Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper demonstreerde zaterdag mee, hij is tenslotte een betrokken burger." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper demonstreerde zaterdag mee, hij is tenslotte een betrokken burger." />
Asset 14

Gezellige verontwaardiging

“Ik heb liever dat ik als oude opa tegen mijn kleinkinderen kan zeggen: ‘ik was een of andere schlemiel die meedeed aan een beweging die nergens toe heeft geleid’, dan dat ik ze moet vertellen ‘ik bleef thuis en hielp er aan mee dat alles in elkaar stortte’." Het waren deze woorden van Jelle Brandt Corsius in De Wereld Draait Door die mij over de streep trokken om afgelopen zaterdag toch maar een kijkje te nemen op het Beursplein. ‘Een kijkje nemen’ klinkt wellicht weinig betrokken, maar voor mijn doen is het al heel wat.

Slechts een keer eerder heb ik een demonstratie bezocht, dat was twaalf jaar geleden op het Malieveld tegen de vernieuwingen in het voortgezet onderwijs. Die dag kwam ik erachter dat het actievoeren simpelweg niet in mijn bloed zit. Na de protesterende medescholieren van een afstand te hebben bekeken vluchtte ik een afgelegen café in om met een goed boek van deze collectieve spijbeldag te kunnen genieten. Maar echt genieten deed ik niet, want ik voelde mij schuldig over de laffe onbetrokkenheid die blijkbaar in mij zat. Ik was weggelopen voor mijn verantwoordelijkheden om iets te kunnen veranderen, om iets te kunnen betekenen. Met deze houding zou de wereld nooit iets aan mij hebben.

Illustratie: Tejo Verstappen

Sindsdien was ik het zwarte schaap onder mijn geëngageerde vrienden, die ten strijde trokken tegen oorlogen en bezuinigingen, terwijl ik mij verschool achter griepjes en familieverplichtingen. Meestal was ik het wel eens met de acties, maar toch kon ik mij er nooit toe zetten de barricaden te beklimmen. Soms was ik bang dat ik domweg ongevoelig was voor onrecht, dat het welzijn van de wereld mij gestolen kon worden zo lang mijn eigen welzijn met een zak chips op de bank maar gewaarborgd was. Maar ach, was dat maar waar, dan was ik tenminste nog een zelfgenoegzame lul geweest en misschien wel gelukkig. De waarheid was vele malen kinderachtiger dan dat. Ik had een misselijkmakende aversie tegen collectieve eensgezindheid. Als mijn mening door duizenden kelen werd gescandeerd, had ik daarmee opeens geen zin meer in die mening.

Maar Jelle’s oproep schudde mij wakker. Ik wilde niet tegen mijn kleinkinderen hoeven zeggen dat mijn verraad een smaakkwestie betrof, dat zouden ze vast nog veel verwerpelijker vinden dan dat ik vol overtuiging aan de verkeerde kant had gestaan. Vandaar dat ik toch onderdeel wilde zijn van het Occupy-gebeuren, maar dan wel vanaf een veilige afstand. Een tent of protestbord had ik niet bij me, alleen twee boterhammen met pindakaas. Ik had bedacht dat ik in de Bijenkorf een tompouce zou eten, om zo via het raam uitzicht te hebben op het historische evenement dat zich enkele meters daarnaast zou voltrekken. De boodschap aan het nageslacht dat ik mijn steentje had bijgedragen aan het verzet, hoopte ik op deze manier als een net iets minder grote leugen te laten voelen dan wanneer ik thuis was gebleven om daar precies dezelfde beelden via de livestream te volgen.

Een hek belemmerde echter elk zicht op de revolutie. Daarom verliet ik, tompoucekruimels uit mijn baard plukkend, de kapitalistische bunker en begaf mij naar het oog van de storm. Het was nog geen twaalf uur, her en der stonden wat mensen met borden en tamboerijnen en iedereen was wat onwennig in afwachting van iets. Ik was hier vroeg naartoe gegaan omdat ik van afwachting houd. Er stond iets groots te gebeuren, iets wat de geschiedenis voorgoed zou veranderen, dat hing in de lucht, dat hoorde je ook aan al die fantastische Bob Dylan-imitators die voor de gelegenheid uit hun holen waren gekropen en de Grootmeester zo goed hadden begrepen. Beleefd nam ik krantjes en folders aan, die snel in mijn tas verdwenen. Het plein werd voller en voller, als ik even ademhaalde vlogen de wietdampen mijn mond in.

Ik bleek vlak voor het busje te staan waar de sprekers het woord namen. Iedereen die ergens verontwaardigd over was greep zijn of haar kans om ons toe te spreken. Over de ‘graaiers van het grote geld’, zoals te verwachten, maar vaak ook over verwante onderwerpen. Zoals een wegbezuinigd opvanghuis voor geslagen circusclowns. De uitroeiing van de boskat. Strepen in de lucht die niet verdwijnen. De komst van een nieuwe kleur aura. Marxisten, Jezusfreaks, new age-goeroes, tramconducteurs, prostituees, rappers zonder paspoort, mensen met soms wel tien persoonlijkheden die elk een andere taal slecht beheersten, ze konden allemaal op een exotisch warm applaus rekenen. En ik klapte en joelde mee, bang dat ik anders toch nog door de een of andere mand zou vallen. Alleen een man die zijn betoog inleidde met de mededeling dat hij op de VVD stemde, werd uitgejouwd en ik gooide voorzichtig een boterham naar hem. En steeds weer werd er verzucht ‘wat mooi toch, wat we hier aan het doen zijn’. ‘We beginnen onze eigen bank, de bank der liefde’, jubelde een vrouw, die zo te zien liefdeloos ter wereld was gekomen. Het lukte mij niet meer om adem te krijgen, ik moest zo snel mogelijk naar huis, onder de douche. Ik probeerde mij een weg door de massa te duwen, maar ik werd de andere kant op geduwd. Voor ik het wist stond ik achter de microfoon. Duizenden ogen keken mijn kant op, het hele plein was stil. "Schoonheid zit van binnen", stamelde ik. Euforie brak los, gezang steeg op uit alle kelen en creditcards werden in een vreugdevuur geworpen.

Mijn kleinkinderen zal ik recht in de ogen kunnen kijken. Ik stond aan de juiste kant.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer