Foto: Mees List De column van Mees over het vriendelijke gedreadlockte publiek dat MySpace-pagina's uitwisselt op een open podium voor singer/songwriters." /> Foto: Mees List De column van Mees over het vriendelijke gedreadlockte publiek dat MySpace-pagina's uitwisselt op een open podium voor singer/songwriters." />
Asset 14

Singer/Songwriter

foto festival 4

Foto: Mees List

"Oh my God, Casey?!?" Ik loop zeiknat Café International binnen op zoek naar Sofie, die hier vanavond gaat zingen op een open mic avond. Haight Street, thuishonk van de vroegere hippies, is niet al te ver fietsen van mijn huis en als oer-Amsterdamse besloot ik ondanks stromende regen mijn outfit te ruïneren en toch op de fiets te komen. Ik kan het water uit de bodem van mijn hakken voelen sijpelen en mijn baret druipt lekker charmant druppels over mijn gezicht. Sofie is nergens te bekennen in dit lunchcafé wat blijkbaar 's avonds de deuren opent voor allerlei vage lui op zoek naar eeuwige roem of in ieder geval wat erkenning. Een roodharige gast, half gekleed in een Schotse ruit met bijpassende pet, met een korte broek over een joggingbroek komt enthousiast op me af gerend omdat ik blijkbaar precies op iemand lijk die hij kent. Opeens begrijp ik hoe het kan dat Sofie hier slechts een maand is maar om de haverklap afspreekt met mensen die ze op deze avonden ontmoet: iedereen begint zomaar ongevraagd een eind tegen je aan te lullen. Ik baan me langs het vriendelijke gedreadlockte volk weer naar buiten om in de naastliggende kroeg bier te drinken met haar, ze is blijkbaar ook even gevlucht voor iedereen.

Wanneer we besluiten terug te gaan is het wat rustiger geworden in het café. Nog maar een paar mensen in de rij voor het optreden. Over het algemeen probeer ik open podium avonden te vermijden als de pest, ik word er extreem ongemakkelijk van om gedwongen naar singer/songwriters te moeten luisteren, en als het ook nog eens amateurs zijn weet ik al helemaal niet waar ik het moet zoeken. Afijn, voor vrienden moet je soms je principes opzij zetten en al helemaal als ze helemaal naar San Francisco zijn overgekomen. We zitten nog geen twee seconden met ons biertje in de hand, of ik word gecomplimenteerd met mijn optreden door een enthousiaste knakker met een baard waar je u tegen zegt. "You guys were awesome! You played first," zegt hij tegen Sofie die het overigens niet hoort terwijl ze haar gitaar stemt, "and then you were great too!" Even voor de duidelijkheid, geen van ons heeft zich überhaupt nog in de buurt van het podium begeven, en ik ben al helemaal niet van plan om ook maar één noot uit mijn strot te laten komen. We proberen de gast uit te leggen dat we niet hebben gespeeld maar het maakt de gast geen zak uit. "You're awesome anyway!" Thanks, dude.

Sofie is inmiddels aan de beurt en heeft blijkbaar in korte tijd al een naam voor zichzelf gemaakt, mensen juichen van herkenning en ik schuifel naar de allervoorste kruk om als trotse mama het hardst te klappen, tot het bijna gênant wordt (maar moeders zijn altijd schaamteloos, zoals we allemaal weten.) Helaas moet ze na twee korte nummers al plaats maken voor de volgende, en wij bevinden ons opeens op de eerste rij. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om gelijk weer naar achter te vertrekken dus zitten we noodgedwongen de laatste nummers uit. En dan komt het.

Spoken word. Alsof iemand van hoger af me probeert uit te testen komt een schuchtere achttienjarige naar voren en begint filosofische zinnen uit te stoten alsof het niets is. "Incarnation is not a dungeon, it is a cloud before the sun", zegt hij, en "life is what you sow... plant nothing but love" en ik voel de regen buiten mijn naam roepen, terwijl de sigaretten in mijn zak branden. Gelukkig is hij bijna klaar en kunnen we naar buiten rennen, maar niet voordat iedereen MySpace pagina's heeft uitgewisseld en me heeft uitgenodigd voor de volgende open mic avond, elders deze week. Oh hell no. Ik loop nog liever de plomp in.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer