Illustratie: Floris Solleveld Philip slaat keihard terug." /> Illustratie: Floris Solleveld Philip slaat keihard terug." />
Asset 14

Brief aan een collega

-Deze week schreef Kasper van Royen een uitgebreide brief aan Philip, waarin hij het uitgangspunt van diens column ((het gebrek aan) twintigers in de media) bekritiseerde. Dit is zijn antwoord.-

Ha die Kasper,

Dank voor je brief.
Het klopt inderdaad dat ik “gelijkheid” van de jongere in de media voorsta. Dat doe ik, omdat ik gelijkheid (en gelijkheid van vertegenwoordiging) belangrijk vind voor onze democratie.

Jouw vraag is echter: wie is die “jongere” dan? En meteen daar al sla je de spijker op zijn kop. Inderdaad: wie is die jongere? Als je binnen de reguliere media weinig tot niet in de gelegenheid wordt gesteld je als jongere bekend te maken, of in ieder geval niet anders dan door je ballen aan elkaar te nieten (zoals jij terecht zegt), dan blijft de hamvraag bestaan: wie zijn die jongeren dan? Mensen die worden ingedeeld op hun leeftijd?

Vervolgens doe jij je best mij (en jezelf) er van te overtuigen dat er jongeren zijn – jijzelf, bijvoorbeeld – die dat helemaal niet willen, op basis van hun leeftijd worden ingedeeld. Die zichzelf “anders” vinden dan de ballennieters. Dat is, wat dramatisch gesteld, ook wat ik probeer te doen: tonen dat onze generatie meer te zeggen heeft dan de slappe lach die aan elkaar geniete ballen teweegbrengt.
We liggen dus niet zo ver uit elkaar.

Want Kasper, jij bent een jongere, net als ik dat ben, of je het nu wilt of niet. En dat gegeven brengt allerlei overeenkomsten met zich mee. Niet alleen in onze opvoeding, opleiding en gedeeld historisch bewustzijn (besef jij dat Geert Wilders net zo oud was als wij nu toen de Muur viel? Dat hij dus heeft “geleerd” in wij/zij-tegenstellingen en angstbeelden te denken? Terwijl wij ons die Muur niet eens kunnen herinneren?).


Illustratie: Floris Solleveld

En we delen niet alleen onze geschiedenis, maar ook in onze toekomst(verwachtingen): wíj moeten doorwerken tot ons 67ste, wíj moeten nadenken in wat voor een wereld wij ons gaan voortbewegen, een wereld waarin meer mensen dan ooit bestaan en nu al 1 op de 6 van hen honger lijdt, maar hebben daar naar mijn smaak wel heel weinig over te zeggen.

Jongeren delen zorgen (en lasten) over de studiefinanciering (nou ja, wij nu net niet meer) en het betaalbaar houden van zorg, en zo voorts en zo verder, en moeten daar wel aan meebetalen, maar mogen er niet over meepraten. Dat je al die overeenkomsten tussen ons niet erkent, vind ik eerlijk gezegd wat kortzichtig. Maar dat je die afwezigheid van inspraak niet erg vindt, dat vind ik veel erger.

Kasper, dat je onze verschillen benadrukt, dat prijs ik. Ik heb ook nergens beweerd dat “de jongere” één persoon is, of één stem kent. Ik zeg enkel dat ik niet één jongerenstem terughoor als het over bovenstaande zaken gaat. En dat ik dat erg vind. Jij vindt dat niet.

Dat zal te maken hebben met jouw laatste punt: autoriteit door leeftijd. Jij vindt dat oude rotten ‘meer’ recht hebben op mediatijd dan jongeren, omdat ze ‘meer verhalen te vertellen hebben’. Als voorbeeld draag je Matthijs van Nieuwkerk aan: je vindt hem goed in wat hij doet omdat hij niet ‘de jongste is’. Maar ik vind Matthijs goed door zijn kwaliteiten als presentator: scherp, to the point, aimabel. Met zijn leeftijd heeft dat weinig te maken. Wist je dat Matthijs de jongste hoofdredacteur ooit was van het Parool? Die kwaliteiten heeft hij waarschijnlijk dus al langer ook.

Vervolgens spreek je jezelf tegen. Je stelt: ‘Er is geen principieel verschil tussen de twintiger en de veertiger en de zestiger; we zitten met z’n allen aan de grote mensentafel. Maar daar geldt wel dat de oudste aan het hoofd zit, die heeft immers de meeste verhalen te vertellen.’ Het lijkt me dat jij dus wél een wezenlijk verschil ziet tussen de generaties: hoe ouder, hoe meer je te vertellen hebt, en hoe meer je dus aan het woord moet zijn.

Kasper, dat argument, autoriteit door leeftijd, geloof ik niet. Net zo min als ik in oververtegenwoordiging door leeftijd geloof. Ik heb in eerder stukken geprobeerd uit te leggen waarom ik daar niet in geloof, maar dat is dus niet gelukt. Hopelijk begrijp je me nu wat beter.

Tot slot: jij stelt dat het lezen van Henk Hofland je als jongere iets kan bijbrengen. Ik geloof dat het omgekeerde ook waar is, zolang die jongere maar de kwaliteiten heeft die voor elke columnist moeten gelden: scherp, duidelijk, to the point, en openstaand voor andere geluiden en meningen dan de zijne.

Hartelijke groet,

Philip

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer