Mees zet haar slaap, haar jeugd en haar boezem op het spel." /> Mees zet haar slaap, haar jeugd en haar boezem op het spel." />
Asset 14

Moeder

Mees tieten

Vijfentwintig ben ik, en vers aan de kant geschoven door een vent. Ik slaap weer alleen, kan te pas en te onpas knalrode lippenstift opdoen zonder dat het over mijn wangen wordt gesmeerd, en ik kon acuut stoppen met die kutanticonceptiepil. Het verplicht innemen van een dosis hormonen geeft me toch altijd het gevoel een beest in een stal van de bio-industrie te zijn, dus daar doe ik liever niet aan. Echter, ik ben te lui voor andere ingewikkelde systemen als ringen en spiralen, dus wil ik vroegtijdig moederschap voorkomen dan zit er soms niets anders op dan het dagelijks slikken van dat kleine rondvormige kreng.

Het liefst wil ik vijf kinderen. Sproetenkopjes met piekhaar, peutertjes met snottebellen, met schaafwonden op de knieën van het buiten spelen, twee achterop, één voorop en de rest op de eigen fiets. Mijn eigen Stampertjes die ik kan voorlezen over Zsazsa de kakkerlak, de lispeltuut en de heen-en-weerwolf. Zoons die hun moeder adoreren, die mijn naam op hun arm laten tatoeëren in vlammende harten en dochters die ik kan opvoeden tot trotse intelligente vrouwen die vervolgens de wereld zullen veroveren. In ruil voor al dit geluk offer ik graag mijn slaap, mijn jeugd en mijn pronte boezem op.

Eh.
Over vijf jaar.
Mijn biologische klok mag dan rustig doortikken, de wekker gaat nog lang niet af en nog zou ik rustig een paar jaar door kunnen snoozen. Voorlopig maar even uitstellen die hap.

Niet iedereen bevindt zich in deze luxepositie. Voor sommige vrouwen, een jaar of tien ouder, betekent een gebroken hart vaak ook een gebroken kinderwens. De techniek staat tegenwoordig meer toe, en ook alleen kunnen we een kind opvoeden, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Terwijl de mannen zich tot hun honderdste en met dank aan Viagra voort kunnen planten zolang ze maar een jong blompje aan de haak kunnen slaan, zitten sommige vrouwen al in een relatief vroeg levensstadium met een flink probleem. Ik zie het om me heen gebeuren. Vriendinnen die nooit bij het idee ‘kinderen’ stil stonden en bij wie het nu, al dan niet ongewild, op de keel slaat. Zelfstandige dames met ‘carrières’ en ‘hobby’s’ en meer van dat soort akelige woorden waar niemand een keer een leuk alternatief voor verzint, die opeens moeten gaan nadenken over een gezin omdat de tijd daar nu eenmaal naar begint te vragen. Er wordt vaak wat lacherig en neerbuigend gedaan over deze klok (door mannen, twintigers en andere cynische levensvormen) maar uiteindelijk krijgen we er op de één of andere manier wel mee te maken. Want als je als vrouw bijvoorbeeld geen kinderen wilt is het eigenlijk ook niet goed en ben je vast pot of een kenau die enkel om haar loopbaan geeft (‘loopbaan’ is trouwens geen leuk alternatief woord, mensen). Ook voor mij gaat op een dag het besef komen dat ‘ooit’ ‘nu’ is geworden, en zal ik ernstig na moeten denken over die horde van vijf.

De moeder van een vriend van mij heeft vier kinderen gebaard. Elke maandag eet iedereen mee, met aanhang. Vriendjes, vriendinnetjes, vrienden van. Een heerlijke huisgemaakte maaltijd wordt voorgeschoteld, taart toe en altijd schrijft iemand een stukje in het logboek, soms met hilarische tekeningetjes en vaak met foto’s. Aan de eettafel zegt ze: “Mees, het is hard werken. En het kost heel veel geduld. Maar het is fantastisch.” Na het eten stop ik de jongste –inmiddels al weer tien - in bed en gluur af en toe hebberig naar zijn collectie Lego terwijl hij zijn koppie op mijn arm rust en ik hem voorlees over ridders. Ik zou niet willen zeggen dat ik zelf nog een kind ben, maar zo lang geleden lijkt het ook weer niet. Ik hecht misschien nog te veel waarde aan een goede nachtrust, een rimpelloos gezicht en borsten die nog niet hebben hoeven toegeven aan de zwaartekracht. Soit.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!