Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper wil later kunnen zeggen dat hij één van de goeden was." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper wil later kunnen zeggen dat hij één van de goeden was." />
Asset 14

een racist?

Is Dieuwertje Blok een raciste? Het is iets wat ik mij vanmorgen afvroeg, toen ik op Uitzending Gemist tien afleveringen van het Sinterklaasjournaal achter elkaar keek, daarbij een zak kruidnoten wegwerkend. Ik was geshockeerd door de beelden die werden vertoond. Zwarte mannen - veelal met de stemmen van gerespecteerde Nederlandse acteurs, soms warempel cabaretiers van linkse signatuur - zaten als een stelletje asielzoekers bij elkaar gepropt in een huis met weinig voorzieningen, om daar de Spartaanse diensten (zoals oneindig inpakwerk) van een autoritaire verwarde blankenbaard ten uitvoer te brengen.

Dit werd allemaal door die bloedmooie Dieuwertje gepresenteerd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De meest verschrikkelijke dingen gebeurden in dat huis; er werden constant zaken vermist en het gedrag van sommige slaven leek te duiden op onherstelbare trauma’s. Dieuwertje besloot elke aflevering met de mededeling dat zij het ook allemaal niet meer goed zag komen, maar deze Eva Braun van onze staatstelevisie leek de ondergang met een kalmte toe te lachen waar ik koude rillingen van kreeg. Maar het ergste van alles vond ik nog wel dat het allemaal zo vertrouwd voor mij voelde. Ja, ik werd er bijna gelukkig van. Natuurlijk voelde ik mij meteen heel vies. Ik rende naar het toilet en stak een vinger in mijn keel, om het sanitair met kruidnootdrap te versieren. Daarna moest ik heel hard huilen. Het is toch verschrikkelijk hoe wij in dit land met mensen omgaan? Schamen moeten we ons allemaal. Schamen voor de vreugde van een feest.

We leven in tijden waarin het noodzakelijk is kleur te bekennen en daarvoor zal ik toch echt de hand in eigen boezem moeten steken. Natúúrlijk zijn Dieuwertje en de mensen die aan haar programma meewerken niet bewust bezig met het in de praktijk brengen van een rassenleer. Nee, het is allemaal nog veel ernstiger dan dat. Zij denken met iets volstrekt onschuldigs bezig te zijn, omdat al dat verdorven kolonialisme zó in hun culturele bloed zit vastgeroest dat ze het zelf niet eens meer kunnen zien. We kunnen ze moeilijk verwijten gaan maken, het enige wat we kunnen doen is onszelf veranderen en daarmee het goede voorbeeld laten zien. En daarom is het essentieel om onszelf eerst aan het kruis te nagelen, met een ontwapenende eerlijkheid te laten zien hoe lang we aan de foute kant hebben gestaan.

Illustratie: Tejo Verstappen

Laat ik daarom mijn steentje aan de revolutie bijdragen door te zeggen dat ik van jongs af aan bang ben geweest voor negers. Die dikke rode lippen, dat vieze kroeshaar, die afzichtelijke pofbroeken, dat uitbundig gegooi met eten, dat mallotige apengedans bovenop je huis, het is van een onontwikkelde lelijkheid waarvan ik domweg niet weet hoe ik erop moet reageren. Daarom probeer ik die figuren zoveel mogelijk te ontwijken. Maar sommigen zijn zeer gewiekst. Die hebben dan bijvoorbeeld hun haar ontkroest en een normale broek aangetrokken. Of zelfs een bril opgezet, net alsof ze een van ons zijn. Toch is er altijd dat ene element dat ze verraadt: het kleurtje.

Hoe het dan komt dat ik besloten heb mij over mijn angst heen te zetten, en met deze medelanders ten strijde te trekken tegen verderfelijke Dieuwertje? Wel, uit de naam van tradities zijn in de wereldgeschiedenis de meest verschrikkelijke dingen gebeurd en als ik later terugkijk op mijn leven wil ik niet onder ogen moeten zien dat ik aan de verkeerde kant heb gestaan, als een schaap mee heb gedaan aan de primitieve feestvreugde, terwijl ik een verschil had kunnen maken. Er kleeft bloed aan mijn ziel dat weggewassen moet worden. Daarom wil ik mij nu inzetten voor Occupy Pakjesboot, een actie met (voor de verandering eens) een duidelijke doelstelling: de Sint mag niet meer het ruime sop kiezen voordat al zijn knechten bevrijd zijn. Alleen op deze manier kunnen wij onszelf nog bevrijden.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer