Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper heeft de intellectuele broek niet aan in huis, maar hij houdt graag de schijn op." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper heeft de intellectuele broek niet aan in huis, maar hij houdt graag de schijn op." />
Asset 14

Schijn- intellectueel

Er zijn mensen die denken dat ik een intellectueel ben. ‘Dat straal jij gewoon uit’, zeggen ze, als ik vraag naar de reden van dit stigma. Hoewel je volgens mij beter de uitstraling kan hebben van een intellectueel dan van een Tokkie, voelt het als een loden last. Ik zie mij soms genoodzaakt om heel hard te bewijzen dat ik geen intellectueel ben (bijvoorbeeld door luid boerend een potje seksistische moppen te gaan staan tappen), maar veel vaker wil ik niemand teleurstellen en probeer de schijn daarom hoog te houden. ‘De cadans van Proust is onwijs non-commensurabel in een niet-gedifferentieerd tijdsgewricht’, is bijvoorbeeld een zinnetje dat ik uit mijn hoofd heb geleerd om mijn mannetje te kunnen staan op feesten en partijen. Maar als ik mij op partij of feest tussen ware Proust-kenners blijk te bevinden, schakel ik toch maar over op het luid boerend seksistische moppen tappen, want dom ben ik zeker niet.

Als ik nu in een huis vol ondergekotste opblaaspoppen woonde, zou het leven nog betrekkelijk eenvoudig zijn. Maar het laatste beetje twijfel over mijn vermeende eruditie wordt definitief weggenomen wanneer men bij mij over de vloer komt. De boekenkasten puilen uit met alles wat een intellectueel maar op de planken hoort te hebben staan, van Artaud tot Zola, en tussen de pagina’s steken met aantekeningen volgekrabbelde papiertjes, waaruit blijkt dat deze bibliotheek meer is dan een etalage van goede smaak; hier worden daadwerkelijk diepe denkactiviteiten bedreven. ‘Ach’, zeg ik tegen de mensen, ‘het stelt niets voor’. En gauw leid ik ze naar mijn platencollectie, waar ik tenminste mijn eigen teksten oreren kan. Het duurt nooit lang voordat ze erachter komen dat het mijn vriendin is die de intellectuele broek in huis aanheeft. Alle boeken zijn van haar, ik heb nooit meer dan een paar titels doorgebladerd.

Illustratie: Tejo Verstappen

Het enige wat ik het afgelopen jaar gelezen heb zijn de Harry Potter-boeken. Dit overigens na lang aandringen van mijn vriendin, die ze alle zeven minstens vier keer gelezen heeft. Zij is een intellectueel die zich nergens te goed voor voelt, werkelijk een zeldzaamheid. Zij leest altijd wel tien boeken door elkaar, van obscure filosofen tot gevierde romanciers, dode dichters en tussen voetnoten weggelopen vondsten. Ik ben een geheel ander soort lezer; ik ben altijd in één boek tegelijk bezig en het duurt nogal lang voordat ik dat uit heb. Mijn gedachten dwalen om de paar zinnen af, hoewel ze altijd naar plekken afdwalen die met het gelezene te maken hebben. Je zou kunnen zeggen dat mijn concentratie tekort schiet, maar je kan evengoed stellen dat ik een creatieve geest te torsen heb. Ik lees een boek nooit in één ruk uit, en als ik dat wel doe vond ik het waarschijnlijk niet zo’n goed boek en wilde ik het zo snel mogelijk achter de rug hebben. Als een boek heel spannend is, lees ik op mijn allertraagst, zodat de ontknoping en het afscheid steeds uitgesteld worden.

Je kan zeggen dat met dit leesgedrag mijn tijd kostbaar is en ik mooi een jaar vergooid heb met het werk van J.K. Rowling, want in die tijd had ik mij ook kunnen verdiepen in Dostojevski of Tsjechov. Ik sluit niet uit dat ik dat nog ga doen. Ik heb nog een heel leesleven voor me en dankzij mijn vriendin zal ik nooit een boek hoeven te kopen, zoals zij nooit meer muziek hoeft aan te schaffen. We hebben werelden binnen handbereik. Toch is het veelzeggend dat van al die duizenden boeken die ze mij had kunnen aanraden mijn vriendin voor de Harry Potter-reeks koos. Je zou bijna denken dat zij bewust mijn intellectuele ontwikkeling af heeft willen remmen, als een soort oedipale Münchhausen by proxy avant la lettre. Of, minder romantisch, omdat zij de intellectuele broek aan wil houden. Maar vermoedelijk had ze er domweg niet bij stil gestaan dat ik zo lang over die boeken zou doen. En dan nog zal het haar allemaal worst wezen. Harry Potter zorgt voor een geluk dat ze mij niet wilde ontzeggen. Ik ben haar dankbaar, want heb een magisch leesjaar achter de rug.

Ik vind niets heerlijker dan lezen, ik zal alleen nooit de lezer worden die men soms in mij ziet.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer