Mode lijkt glanzend en zorgeloos, maar er schuilt een wereld van politiek achter. Loïs Blank vraagt zich af: wie bepaalt eigenlijk welke verhalen verteld mogen worden? Wat gebeurt er met de progressieve stemmen van een bedrijf dat vooral voor de winst gaat? Tijd om de glanslaag eens van dichtbij te ontleden.
Eerder schreef ik over de invoering van Europese wetgeving om de mode-industrie aan banden te leggen. Daarnaast zien we dat CEO’s van modebedrijven zich direct met de politiek bemoeien: ‘Weinig Europese zakenlieden hebben zo veel energie gestoken in het doorstaan van de handelsspanningen met de Verenigde Staten als Bernard Arnault [CEO van LVMH, red],’ schreef Jacobin. Je zou dus zeggen dat politiek geladen artikelen over mode zichzelf schrijven en elke modejournalist om de haverklap over politiek schrijft. Maar niks is minder waar. Politiek is als botergeel, uit de mode.
Begin november maakte Vogue bekend dat Teen Vogue wordt opgenomen in vogue.com. Nu denk je misschien: Teen Vogue was al een titel van Vogue, dus wat maakt dat uit?
Nou, Teen Vogue stond al lange tijd bekend als de meest politiek geëngageerde tak van alle Vogue-titels. Naast een focus op mode en beroemdheden kent Teen Vogue een vast segment over politiek en actualiteiten. In het Vogue-universum is dat best wel uniek. Een stukje uit het persbericht: ‘The title will remain a distinct editorial property, with its own identity and mission; sitting under the Vogue umbrella will provide a more unified reader experience across titles.’
Maar de praktijk vertelt al een ander verhaal. Tot de samensmelting had Teen Vogue een eigen hoofdredacteur, maar vanaf nu zal die titel vallen onder Chloe Malle, Head of Editorial Content van American Vogue. En dat wringt. De laatste hoofdredacteur van Teen Vogue, Versha Rani Sharma, is eerste generatie migrant en was de eerste Zuid-Aziatische Amerikaan die hoofdredacteur van Teen Vogue werd. Sharma is niet de enige die niet mag migreren naar vogue.com: Lex McMenamin was politiek editor bij Teen Vogue, maar liet op LinkedIn weten te zijn ontslagen. Net als zes directe collega’s van haar, onder wie meerdere die deel uitmaken van gemarginaliseerde groepen.
Teen Vogue bood ruimte aan progressieve journalistiek, onder meer omdat het team divers was. Witte mensen over de ervaringen van mensen van kleur of gemarginaliseerde groepen laten schrijven is gewoon niet goed genoeg. Inclusiviteit is mensen de ruimte geven om onderdeel te zijn, niet enkel het lijdend voorwerp in de zinnen die je neerpent. Teen Vogue was ook nog eens heel erg goed in wat ze deden: de titel won in 2025 de Freedom of Speech and Expression Award van het Roosevelt’s Institute. Je gaat je afvragen hoe Vogue de signatuur van Teen Vogue wil behouden als ze een gigantisch deel van het team, dat die progressieve signatuur heeft opgebouwd, ontslaan. Je kan zo’n visie niet in de merkidentiteit planten en dan verwachten dat het voor altijd magischerwijs overeind blijft staan.
Wat zou ik toch graag willen lezen wat Teen Vogue over deze keuze als hoofdsponsor denkt
Toch kan Vogue zich niet volledig van politiek onttrekken. Afgelopen week werd het onderwerp van de tentoonstelling in het Metropolitan Museum of Art in 2026 bekendgemaakt, waarvan het MET benefietgala in mei de opening is. Het thema is ‘Costume Art’, maar het interessantste deel van de aankondiging is de tekst eronder: ‘The exhibition is made possible by: Jeff Bezos and Lauren Sánchez Bezos’
Dit is zo’n voorbeeld waarover ik het eerder had, een gevalletje 'politieke modejournalistiek die zichzelf bijna schrijft’. Bezos kocht in 2013 de Washington Post, blokkeerde in 2024 de redactieraad in het openlijk steunen van Kamala Harris in aanloop naar de presidentsverkiezingen en voerde door dat de opiniepagina’s van de krant op de schop gingen. En met Amazon drijft hij het consumentisme alleen maar op, met alle negatieve gevolgen van dien. Wat zou ik toch graag willen lezen wat Teen Vogue over deze keuze als hoofdsponsor denkt.
Over Teen Vogue gesproken: dat is niet de eerste titel die naar vogue.com gaat: Vogue Business, het platform dat met een financiële en bedrijfskundige blik schrijft over de mode-industrie, is al gemigreerd. In dat geval sneuvelde de functie van hoofdredacteur ook. Het doel van alle takken onder één noemer brengen is om adverteerders meer zichtbaarheid te geven. Als je alles op één website bundelt, stijgt het aantal websitebezoekers en kun je hogere advertentietarieven vragen, omdat adverteerders daar meer aandacht verwachten. Doordat de inkomsten uit print-abonnementen in de gehele journalistiek teruglopen en de inkomsten uit online-abonnementen dat tot op heden niet genoeg compenseren, zijn advertenties belangrijker dan ooit. (Ook de Nederlandse journalistiek loopt daar tegenaan.)
Maar waar het wat mij betreft echt om gaat: de keuze om al die titels onder één hoofdredacteur te schalen is politiek. Verschillende hoofdredacteuren kunnen een soort kabinet vormen, waarbinnen geen hoofdredacteur de macht heeft een andere titel buitenspel te zetten. In zo’n ‘regering’ staan de hoofdredacteuren hiërarchisch naast elkaar en kunnen ze het belang van hun eigen titel verdedigen tegenover de anderen. Dat samenspel van naast en tegenover elkaar is democratisch, terwijl het idee van één leider dictatoriaal voelt. Ik denk dat we wel wat meer democratie kunnen gebruiken, juist in deze tijden.
Loïs Blank Loïs Blank (zij/haar, 1998) is modefilosoof en mateloos geïnteresseerd in cultuur en esthetiek. Ze studeerde natuurkunde en filosofie in Amsterdam en mode in Italië. Ze werkt als journalist en eindredacteur en is adjunct-uitgever van Hard//hoofd.
Amber Pieren (2001) is een illustrator uit Amersfoort. Haar interesse in de huidige tijdgeest en ‘pop culture’ zorgen voor kleurrijke digitale beeldverhalen met een vleugje humor. De illustraties zijn opgebouwd door middel van een mix van lijnwerk, kleurvlakken en tekst. Het liefst een beetje bizar en het liefst met het gebruik van neon roze.
