Mees zet haar slaap, haar jeugd en haar boezem op het spel." /> Mees zet haar slaap, haar jeugd en haar boezem op het spel." />
Asset 14

Moeder

Mees tieten

Vijfentwintig ben ik, en vers aan de kant geschoven door een vent. Ik slaap weer alleen, kan te pas en te onpas knalrode lippenstift opdoen zonder dat het over mijn wangen wordt gesmeerd, en ik kon acuut stoppen met die kutanticonceptiepil. Het verplicht innemen van een dosis hormonen geeft me toch altijd het gevoel een beest in een stal van de bio-industrie te zijn, dus daar doe ik liever niet aan. Echter, ik ben te lui voor andere ingewikkelde systemen als ringen en spiralen, dus wil ik vroegtijdig moederschap voorkomen dan zit er soms niets anders op dan het dagelijks slikken van dat kleine rondvormige kreng.

Het liefst wil ik vijf kinderen. Sproetenkopjes met piekhaar, peutertjes met snottebellen, met schaafwonden op de knieën van het buiten spelen, twee achterop, één voorop en de rest op de eigen fiets. Mijn eigen Stampertjes die ik kan voorlezen over Zsazsa de kakkerlak, de lispeltuut en de heen-en-weerwolf. Zoons die hun moeder adoreren, die mijn naam op hun arm laten tatoeëren in vlammende harten en dochters die ik kan opvoeden tot trotse intelligente vrouwen die vervolgens de wereld zullen veroveren. In ruil voor al dit geluk offer ik graag mijn slaap, mijn jeugd en mijn pronte boezem op.

Eh.
Over vijf jaar.
Mijn biologische klok mag dan rustig doortikken, de wekker gaat nog lang niet af en nog zou ik rustig een paar jaar door kunnen snoozen. Voorlopig maar even uitstellen die hap.

Niet iedereen bevindt zich in deze luxepositie. Voor sommige vrouwen, een jaar of tien ouder, betekent een gebroken hart vaak ook een gebroken kinderwens. De techniek staat tegenwoordig meer toe, en ook alleen kunnen we een kind opvoeden, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Terwijl de mannen zich tot hun honderdste en met dank aan Viagra voort kunnen planten zolang ze maar een jong blompje aan de haak kunnen slaan, zitten sommige vrouwen al in een relatief vroeg levensstadium met een flink probleem. Ik zie het om me heen gebeuren. Vriendinnen die nooit bij het idee ‘kinderen’ stil stonden en bij wie het nu, al dan niet ongewild, op de keel slaat. Zelfstandige dames met ‘carrières’ en ‘hobby’s’ en meer van dat soort akelige woorden waar niemand een keer een leuk alternatief voor verzint, die opeens moeten gaan nadenken over een gezin omdat de tijd daar nu eenmaal naar begint te vragen. Er wordt vaak wat lacherig en neerbuigend gedaan over deze klok (door mannen, twintigers en andere cynische levensvormen) maar uiteindelijk krijgen we er op de één of andere manier wel mee te maken. Want als je als vrouw bijvoorbeeld geen kinderen wilt is het eigenlijk ook niet goed en ben je vast pot of een kenau die enkel om haar loopbaan geeft (‘loopbaan’ is trouwens geen leuk alternatief woord, mensen). Ook voor mij gaat op een dag het besef komen dat ‘ooit’ ‘nu’ is geworden, en zal ik ernstig na moeten denken over die horde van vijf.

De moeder van een vriend van mij heeft vier kinderen gebaard. Elke maandag eet iedereen mee, met aanhang. Vriendjes, vriendinnetjes, vrienden van. Een heerlijke huisgemaakte maaltijd wordt voorgeschoteld, taart toe en altijd schrijft iemand een stukje in het logboek, soms met hilarische tekeningetjes en vaak met foto’s. Aan de eettafel zegt ze: “Mees, het is hard werken. En het kost heel veel geduld. Maar het is fantastisch.” Na het eten stop ik de jongste –inmiddels al weer tien - in bed en gluur af en toe hebberig naar zijn collectie Lego terwijl hij zijn koppie op mijn arm rust en ik hem voorlees over ridders. Ik zou niet willen zeggen dat ik zelf nog een kind ben, maar zo lang geleden lijkt het ook weer niet. Ik hecht misschien nog te veel waarde aan een goede nachtrust, een rimpelloos gezicht en borsten die nog niet hebben hoeven toegeven aan de zwaartekracht. Soit.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer