Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper vindt een vertrouwensband met zijn artsen belangrijk, maar over dokter Van Velzen heeft hij zijn twijfels." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper vindt een vertrouwensband met zijn artsen belangrijk, maar over dokter Van Velzen heeft hij zijn twijfels." />
Asset 14

Oorsmeer [2]

Van Dokter Van Velzen had ik nooit gehoord, maar dat zei op zich niets. Elke keer dat ik een afspraak maakte bij mijn huisartsenpraktijk kwam ik weer bij iemand anders terecht. Een band opbouwen met je dokter is er op die manier niet bij. En dat terwijl die vertrouwensband mij zo essentieel lijkt, want het lichaam kent gevoelige kwesties. Zo had ik eens iets vreemds op mijn piemel zitten en kwam ik bij een tengere bleke vrouw die haar zondagen vast spendeerde aan het bakken van brood. Nadat ik haar een hand gegeven had, haalde ik zakelijk het geval uit mijn broek. ‘Zou u dat alstublieft weg kunnen doen?’ siste ze met rode konen. Enigszins beteuterd stopte ik hem terug. Ik dacht haar een plezier te zullen doen door meteen ter zake te komen, maar zij wilde dat ik eerst plaats nam op een stoel en haar mijn klachten vertelde. ‘Wel,’ zei ik, ‘ik vind het niet prettig om naar te kijken, ik word er onrustig van.’ Zij had dat duidelijk ook, want toen ik hem vervolgens alsnog mocht laten zien, brak het zweet bij haar uit. Ze bestudeerde het van alle kanten met één oog dicht en de ander samengeknepen, alsof ik een hologram tussen mijn benen had. ‘Het is een zeer ongebruikelijk dingetje, maar geheel ongevaarlijk,’ diagnosticeerde ze naar adem snakkend. Volgens mij wilde ze gewoon van mij en mijn piemel af zijn. Ik heb haar nooit meer teruggezien. Het dingetje zit er nog steeds.

Dokter Van Velzen zag eruit alsof hij uit een tv-serie was weggelopen. Hij was een mooie man, maar dat wist hij zelf ook. ‘Mijn rechteroor is mijn achilleshiel’, zei ik vriendelijk. ‘Ja ja, dat heb ik gehoord, iedereen heeft het erover,’ murmelde hij, terwijl hij een map doorbladerde. Ik glunderde. Blijkbaar waren mijn woorden niet tevergeefs geweest, de assistente had ze vast alleen genegeerd omdat ze zich overrompeld voelde. Dokter Van Velzen sloeg zijn map hard dicht. ‘Hier staat toch niets in,’ zei hij. Hij zei het zacht, maar het leek alsof hij schreeuwde. Toen verscheen er een lach op zijn gezicht. ‘Laat ik maar eens in dat oortje van jou kijken,’ sprak hij ondeugend en haalde de otoscoop uit zijn borstzak, om daar uitnodigend mee door de lucht te zwaaien. Toen hij zich over mij heen boog rook ik zijn aftershave, een melange van zeewind en sportauto. Ik hoopte dat hij mij zijn lucht niet hoorde opsnuiven. Hij porde het instrument heen en weer in mijn oorschelp. ‘Mmm, is dat alles?’ zei hij teleurgesteld. Ik wilde sorry zeggen, maar slikte het in.

Illustratie: Tejo Verstappen

Dokter Van Velzen liep terug naar zijn stoel. ‘Toegegeven, het is geen frisse boel daarbinnen, maar niets wat een beetje antibiotica niet zou kunnen verhelpen.’ Met een woeste hand schreef hij een recept uit en zei dat ik over twee weken maar terug moest komen. ‘Bent u er dan weer?’ vroeg ik. ‘Normaal zie ik hier steeds iemand anders, maar het lijkt me prettig als u er weer bent, dan kunt u de stand van zaken goed vergelijken.’ Van Velzen keek mij aan met een blik alsof ik net verteld had dat ik met zijn vrouw geslapen had. ‘Hoor ik nou goed dat je verkouden bent?’ sprak hij. Ik slikte. ‘Ja, het is de tijd van het jaar weer hè, ik....’ Maar de dokter liet mij m’n zin niet afmaken. ‘Je zit van alle kanten dicht jongen, ik hoop maar voor je dat je niet claustrofobisch bent.’ Het klonk als een dreigement. Ik wilde er alles aan doen om de dokter trots te maken, maar ik wist niet wat hij wilde.

De daaropvolgende twee weken moest ik driemaal daags een vloeistof in mijn oor druppelen en dan een hele poos mijn hoofd schuin houden, zodat het vocht er niet uitliep. Het jeukte enorm, maar ik wist dat ik er niet aan mocht zitten. Het enige dat mij deze martelingen deed overleven was het vooruitzicht dat binnenkort van het ene op het andere moment mijn oor herboren zou worden, zich openend met een plopje, sprankelend van vrijheid, alle geluiden van de wereld in zich op slurpend. Dat moment kwam echter niet. Mijn oor genas geleidelijk. Zo geleidelijk dat ik pas de ochtend dat ik weer naar de dokter moest bedacht dat hij het misschien wel deed zoals het hoorde. Het was teleurstellend hoe normaal het eigenlijk voelde weer in balans te zijn.

‘Dit trommelvlies is een juweeltje,’ sprak Van Velzen verlekkerd, ‘het glimt helemaal’. ‘Ja, ik ben er ook heel blij mee,’ zei ik. Toen kwam de arts in opleiding binnenlopen, de vrouw die zo breed gelachen had om mijn oor vol water. Ze leek mij niet te herkennen, of had geen zin om te groeten. ‘Olaf, ik moet echt even luchten hoor’, sprak zij over mijn hoofd. ‘Mevrouw Speer begint gewoon weer over die uitslagen die verwisseld waren, gek word ik ervan.’ ‘Gewoon negeren, die kreupele hoer,’ zei Dokter Van Velzen afwezig. 'Of stuur anders Fatima erop af, we hebben haar voor dat soort gevallen.' Ik wist niet goed of ik op moest staan en weg moest lopen, of wachten tot dit gesprek afgelopen was. ‘Kom,’ zei Dokter Van Velzen tegen de arts in opleiding, ‘laten we zo even paffen, ik heb tien minuten vrij.’ Daarna klopt hij me op de schouder. ‘Hopelijk tot nooit meer ziens,’ zei hij bemoedigend. En eindelijk voelde ik mij echt genezen. Ik wist dat mijn oor slechts een aflevering was geweest uit een nooit eindigende soapopera waar ik voor de rest niets mee te maken had, maar mijn oor was weer van mij.

The End

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer