Illustratie: Tejo Verstappen

Zijn linkeroor functioneert naar behoren, maar Kaspers rechteroor is zijn achilleshiel. " />

Illustratie: Tejo Verstappen

Zijn linkeroor functioneert naar behoren, maar Kaspers rechteroor is zijn achilleshiel. " />
Asset 14

Oorsmeer [1]

Om het jaar zit mijn rechteroor dicht. Vervelend als je zoals ik een liefde hebt voor muziek en conversatie. Daarnaast is mijn evenwichtsgevoel niet al te best, soms val ik zomaar om. Behalve als ik veel gedronken heb, dan blijf ik stabiel op de meest wankele barkruk zitten. Evenwicht en gehoor schijnen samen te hangen, daarom zit ik vaker dan gewoonlijk in het café wanneer mijn oor verstopt zit. Een conversatie is dan met mij niet te voeren en met muziek moet je mij al helemaal niet lastigvallen. Een onhoudbare situatie, maar gelukkig is het meestal makkelijk verholpen. De doktersassistente spuit warm water mijn gehoorgang in en de gele smurrie – soms in brokken, soms samengeklonterd tot een puike tennisbal – ploft in het ijzeren bakje dat op mijn schouder rust.

‘Mijn rechteroor is mijn achilleshiel’, zei ik verontschuldigend tegen de doktersassistente, toen het weer eens zo ver was. ‘Om het jaar is het dolle pret’, voegde ik daar gauw aan toe, bang om anders te dramatisch over te komen. De doktersassistente reageerde niet op mij. Haar uiterste concentratie leek vereist om met haar otoscoop de plek des onheils te verkennen, of misschien misbruikte zij die veronderstelde concentratie wel om niet met mij te hoeven praten. Hoe dan ook werkt zulk zwijgen weinig motiverend voor iemand die bij hoge uitzondering eens het initiatief tot smalltalk neemt. De doktersassistente leek mij niet te herkennen, waardoor ik begon te twijfelen of zij wel dezelfde was als die van de vorige keer. Misschien zijn alle doktersassistenten vandaag de dag onaanraakbaar mooie hoofddoekdraagsters. Opeens vroeg ik mij af of oorsmeer eigenlijk halal is.

Illustratie: Tejo Verstappen

Het uitspuiten van mijn oor verliep minder soepel dan ik gewend was. Steeds spoot zij er een paar ferme stralen in, keek vervolgens hoopvol in het bakje, en ging dan gestaag weer verder. Na zo’n vijf minuten hield ze lichtelijk beschaamd het bakje onder mijn neus. Daarin dreef het schamele resultaat van onze arbeid: een minuscuul geel vlokje. Mijn oor voelde dichter dan ooit en behoorlijk nat bovendien. Nadat wij voor een stilzwijgend moment gezamenlijk het bakje in hadden gekeken, alsof dat vlokje nog zou kunnen gaan veranderen in een knappe prins, sprak de doktersassistente luidkeels in mijn linkeroor: ‘Ik ga de hulp inroepen van de arts in opleiding’. Het klonk tegelijk nederig en zakelijk, alsof zij in mijn oor de grenzen van haar kennis had ontdekt.

De arts in opleiding hoefde maar één blik door de otoscoop te werpen, om breed lachend tot de conclusie te komen dat zij het zo zou laten. ‘Dat blijft natuurlijk voorlopig wel dicht zitten, het zit immers vol water’, zei ze grinnikend. ‘Maar dat water is over een paar dagen opgedroogd. Dan kan je beoordelen of het iets opgeleverd heeft’. Ze bracht het alsof ze mij een exotische vakantie in het vooruitzicht stelde. Ik vroeg mij af of het breed lachen iets was wat op de artsenopleiding geoefend werd om vertrouwen uit te stralen. ‘Het enige wat er uitkwam is dit,’ stamelde de doktersassistente en ze hield het bakje omhoog om de boomlange arts in opleiding het vlokje te tonen. Ik vond niet dat de arts in opleiding er lang naar keek. ‘Je kan nog wel verder gaan,’ zei ze tegen de doktersassistente, ‘maar dan bestaat de kans dat je het trommelvlies aan gort spuit. Dan is die jongen nog verder van huis.’ Ik voelde mij klote voor de schone moslima. Het was negen uur ’s ochtends, dus ze had nog een hele dag voor zich.

Een week later zat het oor nog steeds potdicht. Ik begon er al een beetje gewend aan te raken. Ik viel niet meer constant om en begon daarom ook maar minder te drinken. Strategisch positioneerde ik mij ten opzichte van mijn gesprekspartners, zodat ik een en al oor kon zijn. Wat muziek betreft beperkte ik mij tot mono-opnames, om zo niet de helft te moeten missen. Het is wonderbaarlijk hoe snel de mens zich aan kan passen naar zijn situatie. Toch belde ik maar weer naar de huisartsenpraktijk voor een nieuwe afspraak. ‘Meneer van Royen,’ zei de stem aan de andere kant van de lijn, ‘het verhaal van uw oor gaat hier als een lopend vuurtje. Dokter van Velzen wil zich er dolgraag in vastbijten’. Ik kon de volgende dag al terecht.

Wordt vervolgd...

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer