Ik was van plan om de hele nacht op te blijven voor de apotheose van een jaar politiek spektakel. Maar het was nooit een spannende strijd. Wie het blog van pokernerd Nate Silver op de website van de New York Times volgde, wist dat Obama de verkiezingen vrij eenvoudig zou winnen. Zelfs thriller-muziekjes van CNN konden de adrenaline niet opvoeren, en toen John King om een uur ‘s nachts op zijn magic wall aantoonde dat Romney praktisch al verloren had, ben ik maar met een gerust hart gaan slapen.
De herverkiezing van Obama is bemoedigend voor wie denkt dat de staat van de economie niet de enige motivatie voor kiezers is. Het is ook prettig om te zien dat de liegende en draaiende Romney niet genoeg wist te overtuigen. De Republikeinse partij zit na twee moeizame overwinningen in 2000 en 2004 en nu twee verliezen met zichzelf in de knoop. De invloed van de Tea Party weet op lokaal niveau wel te bekoren - gezien de meerderheid in het Huis - maar op het nationale podium kiest men voor gematigder politiek.
Toch heeft de popular vote ook een belangrijke boodschap voor de Democraten. De partij verloor miljoenen stemmen ten opzichte van 2008, en het verschil met Romney is veel kleiner dan destijds met McCain. De polarisatie die Obama zo verafschuwde is onder zijn leiding alleen maar verergerd. Dit werd prachtig geïllustreerd toen een Democraat bij de NOS boos wegliep nadat haar Republikeinse gesprekspartner haar (onterecht) voor leugenaar uitmaakte. Prachtige televisie, en daar schuilt een deel van het probleem: ruzie verkoopt. De media zijn afhankelijk geworden van deze spanning. Steeds meer kijkers wenden zich voor hun feiten en relativering nota bene tot comedy-programma's The Colbert Report en The Daily Show in plaats van de 'objectieve' journalistiek.
Een andere oorzaak van deze diepe kloof is ironisch genoeg Obama’s eigen idealistische retoriek, die in de politieke realiteit alleen maar tot teleurstelling heeft geleid. Uit de sobere toon van deze campagne, waarbij het idealisme vooral bij burgers zelf werd neergelegd, blijkt dat Obama dat ook begrepen heeft. Het idee van de American Dream bepaalt voor een groot deel de charme van het land. Maar deze dromerigheid kan de Amerikanen wel eens de kop kosten. In de eenentwintigste eeuw zijn ze allang niet meer de baas en zullen ze nederigheid en realisme moeten leren. Die boodschap is niet spannend genoeg voor het mediacircus en doodeng om toe te geven of te verkopen. Maar het is de enige manier om de verbale burgeroorlog te stoppen. Succes, meneer Obama. U kunt het.

Door Rutger Lemm

“Ik ben meer van: het land moet geregeerd worden, hier zijn de spreadsheets”, zei Stef Blok bij het bespreken van de tekst van het regeerakkoord. Zijn achterban dacht er anders over: de nieuwe ministersploeg was amper beëdigd of de VVD maakte scherpste daling in de peilingen ooit.
De verhouding tussen technocratie en democratie is lastig. We zien dat elke dag in de bestrijding van de eurocrisis, waarbij de Europese Unie over nationale parlementen heen walst. We zien dat in de Volksrepubliek China, waar een star gesloten Communistische Partij steeds meer moeite heeft met honderden miljoenen internetters en tientallen miljoenen bloggers en twitteraars. De historicus Reinhart Koselleck beschreef 58 jaar geleden de moderniteit als Kritik und Krise, de moderne staat als een permanente spanning tussen staatsraison en publieke meningsvorming. Stephen Toulmin noemt het in Cosmopolis een tegenstelling tussen “rationality” and “reasonableness”.
Het punt is: de publieke meningsvorming is niet altijd even “reasonable”. Zie de polarisatie en chaos in de Nederlandse politiek van de voorbije tien jaar, zie de nog veel extremere en verlammende polarisatie in de politieke verhoudingen in de VS. “Democracy in a nation of 300 million can be noisy and messy and complicated”, zei Barack Obama vanochtend in zijn overwinningsspeech. “That won’t change after tonight, and it shouldn’t. And whether I have earned your vote or not, I have listened to you.” Zijn Republikeinse opponenten zullen niet onder de indruk zijn geweest.
En het Politburo ook niet. De Chinese leiders zullen het feest van de democratie met onverholen minachting hebben gadegeslagen. Terwijl de wereld naar Obama vs Romney keek, werd ook in Peking een nieuwe president gekozen. Achter gesloten deuren. Wie? Dat horen we morgen of overmorgen. En hier zijn de spreadsheets.

Door Floris Solleveld

Wat is het toch met Tanja Nijmeijer? Natuurlijk, haar keuze om zich tien jaar geleden bij een Colombiaanse guerillabeweging te voegen was excentriek en onverklaarbaar, maar er zijn wel meer mensen met aparte ideeën die gekke dingen doen in het buitenland. Toch houden de Nederlandse media haar in de gaten als ware ze een grote ster. Dat is niet alleen omdat ze nu opeens bij de vredesbesprekingen in Havana is betrokken.
Het zal haar totale onnavolgbaarheid wel zijn. Ze strijdt als een freak of nature voor een land dat het hare niet is, en dat in tal van verschillende gedaantes. Alleen al haar naam: wij noemen haar Tanja, maar ze schreef zich bij de FARC in als Eileen, en nu wordt ze Alexandra genoemd. Bij iedere verschijning voert ze een ander personage op. Zie de filmpjes die gisteren van haar online werden geplaatst. In 'De aankomst van Alexandra, de Nederlandse guerillera, in Havana' stapt ze als een ontwikkelingswerker uit een vliegtuigje van het Rode Kruis, huppelt ze als een klein meisje met zwiepende staart de camera langs en staat ze vervolgens als een puber te giechelen met een stel FARC-hoofden. In het andere filmpje is ze een gitaarspelende padvinder. Haar kornuiten zijn met wapens behangen, maar de folklore spat er vanaf.
Je zou bijna vergeten dat de FARC tegenwoordig een narco-organisatie is die "arme boeren onder druk zet", in de woorden van hoogleraar Beatrice de Graaf. En dat Nijmeijer als terrorist aan de V.S. zal worden uitgeleverd als ze terugkeert naar Nederland. Niemand weet hoe de vredesbesprekingen in Havana zullen verlopen. De vorige keer misbruikte de FARC de wapenstilstand om zich te herbewapenen. Maar zolang ‘onze’ gekke verzetsstrijder er zit, schittert zij in elk geval veelzijdig in de spotlights.

Door Kelli van der Waals