Illustratie: Floris Solleveld De strijd voor gelijkheid tussen de geslachten kan wel wat nieuw leven gebruiken, zo constateert Philip." /> Illustratie: Floris Solleveld De strijd voor gelijkheid tussen de geslachten kan wel wat nieuw leven gebruiken, zo constateert Philip." />
Asset 14

Feminisme 2.0


Illustratie: Floris Solleveld

Voor Hardhoofd bekijkt Philip Huff elke week een actuele kwestie uit de media. Vaak reageert hij op de televisie, soms op de krant, en bij regen en onweer wil de radio wel eens voorbij komen. Leidraad is: wordt de twintiger genoeg aan het woord gelaten?

"fe·mi·nis·me het; o het streven naar gelijke rechten voor vrouwen en mannen." Wouter Bos en Camiel Eurlings verlieten deze maand de politiek. De eerste om meer tijd aan zijn gezin te kunnen besteden, de tweede zelfs om een gezin te kunnen stichten. Een nobel voorbeeld, zou je zeggen. De heren werden voor de redenen van hun afscheid dan ook toegejuicht. Maar zouden de mensen dat ook hebben gedaan als Agnes Kant een zelfde reden had aangedragen voor haar vertrek? Of wanneer Femke Halsema uit de politiek zou zijn gestapt na het krijgen van haar tweeling? Dat lijkt me niet. En dat zegt wat, volgens mij.

Maar wat dan?

Het zegt dat mannen en vrouwen nog helemaal niet gelijk zijn aan elkaar. Dat mannen die voor hun kinderen willen zorgen – of hen in ieder geval meer willen zien – als bijzonder worden beschouwd. En vrouwen die dat doen, niet. Zo worden vrouwen en mannen anders bekeken en beloond. En niet alleen met lofuitingen. Ook financieel lopen de mannen – nog steeds – behoorlijk op de vrouwen voor, al is dat in de politiek hopelijk wel anders. Maar vorige maand las ik in een – klein – krantenbericht nog dat vrouwen bijna een kwart minder verdienen dan mannen. En internetonderzoek leert dat dit in 2006 ook zo was. Net als in 2004. Er is dus geen sprake van een slinkende voorsprong.

En ik zag hier niets over terug op televisie, hoorde er niets over op de radio. Nergens klonk een jong, ontevreden gemor. Als de inkomstenverschillen zich elk jaar zouden verkleinen, zou ik dat begrijpen. Maar nu doe ik dat niet. Dus: waarom klagen er zo weinigen over dit verschil? Waar zijn de jonge vrouwen? En de jonge mannen? Die nog onvermoeid zijn en de wereld willen veranderen? De kop van een achtergrondreportage uit 2006 over dit probleem, in de Volkskrant: ‘Vrouwen verdienen veel minder – maar niemand vindt dat erg’. Says who? De mannelijke redacteur van middelbare leeftijd, zeker.

Nee, zeggen sommige jonge vrouwen zelf. Ook tegen mij. ‘Ik wil niet klagen. Want dan ben ik meteen een feministe.’ En het woord feminisme heeft een zure bijsmaak: mensen denken aan Ciska Dresselhuys, aan dat kleine, zuinige mondje en dat scheefgehouden, zure gezicht. Aan vrouwen met okselhaar. Flauw. Want feminist zijn betekent niets anders dan dat je gelijke rechten – en plichten –voor mannen en vrouwen wilt. Gelijke behandeling, gelijke beloning. Gelijke vertegenwoordiging. De willekeur van je geslacht onbelangrijk maken voor je kansen en belangen. En daar waar nodig: een voorkeursbehandeling om dat proces van gelijkheid te versnellen.

Dus geen applaus als een man stopt met werken om voor de kinderen te zorgen, of wel applaus, maar dan net zo veel als voor een andere ‘huisouder’. Even veel belonen. En daar waar vrouwen ondervertegenwoordigd zijn: ze meer vertegenwoordigen. Mannen kunnen kinderen krijgen. Vrouwen ook. Maar voor vrouwen is het proces net iets ingrijpender, net wat langdradiger – net ‘een stukje arbeidsintensiever’, om eens een populaire zinsnede te gebruiken. Dat betekent dat vrouwen die met zwangerschapsverlof gaan en daarna van baan wisselen niet als paria’s gezien mogen worden. En dat herintredende vrouwen niet laag in de loonschaal moeten beginnen als ze weer aan de slag gaan, maar op het niveau waar hun mannelijke evenknieën ook op opereren.

Dat vereist een nieuw bewustzijn. Een nieuwe vorm van feminisme voor vrouwen en voor mannen. Feminisme 2.0. Burgers en politici die geloven in de gelijkheid van rechten en plichten voor man en vrouw. Een nieuwe Wouter Bos die zegt: ‘Dank u, dank u. Maar uw applaus slaat nergens op dan op uw eigen handen. Die – passief – de hele dag discrimineren. Pak, dames en heren van de pers, liever het volgende probleem eens op: waarom zitten er vanavond weer zo weinig vrouwen aan tafel bij Pauw en Witteman om mijn vertrek te bespreken? Waarom weer Ciska D.? Waarom zijn er zo weinig vrouwelijke fractievoorzitters? Zo weinig columnisten om mijn vertrek te bespreken? Waarom weer Jan Blokker? Ja, dames en heren van de pers, ik hoop dat de nieuwe columnist van de NRC next een vrouw is (en een twintiger, ook nog). Die wat over het nieuwe feminisme zegt. Want als we die plek ook nog eens verliezen, staan we weer helemaal achteraan.

Ik dank u voor uw aandacht. En tot ziens.'

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
De man die geen vragen stelt

De man die geen vragen stelt

Aisha's single, hetero vriendinnen worden op dates overspoeld door dominante sales pitches. Stel een vraag, lieve man, stel een vraag! Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer