Misschien hebben we een ramp nodig om in actie te komen tegen alle ellende. Rutger hoopt op zombies." /> Misschien hebben we een ramp nodig om in actie te komen tegen alle ellende. Rutger hoopt op zombies." />
Asset 14

Kwam er maar een monster

Only when the last tree
Has been cut down
And the last river
Has dried to a trickle
Will man finally realise
That we cannot eat money
And reciting old proverbs
Makes you sound like a twat

-Banksy

“Weet je wat wij nodig hebben? Een wereldramp,” zei hij en keek me trots en een beetje uitdagend aan. “Oké, wat voor een dan?” kaatste ik terug. Hij kwam los van de bar waar hij tegen geleund stond en deed zijn handen uit elkaar alsof hij het evangelie ging verkondigen. Er klotste een beetje bier over de rand van zijn glas, precies op zijn schoen, maar hij leek het niet te merken. “Een echt grote ramp, waar alle continenten, alle mensen bij betrokken zijn. Een… oorlog. Of een tornado. Of nog beter! Een monster! Aliens!” Ik moest denken aan het computerspel Sim City, waarbij ik na het opbouwen van een succesvolle, florerende stad uit verveling altijd op ‘control D’ drukte, waarna een willekeurige disaster mijn creatie in as legde en ik demonisch lachend toekeek hoe de burgertjes die ik die dag tot leven had gewekt paniekerig uit hun brandende huisjes renden. “Hm… Oké. Aliens. Had NASA laatst niet het bewijs voor buitenaards leven ontdekt?” Hij schudde ongeduldig zijn hoofd. “Nee, dat was onzin, iets met bacteriën op de bodem van een meer. Hebben we niks aan. Wij hebben echte aliens nodig. Van die enge motherfuckers zoals in die films met Sigourney Weaver.” “Je bedoelt Alien. De aliens uit Alien.” “Ja.”

De afgelopen uren hadden we geestdriftig de meest zwartgallige gesprekken gevoerd. Het ging over De Wereld en met name de Verschrikkelijke Onoplosbare En Dus Hopeloos Frustrerende Problemen van De Wereld, die al snel ‘Kutwereld’ ging heten. Het was ons eigen NOS Rampjaaroverzicht waarbij Berlusconi, de bio-industrie, Poetin, BP, Wilders, mensenrechten in China, het bankensysteem, Shell in Nigeria, Wilders, het Midden-Oosten, Cristiano Ronaldo, mislukte klimaatconferenties, de Republikeinse senatoren met hun filibuster, privacy, Robert M. en De Wereld Draait Door de revue passeerden. Tegenover al die ellende konden we alleen maar de redding van 33 dikke bezwete Chileense mijnwerkers stellen. Het was fijn om als angry young men onze frustraties met elkaar te delen, om de beurt weer iets te vinden dat een ‘ab-so-lu-te schande!’ was en hard op de bar te slaan, maar uiteindelijk zaten we toch lamgeslagen met droevige blikken naar ons bier te staren. Zelfs het riante decolleté van de barvrouw kon ons niet opbeuren. Tot hij met zijn openbaring kwam.

“Denk maar na, weet je nog wat er in Independence Day gebeurde?” “Je bent nu gewoon alle films met aliens aan het opnoemen.” “Ja oké, maar luister. Op het eind, als Will Smith en Jeff Goldblum er achter zijn gekomen hoe je ze kunt verslaan, geeft de president een speech. Hij zegt: ‘Samen met de andere landen van de wereld zullen we de grootste luchtoorlog ooit beginnen. En we zullen winnen!’ Of zoiets. Snap je?” Ik snapte er niets van. Hij stompte me iets te hard tegen mijn schouder. “Gast! De problemen die we net hebben besproken, komen allemaal voort uit overbevolking, machtsgeilheid en nationalisme.” “Maar die speech uit Independence Day gaat toch over hoe geweldig Amerika is?” Hij rolde met zijn ogen en morste weer bier, dit keer over mijn broek. “Ja, misschien, maar het gaat erom dat landen samenwerkten tegen een gemeenschappelijke vijand. Eerst sterven er heel veel mensen - jammer, maar goed voor de overbevolking - dan realiseren we ons dat we bij elkaar horen en dan verslaan we samen die klootzakken. En daarna wordt de wereld één grote met elkaar neukende multicultizooi. Snap je? Hooligans van Ajax en Feyenoord haten elkaar, maar ze juichen allemaal voor het Nederlands elftal.” Hij knikte tevreden, drukte wat geld in mijn hand en liep zonder iets te zeggen naar buiten. Ik zag door het raam hoe hij na vijf meter fietsen genadeloos hard onderuit klapte en hysterisch lachend onder zijn fiets op de bevroren straat bleef liggen.

Ik worstelde met mijn restje bier en dacht na over zijn dronken praat. Op de een of andere manier voelde ik me thuis in deze apocalyptische gedachte. Iedereen -met name de club van de babyboomers- klaagt over het gebrek aan engagement van mijn generatie. Wat wil je als je op het toppunt van de welvaart leeft? Mensen gaan altijd een dag voor de deadline aan het werk. Zo werkt het met alles. Ook daarom is de alien-oplossing helemaal zo gek nog niet. Wij zijn door alle films en computerspelletjes bovendien optimaal voorbereid en zullen ons kranig weren tegen elk soort onheil, of het nu dinosaurussen, aliens of zombies zijn. Ik weet dankzij alle eindbazen die ik in mijn korte leven verslagen heb één ding goed, en dat is dat zelfs de grootste monsters een zwakke plek hebben (meestal in hun nek). Na afloop van de gewonnen strijd gaan we eens even goed kijken hoe we de lege wereld nu eigenlijk het beste kunnen organiseren.

Ik hoop zelf op zombies.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer