Foto: Dennis Duijnhouwer

Mees' vrienden vallen allemaal op pretty young sex toys. Kwalijk. Of is Mees er zelf misschien ook één?" />

Foto: Dennis Duijnhouwer

Mees' vrienden vallen allemaal op pretty young sex toys. Kwalijk. Of is Mees er zelf misschien ook één?" />
Asset 14

Lolita

Een paar weken geleden bevond ik mij in een door studenten gerund etablissement. Tegen wil en dank, want sinds ik niet meer zelf studeer vermijd ik deze plek liever. Omdat ik ben veranderd, niet omdat het daar is veranderd. Ik heb opeens last gekregen van zoiets als beroepsdeformatie, en kan de tergend langzame service in combinatie met de alomtegenwoordige smerigheid niet zo goed meer hebben. Ook al zijn de medewerkers over het algemeen lief en de prijzen schappelijk. Waarom ik er was? Mijn mannelijke vrienden hadden me overgehaald om hier bier met ze te drinken.

Op weg van de tafel naar de bar passeerde ik twee jonge meisjes, die me aanstaarden met hun enorme blauwe kijkers. Ze zaten bij elkaar op schoot in een fauteuil, de één vlocht het lange haar van de ander. Ze droegen het huidige jonge-meisjes-tenue: korte spijkerbroekjes, maillots, en herenschoenen. Jonge meisjes dragen namelijk geen hakken meer tegenwoordig. Jonge meisjes benadrukken gewoon full on hun kinderlijkheid. “Kijk nou, pretty little sex toys”, schoot het door mijn hoofd. Over elkaar heen kroelend als kittige Lolita’s. Geen wonder dat die jongens steeds hier naar toe wilden om gewoon een beetje te hangen. Het uitzicht is hier formidabel voor een man van 27. Voldoende intelligent en ook weer niet té jong grut, groen genoeg om danig onder de indruk te zijn van die stoere jongens met baardgroei.

Foto: Dennis Duijnhouwer

Maar wat is er nou precies zo aantrekkelijk aan iemand die tien jaar jonger is? Ik zou nooit zo ver gaan om ze licht pedofiel te noemen. Maar wat was, behalve de schoonheid van de jeugd, het ding waar het gros van mijn mannelijke maten zo als een blok voor vielen? En eigenlijk vooral: wat maakt een vrouw van hun eigen leeftijd, 27, blijkbaar minder aantrekkelijk?

Ik vroeg het een paar van mijn makkers. “Makkelijk,” zei eentje. “Gewoon makkelijk. En welwillend in bed.” “Ik weet het niet zo goed,” zei de ander, “maar wat wel zo is is dat mijn oog eigenlijk automatisch op jongere vrouwen valt. En zelfs degenen die ouder dan ik waren, zagen er nog uit als meisjes. Er is een bepaalde vederlichtheid die me aanspreekt, denk ik. Maar zeg Mees, met je grote muil, hoe zit het eigenlijk met jouw geliefden? Hoe oud zijn die dan meestal, hè?”

Ai. Mijn gesprekspartner had een punt. In het afgelopen jaar heb ik met zeven mannen het bed gedeeld. Van deze heren was er welgeteld één van mijn leeftijd. Vier waren in de dertig, en twee waren in de veertig. Ergens hoor ik hun vriendinnen zeggen: “Wat zeg je? 27? Wat moet je met zo’n jong wijf? Er zijn toch ook wel leuke vrouwen van je eigen leeftijd te vinden, of kan je dat weer niet aan? Je bent zeker bang om je te binden!” En zo was de cirkel rond. “Oké oké,” antwoordde ik hem. “Je hebt gelijk, ik doe er net zo goed aan mee. Ik zal mijn bek wel weer houden.” Maar ergens bleef het knagen.

Een docent seksualiteit leerde ons ooit een wijze les. Tijdens seks, maar ook in relaties, is gelijkheid zeer overschat. Mensen willen helemaal niet altijd op gelijke voet staan. Het hele voordeel van een relatie kan juist zijn dat beide partijen kunnen leren, profiteren, en genieten van elkaars autoriteit in bepaalde zaken. Zolang ze elkaar kunnen aanvullen en -voelen, kan het juist het perfecte recept zijn voor hun samenzijn. Als een sadist en een masochist die elkaars fetisjdromen vervullen, kunnen ze op zoek naar de perfecte balans. Socrates begreep dat leeftijdsverschil ook een zegen kon zijn voor beiden, toen hij de liefde tussen een oude Erastes en zijn jonge Eromenos beschreef.

Van de week stond ik weer in het studentenetablissement. Ditmaal was er een feest. Het leek wel alsof ik al deze mensen - die toch in dezelfde stad moesten wonen - nog nooit van mijn leven had gezien. Bovendien waren ze allemaal een stuk jonger. Op het damestoilet was een meisje bezig haar broek schoon te wrijven. Ik vroeg haar wat er was gebeurd, en ze antwoordde doodleuk: “Ik heb over mijn broek heen gekotst, maar het gaat er prima uit hoor!” Een halfuur later stond ze midden op de dansvloer te shaken alsof er niets gebeurd was. Wow, ik voelde me oud tussen al die jonge mensen om me heen.

Ik stond op het podium, en keek naar de rest van de dansende massa. Iets verderop slungelde een lange jongeman met donkerbruine ogen. Hij had een biertje in zijn hand, en wist duidelijk nog niet zo goed wat hij met zijn vijf jaar geleden in een groeispurt verkregen ledematen moest. Ik kneep mijn ogen wat toe, en door mijn wimpers leek hij minstens 24, en niet onknap. Maar voor ik mijn boezem omhoog had gehesen en op hem was afgestapt, stond ze naast hem. Het meisje met de lange haren en de blauwe poppenkijkers uit de fauteuil. In een mum van tijd had ze hem om haar kleine pink gewonden, en sloeg hij zijn armen om haar heen. Alsof niemand mijn aanstalten had gezien, zette ik koers naar de bar. Die nacht sliep ik alleen in bed.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer