Wikileaks, Wijnberg, Twitter en Luyendijk leggen steeds meer misstanden bloot. Rutger kan het niet meer aan." /> Wikileaks, Wijnberg, Twitter en Luyendijk leggen steeds meer misstanden bloot. Rutger kan het niet meer aan." />
Asset 14

Ik wil het niet weten

Nadat ik een tijdje filosofie had gestudeerd, besefte ik dat dit de meest verderfelijke wetenschappelijke discipline ter wereld is. In het begin is het fantastisch om de mechanismes achter ons denken en de belangrijkste maatschappelijke systemen te begrijpen, maar al snel gaat het je duizelen en uiteindelijk zit je depressief op de bank met een vuistdikke baard vol etensresten Friends te kijken - zonder te lachen. Wat heeft scheren nog voor zin na het lezen van Nietzsche? Waarom zou je nog kleren aantrekken als je het werk van Hobbes hebt bestudeerd? Hoe kun je na Foucault nog van je moeder houden?



Het journalistiek/filosofische NRC-supertrio Bas Heijne, Rob Wijnberg en Joris Luyendijk trekt nu al deze kennis voortdurend naar het hedendaagse. Daarnaast heeft het internet in het algemeen en WikiLeaks en Twitter in het bijzonder voor een verregaande transparantie gezorgd. Bij al deze onthullingen en duidingen word ik telkens overvallen door een dubbel gevoel: aan de ene kant is er fascinatie, aan de andere kant desillusie over zoveel verneuktheid. Na het lezen van Luyendijks Je hebt het niet van mij, maar… was ik bijvoorbeeld goed in de war. Wauw, ons politieke systeem bestaat uit een belangenverstrengeling van politici, journalisten, lobbyisten en voorlichters. Luyendijk eindigt het boekje echter zonder enige oplossing. Maar Joris! Hoe kunnen we een systeem dat zo ingewikkeld en bovendien volledig ingeburgerd is, in godsnaam veranderen? En als we het niet kunnen veranderen, wat heb ik er dan aan dat ik het weet?

De missie naar Kunduz is toch om Afghanistan te helpen? Nee joh, daar is mee ingestemd omdat we vriendjes met Amerika willen zijn, wat onze economische belangen dient. De rellen in Tunesië en Egypte, die zijn toch goed voor de globale democratisering? Niet helemaal: eerstgenoemde is oké omdat het een seculiere en dus ongevaarlijke achterban heeft, laatstgenoemde wordt deels aangevoerd door de Moslimbroeders en is dus niet oké. Boer Zoekt Vrouw dan, dat is toch gewoon leuk? Nee, dat is een vooropgezet programma met acteurs die zich voordoen als boer. En Yvon Jaspers is een robot.

Het wordt me allemaal wat teveel. Elke ochtend kijk ik in de spiegel en sla mezelf zo’n vier keer ferm op de wangen terwijl ik als een mantra herhaal: “Niet-cynisch-worden! Niet-cynisch-worden!”. Maar het helpt niets. Ik zit voortdurend als een verzuurde oude lul op de krant te schelden en mijn zinnen beginnen steeds vaker met “Het is toch een schande!” of “De mensen hebben geen idee!”. Mijn omgeving begint eronder te lijden. Vrienden zeggen afspraken op het laatste moment af en mijn moeder drukt me weg als ik haar op ons vast belmomentje probeer te bereiken. Zelfs de eenzame alcoholisten in mijn stamcafé schuiven angstig naar een hoekje van de bar, zodra ik het etablissement betreed.



Ik heb lang gezegd dat het negeren van problemen laf is. Mijn moeder wilde niet naar India omdat ze dan ‘al die ellende' zou zien, mijn broertje wilde geen argumenten tegen het eten van vlees horen omdat hij het ‘fokking irritant’ vond. Ik zag dit altijd als het equivalent van iemand die tijdens een discussie zijn handen tegen zijn oren drukt en heel hard 'la la la la' gaat zingen: kinderachtige realiteitsontkenning. Maar nu begrijp ik ze wel. Sommige dingen wil je gewoon niet weten; het leven is al moeilijk genoeg. Dat je vriendin haar orgasme faket. Dat je favoriete voetbalteam al jaren doping gebruikt. Dat de explosies in Die Hard 4.0 door een of andere computernerd zijn gemaakt, en niet door John McClane.

Transparantie en kritische denkers zijn heel belangrijk, maar er begint een overkill aan openbaringen te ontstaan. Doe het rustig aan! Mensen houden van hun illusies. Zoals Theo Maassen ooit zei: “Sta je een blikje coca cola te drinken, komt er iemand bij staan die zegt: wist je dat daar tweeëntwintig suikerklontjes in zitten? Flikker toch op man! Laat me even genieten. Ik heb dan altijd de neiging om als diegene met een lekker wijf ligt te neuken, erbij te gaan staan en te zeggen: wist je dat zij voor zeventig procent uit water bestaat?”

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer