Net nu de lente is begonnen, gaan alle liefdes kapot." /> Net nu de lente is begonnen, gaan alle liefdes kapot." />
Asset 14

Relatieherfst

Ik weet al wat de boodschap gaat zijn als de naam van een van mijn beste vriendinnen op het schermpje van mijn telefoon verschijnt: “Het… is… huu-huu-huu… over! Tussen [zielig geluidje] Bastiaan en mij. En ik [snif] snap niet [snif] waarom [neus snuiten].” Ik kalmeer haar en zeg dat ik nu naar haar toe kom. Maar zodra ik ophang krijg ik een smsje van een andere vriend: “Net gedumpt geloof ik. Voelt raar. Bier, nu? X”. Ondertussen loopt op mijn laptop de news feed van mijn Facebook vol met vrienden die hun relatiestatus veranderd hebben naar single en schreeuwen om troost, die ze vooral krijgen in de vorm van comments als “ah nee lievie, watskeburt??” en “dit is waarom er een ‘dislike’-knop moet komen!”.

Het is weer relatieherfst. Eens in de zoveel tijd eindigt de cyclus, sneuvelen de liefdesverbintenissen bij bosjes en staan de ooit zo gelukkige stelletjes elkaar plotseling naar het leven. Zelfs Arie Boomsma is weer alleen. Waar komt deze sterftegolf vandaan? Is het de zomerhitte, die zo extreem vroeg ingetreden is, waardoor we vanaf onze kleedjes in het park plotseling in contact komen met andere, nieuwe mensen? Of komt het doordat het schooljaar eindigt en beide helften zich plotseling realiseren dat ze al maanden totaal verschillende levens leiden, dat ze niet eens meer weten wat de ander tussen de middag op zijn of haar brood eet? Was het nou cervelaat of salami? Wat is het verschil eigenlijk? Of is het de ruzie over de aanstaande vakantiebestemming? Hij wil naar Zuid-Venezuela om waterputten te slaan, zij háát waterputten en wil liever gaan mediteren in een Montenegrijns klooster?

Hoe dan ook: het zijn drukke weken. De relatiebrekers zien mij, de immer vrijgezelle vriend die al lange tijd over zijn ex heen is, opeens als ideale steunpilaar en in sommige gevallen zelfs als orakel. “Hoe is het om zo alléén te zijn?” vragen ze, hun vroegere medelijden magisch omgetoverd naar bewondering. Mannen maken me tot bondgenoot (“Kunnen we eindelijk samen achter de wijven aan!”) en vrouwen verwachten Het Antwoord op hun verdriet (“Na hoeveel maanden precies was jij er echt overheen?”).

De verleiding is groot om in mijn vuistje te lachen. Twee jaar lang hoorde ik als antwoord op elk voorstel: “Ik moet even kijken wat [naam vriend(innet)je] doet.” Vaak ging ik uit wanhoop met de meest vage (maar relatieloze) vrienden naar feesten waar ik helemaal niet heen wilde, waar ze me dwongen om rare cocktails te drinken en ik zoende met meisjes met stinkende dreadlocks. Als mijn bezette vrienden dan eindelijk tijd hadden voor een ‘vlugge koffie’, dan gaven ze niet alleen blijk van een bizar groot superioriteitsgevoel (met schuin hoofd: “Wanneer-krijg-jij-nou-eens-een-meisje?”), maar klaagden ze tegelijk steen en been over het wel en wee van hun zielsverwant. Als ze al hun ellende over ongepaste opmerkingen tijdens Kerstdiners en verkeerde schoenen tijdens stedentrips over me hadden uitgestort, zuchtten ze meestal even en zeiden dan met een gelukzalige glimlach: “Maar we zijn wel nog heel blij met elkaar.” Om vervolgens heel vaderlijk de rekening te betalen en mij in totale depressie en verwarring achter te laten.

Ik zou hun huidige wanhoopstelefoontjes dus kunnen beantwoorden met: “Ha! Nu heb je me opeens nodig! Nu wil meneertje opeens afspreken met deze expert. Welnu, ik kan niet, ik heb een date. Toedeledoki.” Toch doe ik dit niet. Buiten het feit dat ik zelden ‘welnu’ of ‘toedeledoki’ zeg, is mijn relatie-frustratie al een tijdje geleden gezakt. Ik realiseerde me dat hun wat neerbuigende houding ten opzichte van de vrijgezelle vriend vooral bedoeld was om hun eigen liefdesdroom in stand te houden, zoals ik het relatieleven afzeek om de illusie van het leven van een happy single niet kwijt te raken. We waren allebei tevreden, maar ook een beetje jaloers op elkaar. Dat verhaal over gras dat altijd groener is, weet u wel.

Daarom fiets ik de hele stad door met flessen whisky, sigaretten en slechte comedyfilms en geef ik advies over wanneer je het beste je relatiestatus op Facebook kunt aanpassen (na twee-en-halve week), of je seks met je ex moet hebben (ja, maar niet meer dan drie keer) en wat de beste manier is om eroverheen te komen (elke avond iets leuks doen, je concentreren op de slechte kanten van de relatie - zonder te vervallen in een intense haat). Met enige trots leid ik ze hun nieuwe thuiswereld in. Ja, vraag haar nummer gewoon! Nee, je moet niet op een eerste date al meteen voor haar gaan koken, terwijl je steeds ‘dit is ons liedje!’ roept en namen voor jullie kinderen verzint. Nee, huilen na de seks is niet aantrekkelijk.

Voor je het weet, begint het allemaal weer van voor af aan.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer