In 'Handleiding' schrijft Ettie Edens over eenzaamheid, identiteit en gezien willen worden - en over iemand die een muur van haar kamer verft en daar zo in doorslaat dat ze in de kamer verdwijnt.
Gentle green: iemand die zachtjes met diens duim over je hand heen wrijft.
Groovy green: je billen naar achteren steken en dan net doen alsof je in staat bent tot twerken.
Of Forest green: een groen waarin je verdwijnt zoals je in een bos kunt verdwijnen.
Eucalyptusgroen, toscaans olijfgroen, glorious green, aqua dream, mysterieus kasteel,
elvenheuvel.
Hoe wil je de kamer verven?
Je wilt de kamer verven zoals je ook met je rechterhand je linkerhand vasthoudt.
Je trekt eraan tot je linkerarm zich uitrekt, en je blijft trekken, je arm is als deeg, dat je zover uit kunt rollen en rekken tot het een sliert wordt.
Je drapeert je arm als een lichtjessnoer rond je lichaam, legt hem rond en rond en rond jezelf tot anderen slechts arm zouden zien als ze naar je zouden kijken.
Je wilt de kamer verven zoals je jezelf tot een bootje vouwt. Je weet de stappen voor het bootje niet, dus probeer je iets. Je vouwt je been over je lichaam heen, je andere been daar overheen, je legt je armen in een driehoek neer. Je vouwt je zo dat je op iemands hoofd zou kunnen passen. Als ze beter zouden kijken zouden ze zien dat je geen bootje bent.
Je wilt de kamer verven zoals je de vorm van je lichaam op een laken borduurt. Je stikt je onderarmen en je vingers nog iets langer, je torso breder, je benen platter, zodat je lijf beter op de rechthoekige vorm van het doek past. Je bent van plan ook de wereld en het universum te borduren, maar daar ben je nu nog niet klaar voor.
Dan eindelijk verf je je woonkamermuur in de juiste kleur groen en besluit je, nu je toch bezig bent, ook de drie andere muren te verven, en het plafond, dat wel een likje verf kan gebruiken, en de visgraatvloer, ook die groen, en de schapenvacht en de bank en de tv en ook de kaarsen, de kat, die je Johannes hebt genoemd, en de ramen, de folders en de ongeopende brieven en mailtjes.
Je pakt de kwast wat steviger vast. Je kijkt naar je voeten, die afsteken tegen het groen. Naar je teennagels. Je brengt een streep aan op je grote teen. Je verft een rechthoek op je kuit en kleurt die in. Je verft het eelt onder je hielen, je benen, je korte broek, je hemd, de holtes van je ellebogen en je nagelranden, je plukken okselhaar, je wimpers, en je blijft verven tot er niets meer te verven valt. Forest green. Forest green. Forest green.
Je gaat op de bank zitten. De koele verf drukt zich tegen je bovenbenen aan. Je hoofd tegen de muur. Je ruikt de scherpe, penetrerende geur. Zou je gevonden worden als iemand je nu zou gaan zoeken? Jij bent het donkergroene, gapende gat waar mensen in verdwijnen als ze de kamerdeur zouden openen.
Afgelopen zomer kregen tien aanstormende schrijftalenten de kans om deel te nemen aan het eerste Schrijverskamp van literair podium Frontaal. Onder begeleiding van verschillende schrijfcoaches werkten ze aan teksten rondom het thema Groen. De resultaten daarvan vind je deze week op Hard//hoofd. Sara Mertens maakte het beeld bij deze teksten en gaf ze allemaal een plekje in een zachte, groene zoekplaat.
Ettie Edens (2000, zij/haar) schrijft graag ietwat vervreemdende verhalen - die bijvoorbeeld gaan over het graven van een gat, achterblijven in een trein, een voorwerp worden of de zoektocht naar een windmolen - waarbij ze zich al schrijvende steeds meer dingen begint af te vragen. Ze studeerde af aan de opleiding Creative Writing met haar afstudeerwerk Tussen de randen van een aquarium, dat genomineerd werd voor de Afstudeerprijs 2023.
Sara Mertens (1994) is illustrator en striptekenaar. In de beelden die ze maakt lopen droom en werkelijkheid door elkaar. In een heldere lijn verbeeldt ze de meest onopvallende gebeurtenissen. Centraal in haar werk staat de relatie die we aangaan met elkaar en onze omgeving.
