Vroeger hekelde Kasper alles wat met voetbal te maken had. Nu weet hij het niet zo zeker. " /> Vroeger hekelde Kasper alles wat met voetbal te maken had. Nu weet hij het niet zo zeker. " />
Asset 14

Geen supporter

Mijn vader heeft me vroeger een keer meegenomen naar een wedstrijd van Ajax in het Olympisch Stadion. Hij wist wel dat zijn enige zoon niets met voetbal had en ook wel nooit zou krijgen en ik wist dat hij dat wist en ik wist dat hij dat apart vond, maar dat hij wel meer apart aan mij vond en dat hij dat ergens juist ook wel weer heel erg leuk vond en er ieder geval niet minder door van mij hield. Natuurlijk had hij zoals elke gezonde Hollandse vader op een jongetje gehoopt, zodat hij daar lekker een balletje mee kon trappen. Een jongentje bleek ik wel te zijn, maar zo gauw er een bal op mij af kwam rende ik in panische angst weg. Wat dat betreft was er weinig plezier aan mij te beleven. Als kind probeerde ik de buitenlucht zoveel mogelijk te vermijden, om al mijn tijd aan mijn bureautje door te brengen. Daar sprak ik de meest gestoorde sprookjes in op cassettebandjes. In zesentwintig jaar ben ik eigenlijk bar weinig veranderd.

Van de wedstrijd die ik met mijn vader zag kan ik mij niets meer herinneren, behalve dat ik alleen meeging om hem een plezier te doen en dat ik wist dat hij dat ook wist en dat dat goed was. Het ging om het idee, zonder het uit te spreken zagen wij dat zo. Waarschijnlijk zat ik diep in gedachten negentig minuten voor me uit te staren, terwijl om mij heen de tribune werd afgebroken. Toen ik later op school laconiek vertelde wat ik dat weekend gedaan had, reageerden mijn klasgenoten getergd. Zij werden nooit door hun vaders naar een wedstrijd meegenomen en hadden daar toch alles voor over. Terwijl mijn hoofd in een toiletpot verdween drong voor het eerst de onontkoombare ironie van het leven tot me door.

Sindsdien verzette ik me met een passie tegen alles wat met voetbal te maken had. Vooral de cultuur eromheen – dat vreselijke oranje, die walgelijke verbroedering – deed ik maar al te graag af als hopeloos onderontwikkeld. Ik cultiveerde mijn wereldvreemdheid en veinsde zelfs op overtuigende wijze dat ik niet wist en ook niet wilde weten wat een doelpunt was, om mij op die manier als zonderling boven de rest van de wereld te plaatsen. Ik zag uit naar belangrijke wedstrijden, om de volgende dag te kunnen zeggen dat ik een goede film had gezien en het mij om het even was wie er gewonnen had.

Tegenwoordig kan ik nog met enige regelmaat een lichtelijk excentrieke indruk maken, maar sta toch op de eerste plaats bekend als een gezellige jongen met brede belangstellingen. Ik wil mij helemaal nergens tegen afzetten en de vreugde van mijn medemens is voor mij het hoogste goed. Ik draag mijn wereldvreemdheid niet langer met trots, maar ervaar het als een loden last. In zesentwintig jaar ben ik eigenlijk behoorlijk veranderd.

Het WK van 2010 is een ondraaglijke maand in mijn bestaan. Mijn vriendin doet haar best mij bij de feestvreugde te betrekken. Met een pruik op het hoofd en een toeter in de hand schreeuwt ze vanaf de bank dat ik vers bier voor haar moet halen, zonder haar blik een seconde van het scherm te wenden. Ik leg mijn boek weg om me naar de koelkast te haasten.

Een paar dagen later begint een Turkse snackbarman in gebrekkig Nederlands met mij een praatje over de wedstrijd met Japan. Het probleem is dat ik niet kan doen alsof, ik heb het idee dat ik anders meteen door de mand val. Dus zeg ik maar weer - voor de zóveelste keer de afgelopen twee weken - met een verontschuldigende lach dat ik geen voetbal kijk. De gebruikelijke stilte valt. Die stilte valt mij elke keer weer steeds wat zwaarder. Het is een stilte die lijkt te worden veroorzaakt om er iets mee te zeggen. Maar ik wil helemaal niets zeggen. Ik wil mijn gesprekspartners nergens mee confronteren, ik wil geen enkele sfeer doorbreken, ik wil dat iedereen probleemloos in zijn onschuldige plezier op kan gaan. Maar na de stilte is nooit meer iets hetzelfde en mijn kroket smaakt nergens naar.

Ik werk sinds enige tijd bij een huiswerkinstituut. Mijn baas is een van de meest beleefde personen die ik ken. Hij heeft zichzelf voor een tv geïnstalleerd om nog even een stukje van een belangrijke wedstrijd te kunnen meepikken voordat de kinderen komen en we aan de slag moeten. Hij nodigt mij met een hartelijk gebaar uit om naast hem plaats te nemen. Voor ik het weet heb ik mezelf weer verontschuldigd. Ik rangschik de tafeltjes in het lokaal, terwijl mijn baas kreten van aanmoediging, vreugde en frustratie uitroept. Maar ik weet dat hij zichzelf niet echt kan laten gaan, althans niet zoals ik mij voorstel dat hij dat normaal zou doen. Door mijn aanwezigheid ziet hij zichzelf ongewild door de ogen van een ruimtewezen.

Terwijl ik ze binnenlaat vragen de leerlingen of ik de wedstrijd heb gezien. Ik heb de afgelopen maanden een goede band met ze opgebouwd, maar na de stilte is dat in één klap weg. ‘Wat een vage gast zeg’, gebaren ze naar elkaar. En wanneer ik er een paar streng aanspreek omdat ze hun huiswerk niet afhebben, kijken ze me spottend aan.

Was ik nog maar een puber die zich overal tegen af wilde zetten. Of een kind dat constant weg mocht dromen. Nu wil ik niets liever dan een met de wereld zijn en het leven omarmen. Door mij mee te nemen naar een wedstrijd leerde mijn vader me dat het leven een spel kan zijn dat je soms mee moet spelen en ik speelde dat spel met alle liefde mee voor hem. Nu wil ik het spelen voor mezelf, anders zal ik eenzaam sterven. Daarom bereid ik me nu vast voor op het EK van 2012. Bier en vlaggetjes zijn reeds in huis gehaald en de spelregels door mijn geliefde uiteengezet. Over twee jaar kan ik eindelijk beginnen met mens te zijn.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer