Net nu de lente is begonnen, gaan alle liefdes kapot." /> Net nu de lente is begonnen, gaan alle liefdes kapot." />
Asset 14

Relatieherfst

Ik weet al wat de boodschap gaat zijn als de naam van een van mijn beste vriendinnen op het schermpje van mijn telefoon verschijnt: “Het… is… huu-huu-huu… over! Tussen [zielig geluidje] Bastiaan en mij. En ik [snif] snap niet [snif] waarom [neus snuiten].” Ik kalmeer haar en zeg dat ik nu naar haar toe kom. Maar zodra ik ophang krijg ik een smsje van een andere vriend: “Net gedumpt geloof ik. Voelt raar. Bier, nu? X”. Ondertussen loopt op mijn laptop de news feed van mijn Facebook vol met vrienden die hun relatiestatus veranderd hebben naar single en schreeuwen om troost, die ze vooral krijgen in de vorm van comments als “ah nee lievie, watskeburt??” en “dit is waarom er een ‘dislike’-knop moet komen!”.

Het is weer relatieherfst. Eens in de zoveel tijd eindigt de cyclus, sneuvelen de liefdesverbintenissen bij bosjes en staan de ooit zo gelukkige stelletjes elkaar plotseling naar het leven. Zelfs Arie Boomsma is weer alleen. Waar komt deze sterftegolf vandaan? Is het de zomerhitte, die zo extreem vroeg ingetreden is, waardoor we vanaf onze kleedjes in het park plotseling in contact komen met andere, nieuwe mensen? Of komt het doordat het schooljaar eindigt en beide helften zich plotseling realiseren dat ze al maanden totaal verschillende levens leiden, dat ze niet eens meer weten wat de ander tussen de middag op zijn of haar brood eet? Was het nou cervelaat of salami? Wat is het verschil eigenlijk? Of is het de ruzie over de aanstaande vakantiebestemming? Hij wil naar Zuid-Venezuela om waterputten te slaan, zij háát waterputten en wil liever gaan mediteren in een Montenegrijns klooster?

Hoe dan ook: het zijn drukke weken. De relatiebrekers zien mij, de immer vrijgezelle vriend die al lange tijd over zijn ex heen is, opeens als ideale steunpilaar en in sommige gevallen zelfs als orakel. “Hoe is het om zo alléén te zijn?” vragen ze, hun vroegere medelijden magisch omgetoverd naar bewondering. Mannen maken me tot bondgenoot (“Kunnen we eindelijk samen achter de wijven aan!”) en vrouwen verwachten Het Antwoord op hun verdriet (“Na hoeveel maanden precies was jij er echt overheen?”).

De verleiding is groot om in mijn vuistje te lachen. Twee jaar lang hoorde ik als antwoord op elk voorstel: “Ik moet even kijken wat [naam vriend(innet)je] doet.” Vaak ging ik uit wanhoop met de meest vage (maar relatieloze) vrienden naar feesten waar ik helemaal niet heen wilde, waar ze me dwongen om rare cocktails te drinken en ik zoende met meisjes met stinkende dreadlocks. Als mijn bezette vrienden dan eindelijk tijd hadden voor een ‘vlugge koffie’, dan gaven ze niet alleen blijk van een bizar groot superioriteitsgevoel (met schuin hoofd: “Wanneer-krijg-jij-nou-eens-een-meisje?”), maar klaagden ze tegelijk steen en been over het wel en wee van hun zielsverwant. Als ze al hun ellende over ongepaste opmerkingen tijdens Kerstdiners en verkeerde schoenen tijdens stedentrips over me hadden uitgestort, zuchtten ze meestal even en zeiden dan met een gelukzalige glimlach: “Maar we zijn wel nog heel blij met elkaar.” Om vervolgens heel vaderlijk de rekening te betalen en mij in totale depressie en verwarring achter te laten.

Ik zou hun huidige wanhoopstelefoontjes dus kunnen beantwoorden met: “Ha! Nu heb je me opeens nodig! Nu wil meneertje opeens afspreken met deze expert. Welnu, ik kan niet, ik heb een date. Toedeledoki.” Toch doe ik dit niet. Buiten het feit dat ik zelden ‘welnu’ of ‘toedeledoki’ zeg, is mijn relatie-frustratie al een tijdje geleden gezakt. Ik realiseerde me dat hun wat neerbuigende houding ten opzichte van de vrijgezelle vriend vooral bedoeld was om hun eigen liefdesdroom in stand te houden, zoals ik het relatieleven afzeek om de illusie van het leven van een happy single niet kwijt te raken. We waren allebei tevreden, maar ook een beetje jaloers op elkaar. Dat verhaal over gras dat altijd groener is, weet u wel.

Daarom fiets ik de hele stad door met flessen whisky, sigaretten en slechte comedyfilms en geef ik advies over wanneer je het beste je relatiestatus op Facebook kunt aanpassen (na twee-en-halve week), of je seks met je ex moet hebben (ja, maar niet meer dan drie keer) en wat de beste manier is om eroverheen te komen (elke avond iets leuks doen, je concentreren op de slechte kanten van de relatie - zonder te vervallen in een intense haat). Met enige trots leid ik ze hun nieuwe thuiswereld in. Ja, vraag haar nummer gewoon! Nee, je moet niet op een eerste date al meteen voor haar gaan koken, terwijl je steeds ‘dit is ons liedje!’ roept en namen voor jullie kinderen verzint. Nee, huilen na de seks is niet aantrekkelijk.

Voor je het weet, begint het allemaal weer van voor af aan.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer