Foto: privé-collectie Ava Mees List Mees neemt een duik in de ijskoude, gewelddadige Grote Oceaan." /> Foto: privé-collectie Ava Mees List Mees neemt een duik in de ijskoude, gewelddadige Grote Oceaan." />
Asset 14

IJsbeer

IMG_0488

Foto: privé-collectie Ava Mees List

Mijn opa woonde vlakbij zee. Tot en met november trotseerde hij fier de tegenwind en fietste door de duinen naar Schoorl aan Zee en dook vervolgens de golven in, elke dag. Mijn moeder leerde het weer van hem, en ook al heb ik hem nooit gekend, hetzelfde gezonde Hollandse bloed stroomt door mijn aderen. Elk jaar maak ik er een punt van tijdens een geweldige storm of met min tien (figuurlijk dan) uit de kleren te stappen en zonder aarzelen als een gek op het water af te rennen. “Je bent net je moeder,” verzuchtte mijn vader toen ik twee jaar geleden op een regenachtige oktoberdag trots verkondigde te hebben gezwommen, de rode blosjes nog op het gezicht.

In San Francisco is het klimaat overwegend wispelturig maar zacht. Afgelopen maart hadden we onverwachts een hete dag: het was maar liefst 28 graden. Samen met wat vrienden besloten we boterhammetjes te smeren, een paar koude sixpacks bier in te pakken, en in de auto reden we langs de rotsachtige kust van Californië naar een afgelegen strand. Na enkele biertjes, een paar potjes catch en een uur in bakken in de volle zon vond ik het welletjes. Er moest gezwommen worden. Het was me al opgevallen dat geen van de strandgangers ook maar een teen in het water stak. Toegegeven, de golven zagen er gevaarlijk hoog uit maar wie houdt er niet van een beetje actie? Ik liep naar de kustlijn en stak mijn voeten in het water. IJs- en ijskoud. Achter me zaten mijn makkers me vanonder hun petten aan te staren. “Are you crazy? No one goes swimming here, the water's freezing!” “I'm Dutch!” gilde ik terug, en ik draaide me om, deed nog een stap. Ik dacht aan de keren dat ik de Noordzee in was gedoken, terwijl de regen naar beneden kwam. Op die momenten was het water, opgewarmd door de zomermaanden, een welkome verwarming geweest voor de gure buitenlucht. De Grote Oceaan is een ander geval. Door stromingen vanuit het noorden wordt de watertemperatuur meestal niet hoger dan 15 graden -en dat is dus in de zomer- maar dat wist ik toen nog niet.

Tot mijn knieën stond ik nu, kippenvel liep van mijn rug naar mijn armen. Voor ik het wist zag ik een golf op me af razen, en werd ik ruw omver gesmeten. Midden in de branding tuimelde ik onder water, geschuurd door de zanderige bodem, en ik voelde dat het getij me verder de zee in trok. Met alle macht wist ik eerst mijn handen, en toen mijn voeten stevig in het zand te wroeten, happend naar adem. De volgende golf stortte zich over me heen, maar ik vocht terug en proestend kwam ik boven. Angstig klauterde ik op mijn knieën naar het strand. Beschaamd en opgelucht stond ik op, maar niemand keek meer. Mijn huid was rood van de kou en de schaafwonden, maar ik had het gedaan. Soort van. Ik had gezwommen. Terwijl ik terug liep naar de handdoeken zei mijn vriendin: “You're such a polar bear. I can't believe you actually went in. Here, grab a beer.” Ik plofte neer, nog iets nahijgend.
Toen we terug naar de parkeerplaats liepen zag ik het waarschuwingsbord pas:

Dangerous Currents!

Rip currents can form anywhere here. People entering shallow waters can be caught in rip-currents and quickly pulled into deep water.

Daaronder stond in grote rode letters:

Shark Advisory!

Great White sharks live in these waters. A shark attack occurred here in 6 feet of water. Be aware of the potential for sharks close to the shore, along the entire length of the beach.

Hey, had niemand dat even van te voren kunnen zeggen? Ik mag dan wel een ijsbeer zijn, niemand van ons kan op tegen Jaws, behalve dan Chief Brody. Als ik had geweten dat er haaien waren, had ik nog geen kleine teen in het water gestoken, en dan hebben we het nog niet eens over gevaarlijke stromingen. Huiverend stapte ik de auto in.

Inmiddels ben ik al een paar maanden terug in Nederland. Oktober loopt op zijn eind, en ik heb me nog niet het water in gewaagd. Zittend op de bank staar ik uit het raam naar de bruine herfstbladeren, met een dikke sjaal omgeknoopt. De trein naar Zandvoort vertrekt elk half uur vanaf Centraal Station, maar ik vrees dat ik blijf zitten. Sorry opa.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers