Aanstaande vrijdag sluiten ze hun jaar af, dus maak je borsten maar nat!" /> Aanstaande vrijdag sluiten ze hun jaar af, dus maak je borsten maar nat!" />
Asset 14

Amarins & Le gatte negre

Hard//hoofd organiseert op 2 december in Studio K in Amsterdam weer een feest. Ditmaal is het een benefietfeest in het kader van onze crowdfunding-campagne op Voordekunst (koop hier ook uw kaartje), waarmee we geld proberen in te zamelen om voort te bestaan en een nog hoger niveau als tijdschrift te bereiken. Het wordt een sfeervolle, goed gevulde avond, met sterke artiesten en vreemde randprogrammering. Zoals u dat van ons gewend bent. Op deze plek stellen we de programmering aan u voor. Vrijdag danst u ook op Amarins & Le gatte negre, die u niet onberoerd zullen laten.

Amarins & le gatte negre is een veelzijdig en zeer gedreven folk gezelschap uit Amsterdam. De band tourde al menigmaal door Europa met haar 40 jaar oude bus volgeladen met verschillende instrumenten. Overal zweepte de band het publiek op met haar muziek en eigenzinnige theatrale performance. Amarins & le gatte negre maakt een bijzondere mengelmoes van swing, pop, folk, gypsy en sailor songs, met sterk verhalende teksten en mooie meerstemmige zang waarmee de band het publiek steeds weer weet te charmeren.

Huh? Amarins & le gatte negre? Wat?
"Amarins (de frontvrouw die de nummers schrijft) en de zwarte katten. Omdat we altijd met die zwarte instrumentkoffers liepen te zeulen is de naam le gatte negre ontstaan. Bedacht door onze Italiaanse contrabassist Alessandro."

Op welk nummer zijn jullie het meest trots?
"Dat verschilt per periode. Nummers krijgen vaak een nieuwe dimensie doordat we in de performance of uitvoering dingen veranderen. Op dit moment zijn Airplanes en Stoneboy favoriet, omdat er veel verrassende elementen in zitten waar het publiek vaak heel sterk op reageert, en wij daardoor heel veel lol hebben in het uitvoeren van die nummers.

Stoneboy gaat over een jongen die niks uitvreet, een beetje is als een steen  (Some boys sweep you of your feet, give your heart a faster beat, turn up the heat. But you're too weak boy, to do me some boy, you're like a stone). De steen wordt in het lied door de rivier meegenomen en vindt dan alsnog zijn pad.

Airplanes is een grappige aanklacht tegen de uitvinders van het vliegtuig. Dankzij hem gaat iedereen maar steeds weg en blijf ik alleen achter (Since you invented Airplanes they all go away, so whoever invented Airplanes, I wish you hadn't, I wish they could stay!). Het lied begint met Alessandro die als een heuse popster een lied in het Arabisch zingt. Ik weet nog steeds niet wat hij precies zingt maar het klinkt als "Vogelnagel vo ho ho ho ho!"."

Hoe werken jullie?
"Wij treden vooral heel veel op en daardoor ontwikkelen we onszelf als band. We repeteren te weinig en hebben daarom een pauze ingelast om te werken aan nieuw materiaal. Vanaf afgelopen lente hebben we zoveel gespeeld op onder andere festivals in binnen- en buitenland en nu de Popronde. Door dat vele optreden leer je wel het meest."

Wat fascineert jullie?
"In de muziek zitten invloeden van overal en nergens. De fascinatie zit hem in de vele muziek die we allemaal mooi vinden een plekje te geven in ons repetoire. Als een muzikale wereldreis.  Soms luisteren we op de terugweg van een optreden naar zulke vreemde muziek op de radio in de bandbus: jaren tachtig synthesizermuziek, hindoestaanse muziek, Nederlandse hiphop en Beyonce. Dan denk ik: ook die muziek zal wel zijn plekje in ons repetoire vinden."

Wie zijn jullie helden?
"Tom Waits, Lhasa de Sela, Anouar Brahem, Chopin, Orchestra Baobab, de Kift, Andrew Sisters, Jolie Holland, Gandhi."

Wat is dat achter jullie? Daar in de hoek?
"Dat zijn onze percussionist en contrabassist. De dames hebben het voorrecht vooraan te staan met zangmicrofoons, gitaar, accordeon en viool en vele kleine gekke instrumentjes. De heren staan achter, maar als ze in de hoek staan zijn ze te ver naar achter geschoven. Misschien omdat wij soms nogal veel ruimte innemen."

Wat verwachten jullie van 2 december en wat kunnen wij van jullie verwachten?
"Voor ons is dat de afsluiting van 2011. Ons laatste optreden van dit jaar, dus dat wordt knallen, heel veel lol en goed spelen natuurlijk met een publiek dat hopelijk gaat genieten. December en januari nemen wij vrij om aan nieuwe nummers te werken en op vakantie te gaan. Alessandro gaat naar Brazilie om zich te verdrinken in de Bossanova en terug te komen met allemaal nieuwe invloeden, Tycho doet datzelfde in de Verenigde Staten, Femke gaat in Zweden de folkmuziek ontdekken tijdens het woofen, Fiora zoekt het in de bossen en zelf ga ik even op vakantie in België, dus wie weet wat ik allemaal meeneem aan muzikale invloeden. Eddy Wally, maak je borst maar nat!"

Amarins & Le gatte negre staat op 2 december op het podium. Bestel je kaartje door middel van een donatie van minimaal 15 euro op Voordekunst. Meerdere kaarten kunt u ook bestellen, geef het eenvoudigweg aan in het vak voor opmerkingen.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer