Foto: Mees List Mees is op de Fashion Week in Parijs." /> Foto: Mees List Mees is op de Fashion Week in Parijs." />
Asset 14

Fashionista

Foto: Mees List

Foto: Mees List

The walk of shame, zo noemde ik het vroeger als ik vanwege mijn leeftijd werd geweigerd voor Dance Arena in de Melkweg. Had je net een uur in de rij gestaan, moest je langs die enorme rij weer terug lopen, langs meewarige en denigrerende blikken. Wat denk jij nou, meisje. Inmiddels is die tijd lang vervlogen en voel ik me warm onthaald door portiers met verwelkomende gastenlijsten. Maar niet in Parijs, non madame. In Parijs, en zeker tijdens Fashion Week, gaat het er niet om hoe oud je bent. Het gaat erom wat je aanhebt. Wie je kent. Hoe klein je middel is, hoe groot je ego, en hoe dik je portemonnaie. Gigantische spierbundels wachten in smoking bij de deur, een dik fluwelen koord verhindert de toegang en een kortgerokt meisje met perfect gekapte lokken houdt de lijst vast. Het is de eerste dag van de shows en wij staan voor de deur van de Cha Cha voor de afterparty van Gareth Pugh.

We zijn in de stad der liefde om te netwerken, shows te bekijken en naam te maken voor het blad waar ik voor werk. Mijn mannelijke metgezellen zijn hooggehakt en kennen het klappen van de zweep beter dan ik. Vol overtuiging noemen ze hun naam, en de jongedame zoekt tevergeefs op haar papier. Dan kijkt ze weer op, en ik zie haar ogen toeknijpen terwijl ze haar blik langzaam langs onze lichamen laat glijden. Ze wordt onderbroken door een zwarte limousine die voorrijdt, en een man stapt uit. Het is Nicola Formichetti, redacteur van talloze bladen en stylist van Lady Gaga, die we toevallig net hebben geïnterviewd voor ons volgende issue. Hij zoent ons gedag, en het fluwelen koord gaat even moeiteloos open als dat het net dicht bleef. “Ai found your neems on the liest,” fluistert de Française me toe. “Merci,” zeg ik maar. Binnen is niemand, maar de drank is gratis en een paar whisky later begin ik meer zin te krijgen in de week.

Na een paar dagen wordt me pas echt duidelijk wat het nou betekent, zo'n Fashion Week. Het betekent vooral rennen, eigenlijk. Op je dure schoenen van de ene plek naar de andere, van showroom naar modeshow naar opening naar afterparty naar de taxi naar het hotel. Echter, ik ben niet van de afdeling mode. Terwijl de jongens uitgedost de shows af gaan vermaak ik me rustig met glaasjes champagne en liflafjes die in elke showroom worden uitgestald, evenals met de aanblik van alle modemensen. Het valt me op dat iedereen zwart draagt. Het cliché black is the new black is niet uit de lucht gegrepen en ik neem me voor om de rest van de week alleen nog maar felle kleuren aan te trekken.

Bij Dior komt de gekte tot zijn hoogtepunt. Het feest wordt traditioneel gegeven in de Jardin des Tuileries en daar is het voor de bezoekende beroemdheden door een lange promenade onmogelijk gemaakt direct vanuit hun auto de tent in te stappen. Om deze reden staat het er bomvol fotografen. Wij zijn er om mensen te kijken (een uitnodiging voor de show is extreem moeilijk aan te komen) en stappen de bus uit, maar voor ik het weet voel ik de camera's op me gericht. Klakklakklakkklak! Ze staan met een stuk of twintig en ze schieten er op los. Ik ben blij dat ik mijn zonnebril op heb, geniet stiekem van het moment in de schijnwerpers. Maar het moment duurt niet lang. Door de menigte horen we een zucht, en iedereen richt zijn ogen op één persoon. Ik kan net niet zien wie het is, maar hij of zij moet belangrijk zijn. Ik worstel me een weg langs paparazzi en dan zie ik haar: Dita. Van top tot teen gehuld in een leren mantelpak, de make-up nauwkeurig op het gezicht aangebracht en de blik naar de grond gericht loopt ze naar haar plek op de eerste rij. Drie minuten later is het voorbij. De deuren zijn dicht, de show is begonnen. We kunnen de muziek horen en stellen ons voor hoe het zou zijn om daar binnen te zijn. Ooit, op een dag, staan we daar op de gastenlijst, nemen we ons voor, maar vandaag kan iedereen zien dat we niet binnen zijn gekomen. Zo onopvallend mogelijk lopen we weer weg.

Na een week van te dure wodka, de aanblik van in couture gestoken soepstengels, en zwermen bloggers die je om je foto vragen heb ik het wel gehad. Ik laat de shows voor wat ze zijn en maak een wandeling langs de Seine in de motregen. In een kleine brasserie nuttig ik lunch met een biefstuk en een halve liter wijn, voordat het tijd is op huis aan te gaan. Ik had mijn voeten beloofd om eenmaal thuis minstens een week op platte schoenen te lopen, maar onderweg naar het hotel kan ik het niet laten. Een uur voordat de trein vertrekt schaf ik twee paar hakken aan. Voor als ik voorbij de rij bij de club mag lopen in het Amsterdamse.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
De macht van het lookje

De macht van het lookje

Columnist Loïs Blank analyseert de stijlkeuzes van Zuckerberg, en Ivanka en Donald Trump. Wat proberen ze met hun kleding te zeggen, en wat hangt er van hun kledingkeuzes af? Lees meer

Ze willen niet dat je dit weet over ons voedselsysteem

Ze willen niet dat je dit weet over ons voedselsysteem

When life gives you hepatitis A-bessen, kruipt Marthe van Bronkhorst in de pen om het toch nog eens over de voedselindustrie te hebben. Lees meer

Een kijkje in mijn consumentenziel (2024) 1

Een kijkje in mijn consumentenziel (2024)

De gemiddelde Nederlander koopt vaak kleding, en heeft er vaak ook nog geen overzicht over. Columnist Loïs Blank houdt haar eigen koopgedrag elk jaar weer bij. Lees meer

Elke trui is een kersttrui, je moet alleen zelf voorbij Rudolf kijken

Elke trui is een kersttrui, je moet alleen zelf voorbij Rudolf kijken

Misschien heb jij hem nu wel aan: de kersttrui. Een onschuldig grapje of een kledingstuk dat perfect toelicht wat er mis is met de kledingindustrie? Lees meer

Lieve groetjes van Venus

Lieve groetjes van Venus

Lieke van den Belt vertelt in deze column over haar relatie met en tot Venus. Kijken ze elkaar aan? En zien ze de ander dan ook? Lees meer

Auto Draft 1

Hoe jij politiek je zin weer krijgt: valse dilemma’s, overdrijven en nog drie tactieken die ik leerde van mijn vader

Marthe van Bronkhorst leerde van haar vader dat goed vals niet lelijk is. In deze column legt ze je drie technieken uit om je (politieke) zin te krijgen. "Links, doe nou eens wat mijn vader deed: nooit genoegen nemen met minder." Lees meer

Zwervende organen en feminiene furie

Zwervende organen en feminiene furie

Hysterie was vroeger een diagnose voor seksueel gefrustreerde vrouwen, in deze column pakt Lieke van de Belt het woord terug. Lees meer

Gaten in mijn vroegste overtuiging

Gaten in mijn vroegste overtuiging

Michiel Cox’ broer wil als vrijwilliger het leger dienen. Hoe kan Michiel zijn begrip daarvoor rijmen met de idealistische opvoeding van zijn ouders? Lees meer

Het kattenvrouwtje dat de boom in sprong

Lieke van den Belt mijmert over verlegenheid en Minoes. Waarom bestaan er toch zo veel vooroordelen over kattenvrouwtjes? En zal ze zelf veilig vanuit de boom toekijken, of springt ze er uit? Lees meer

‘Zij moet echt normaal doen!’ riepen de mensen die verkrachtingsfantasieën over mij schreven

‘Zij moet echt normaal doen!’ riepen de mensen die verkrachtingsfantasieën over mij schreven

Marthe van Bronkhorst dacht dat het met conservatieve haat en machocultuur wel meeviel in Nederland, maar na anderhalve maand online haat en doodverwensingen, weet ze beter. Lees meer

We hebben armoede opgelost: een toneelstukje

Marthe van Bronkhorst schreef een kort toneelstukje waarin Ruben Brekelmans en Dilan Yesilgöz uiteenzetten hoe ze armoede willen gaan oplossen. Lees meer

Dunne intellectuele belangstelling

Dunne intellectuele belangstelling

Michiel Cox is vastbesloten om als docent aan zijn mbo-studenten meer dan alleen praktische kunde over te dragen. Hoewel studenten zijn lessen mild spottend een ‘zitvak’ noemen, merkt Cox dat bij sommigen intellectuele nieuwsgierigheid opbloeit, ondanks de lage verwachtingen van de buitenwereld. Lees meer

How can I make this about me? 1

How can I make this about me?

Marthe van Bronkhorst staat stil bij een jaar genocide en pleit ervoor om het meer over onszelf te laten gaan: 'Die dode Palestijnen hadden jouw kinderen kunnen zijn.' Lees meer

De inspraakavond

De inspraakavond

Om een progressief geluid te laten horen gaat Michiel Cox naar een inspraakavond over windmolens. Maar tijdens de bijeenkomst begint hij te twijfelen. Is dit inspraak? Lees meer

Dit kabinet is ziek - het heeft een ontstellend gebrek aan verbeelding

Dit kabinet is ziek: het heeft een ontstellend gebrek aan verbeelding

Marthe van Bronkhorst stelt dat het kabinet likkebaardend zou moeten trappelen om vernieuwende ideeën te presenteren, maar komt van een koude kermis thuis. Lees meer

De man die geen vragen stelt

De man die geen vragen stelt

Aisha's single, hetero vriendinnen worden op dates overspoeld door dominante sales pitches. Stel een vraag, lieve man, stel een vraag! Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €2,50 per maand en ontvang in september je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer