik hou niet van Super Mario, ik hou niet van Scrabble. En ik hou al he-le-maal niet van het ingewikkelde spel dat communicatie tussen mannen en vrouwen heet. Om gek van te worden, vind ik het zelfs.

Het spel tussen (potentiële) geliefden moet ontzettend zijn veranderd sinds de komst van de mobiele telefoon. Generaties boven ons kunnen getuigen. Als je iemand leuk vond, moest je diegene gewoon opbellen, met het risico dat a) een familielid opnam b) het een vreselijk ongemakkelijk gesprek werd c) je bij de gedachte aan deze opties herhaaldelijk ophing zodra er werd opgenomen aan de andere kant van de lijn. Nee, dan sms-en. Zo veel veiliger! Veel makkelijker dan ooit kan je contact opnemen met een semi-onbekende, daar deze niet hoeft te horen hoe je stem trilt, niet te voelen hoe je handen zweten, niet te zien dat je vandaag de moeite niet hebt genomen om je fatsoenlijk aan te kleden. Als een ware woordkunstenaar kun je de zinnen zo formuleren dat je grappig, slim, speels, lief en leuk bent. Als afsluiter kies je uitgekiend voor een ‘x’ (lief, maar afstandelijk), een ‘xxx’ (vriendschappelijk, zoals de zoenen op de wang), of een ‘kus’ (intiem, zelf bedenken waar je hem wilt hebben).

Ik probeer al weken af te spreken met een man. Hij is vreselijk slecht in terug sms-en. Net als ik denk dat hij het kan vergeten, als ik hardop “Graag of niet!” heb geroepen tegen iedereen die het maar wilt horen, dan stuurt hij iets. 'Hallo lieverd,' gaat het dan, 'wanneer zie ik je?' Alsof mannen voelsprieten hebben, zei een vriendin onlangs, ze weten gewoon wanneer je interesse verliest en precies op dat moment beginnen ze weer aan de hengel te trekken waarna jij het haakje in je wang voelt prikken. En zo raak ik ongewild toch verstrikt in het spel. 'Niet gelijk iets terugsturen hoor,' zegt een andere vriendin tegen me. 'Laat hem maar even wachten, hij laat jou toch ook wachten?' Ik twijfel even. Maar dan begint alles te borrelen. HO EENS EVEN. Zo zijn we niet getrouwd. Ik doe hier niet aan mee. Als ik iets terug wil sturen, dan doe ik dat wel wanneer ík daar zin in heb, en niet wanneer iemand anders zegt dat ik dat moet doen. Bovendien, als ik niet gelijk reageer vergeet ik het weer, ik ken mezelf. Dus stuur ik kordaat een weerwoord: 'Zaterdag?' Om vervolgens dagen te wachten op antwoord, en het hele proces weer van voor af aan kan beginnen.

De regels. Als hij belt, drie dagen wachten om terug te bellen. Pas op de derde date seks. Als hij je na een jaar nog niet ten huwelijk heeft gevraagd, dumpen die hap. The Rules: Time-Tested Secrets for Capturing the Heart of Mr. Right werd in 1995 geschreven door twee Amerikaanse dames: Ellen Fein en Sherrie Schneider. Ze werden er wereldberoemd mee en of we het nou willen of niet, wat ze schreven is van invloed geweest. Oké, ik ken niemand in Nederland die na een jaar zijn vriendje aan de kant zet omdat hij nog niet door de knieën is gegaan, maar ook in dit kleine landje bestaan er (ongeschreven) regels. En ook hier bestaat het geloof dat als je een man wilt strikken, je vooral hard to get moet spelen.

Ik begrijp ook wel dat mensen die zich aan je voeten storten meestal nou niet de meest begeerlijke partners zijn. Als ik behoefte had aan een schoothondje dan nam ik er wel één, en ik heb nou niet bepaald zin om elke seconde van de dag te verantwoorden waar ik ben en met wie en waarom. Maar hard to get spelen, sjesus, wie heeft daar nou zin in. Dat hele principe is wat mij betreft enkel in leven geroepen omdat je als vrouw niet te gewillig mag zijn. Als je gelijk met iemand in bed duikt, of laat weten dat je iemand leuk vindt, dan ben je makkelijk. Integendeel, jongens en meisjes. We leven in de 21e eeuw en die regels zijn hopeloos verouderd. Tegenwoordig zijn wij vrouwen niet enkel nog elegant wegdartelende hertjes, waar naar hartelust op gejaagd kan worden. Ook wij hebben inmiddels een jachtvergunning, dus berg je maar.

Ooit kwamen we met een groep vrienden samen om te Risken. Ik had het nog nooit gedaan, maar mijn tafelgenoten waren behoorlijk fanatiek met legertjes, kaarten en werelddelen in de weer. Ik niet. Sterker nog, ik vond het tergend saai. Dus ik besloot vals te gaan spelen. Als mijn buurvrouw even niet keek, verwisselde ik haar legertjes met die van mij. Stuk voor stuk veroverde ik zo een continent. Gniffelend, met stiekem omhoog gekrulde mondhoeken, verstopte ik ruiters of wat het dan ook waren in mijn mouw en dropte ze subtiel op de kaart. Het duurde niet lang of men kreeg het door, want heel erg goed was ik er ook weer niet in. Het hele spel veranderde. In plaats van dat ik werd geschoffeerd, begon iedereen de regels aan de laars te lappen. Niemand kon meer zijn ogen afwenden zonder bestolen te worden, hele legers werden geannexeerd. Het werd echt oorlog, en ik besloot dat ik het toch wel leuk vond. Totdat degene die ooit (eerlijk) aan de winnende hand het uitschreeuwde. "Nou! Ik vind het niet leuk meer! Als het zo moet doe ik niet meer mee!" Beteuterd keken we haar aan. Ze had de betovering verbroken. Ik nam een slokje van mijn bier.

Misschien hou ik toch wel van spelletjes. Ik hou gewoon niet van regels.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer