Mees heeft haar voet gebroken en moet de hele dag stilzitten. Dat is ze niet meer gewend." /> Mees heeft haar voet gebroken en moet de hele dag stilzitten. Dat is ze niet meer gewend." />
Asset 14

Mankepoot

In het huis van mijn moeder, bij de telefoon, stond een tafeltje. Behalve de telefoon zelf lagen hier drie dingen op. Een telefoonboek, een adressenboekje, en een blauwe balpen. Het snoer, gekruld als de staart van een varken, was niet erg lang maar lag desondanks opvallend vaak in de knoop. Het was in ieder geval niet lang genoeg om tot de bank te reiken, waardoor we gedwongen werden op die ene stoel bij dat ene turkooizen ronde tafeltje met de drie dringen te blijven zitten. Dit had tot gevolg dat we verwoedde tekenaars werden. Niets werd ontzien. Het adresboekje, rondslingerende lege enveloppen, de dunne pagina’s van het telefoonboek en ja, zelfs de tafel zelf werden ondergepend. Afwezige en zwierige dwaalsporen, geometrische vormen, wolken, gebouwen, alles kwam tevoorschijn.

Ik zit op die stoel. En ik kom er niet van af. Om mij heen stapelen de tekeningen zich weer op, volgekraste blaadjes onzinnigheid. Overal staan bloemen, en op het aanrecht pronkt een enorme fruitschaal. Om er een vrucht uit te pakken, moet ik twee glimmend blauwe krukken ter hand nemen. Ik heb namelijk een gebroken voet. Ik zal niet al te uitgebreid uitweiden over het hoe en wat (ik noem enkel trefwoorden Jägermeister, regen, fiets) maar wat duidelijk is, is dat ik heden ten dage het leven slijt met een blok aan het been, gekluisterd aan huis. Ik weet namelijk niet of jij wel eens hebt geprobeerd met die krengen vijf trappen op en af te komen, maar dat is dus niet te doen.

Ik heb denk ik nog nooit zo veel bezoek gehad als de afgelopen week. Het lijkt wel of ik net bevallen ben van een drieling, zo erg loopt het storm. Ze wisselen elkaar af, terwijl ik naar de voordeur hobbel om de deur open te doen. Hijgend en puffend komt men boven aan, met een plastic tas vol boodschappen en een blik waar zowel medelijden als een lach op staat. Want al moet ik douchen met één been omwikkeld met een plastic zak in de lucht gestoken (ondertussen doodsangsten uitstaand over het breken van been nummer twee) zo rampzalig is het allemaal nog niet. Sterker nog, het is ook wel weer gezellig om zoveel behulpzame visite te hebben. Mijn huis ligt er bijvoorbeeld netter bij dan ooit. Volgens mijn huisgenote komt dit omdat ik alleen nog maar in staat ben om één hoek van de woonkamer (die van mijn troon) overhoop te halen. Maar dat is het niet alleen, want iedereen is attent, wast af, en brengt mijn kop koffie naar de tafel zodat ik deze niet wankelend aan het aanrecht hoef te drinken.

Wanneer je gebonden bent aan een paar vierkante meter, wil de verveling nog wel eens toeslaan. Ik ben niet in het bezit van een televisie, en zelfs het internet weet niet eeuwig te boeien, gezien ik ondanks het immense aanbod toch maar steeds op dezelfde drie sites terecht kom. Zo wil het dus nog wel eens voorkomen dat ik aan tafel niets zit te doen. Het is deze staat van zijn, waar ik niet tegen kan. Niet dat ik niet graag naar buiten staar, integendeel, dat is één van mijn favoriete bezigheden. Nee, het is dat onzichtbare krullende snoer wat me op deze plek houdt, net te kort om datgene te bereiken waar ik eigenlijk bij wil.

Ik zit nooit meer stil aan de telefoon. Sterker nog, bellen is tegenwoordig de ideale gelegenheid om eens de afwas te doen, e-mail te checken, lippenstift op te doen, olijven te eten, naar het werk te fietsen, wachttijd op het perron te overbruggen of op zijn minst om doelloos tien rondjes door het huis te lopen. Trouwens, het concentreren op één ding gaat me überhaupt moeilijk af. Als ik een dvd kijk op de computer wil ik tot zes keer toe toch nog even naar Facebook, als ik een boek lees moet er elk kwartier met een scheef oog naar buiten worden gekeken, als ik in de kroeg een gesprek voer moet het om de haverklap worden onderbroken door een observatie als “...hey serieus check even de neus van die gast!”

We zitten op dag vijf. Maandag hoor ik in het ziekenhuis hoe we verder gaan. Of het nog weken gaat duren, of het al in tape mag, of dat het loopgips wordt. Maar ik kan je één ding verzekeren. Dat snoer, dat wordt doorgeknipt. Want hoe lekker het ook is, die rust, de dagen van de huistelefoon zijn voorbij.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer