Foto: Mees List Mees is op de Fashion Week in Parijs." /> Foto: Mees List Mees is op de Fashion Week in Parijs." />
Asset 14

Fashionista

Foto: Mees List

Foto: Mees List

The walk of shame, zo noemde ik het vroeger als ik vanwege mijn leeftijd werd geweigerd voor Dance Arena in de Melkweg. Had je net een uur in de rij gestaan, moest je langs die enorme rij weer terug lopen, langs meewarige en denigrerende blikken. Wat denk jij nou, meisje. Inmiddels is die tijd lang vervlogen en voel ik me warm onthaald door portiers met verwelkomende gastenlijsten. Maar niet in Parijs, non madame. In Parijs, en zeker tijdens Fashion Week, gaat het er niet om hoe oud je bent. Het gaat erom wat je aanhebt. Wie je kent. Hoe klein je middel is, hoe groot je ego, en hoe dik je portemonnaie. Gigantische spierbundels wachten in smoking bij de deur, een dik fluwelen koord verhindert de toegang en een kortgerokt meisje met perfect gekapte lokken houdt de lijst vast. Het is de eerste dag van de shows en wij staan voor de deur van de Cha Cha voor de afterparty van Gareth Pugh.

We zijn in de stad der liefde om te netwerken, shows te bekijken en naam te maken voor het blad waar ik voor werk. Mijn mannelijke metgezellen zijn hooggehakt en kennen het klappen van de zweep beter dan ik. Vol overtuiging noemen ze hun naam, en de jongedame zoekt tevergeefs op haar papier. Dan kijkt ze weer op, en ik zie haar ogen toeknijpen terwijl ze haar blik langzaam langs onze lichamen laat glijden. Ze wordt onderbroken door een zwarte limousine die voorrijdt, en een man stapt uit. Het is Nicola Formichetti, redacteur van talloze bladen en stylist van Lady Gaga, die we toevallig net hebben geïnterviewd voor ons volgende issue. Hij zoent ons gedag, en het fluwelen koord gaat even moeiteloos open als dat het net dicht bleef. “Ai found your neems on the liest,” fluistert de Française me toe. “Merci,” zeg ik maar. Binnen is niemand, maar de drank is gratis en een paar whisky later begin ik meer zin te krijgen in de week.

Na een paar dagen wordt me pas echt duidelijk wat het nou betekent, zo'n Fashion Week. Het betekent vooral rennen, eigenlijk. Op je dure schoenen van de ene plek naar de andere, van showroom naar modeshow naar opening naar afterparty naar de taxi naar het hotel. Echter, ik ben niet van de afdeling mode. Terwijl de jongens uitgedost de shows af gaan vermaak ik me rustig met glaasjes champagne en liflafjes die in elke showroom worden uitgestald, evenals met de aanblik van alle modemensen. Het valt me op dat iedereen zwart draagt. Het cliché black is the new black is niet uit de lucht gegrepen en ik neem me voor om de rest van de week alleen nog maar felle kleuren aan te trekken.

Bij Dior komt de gekte tot zijn hoogtepunt. Het feest wordt traditioneel gegeven in de Jardin des Tuileries en daar is het voor de bezoekende beroemdheden door een lange promenade onmogelijk gemaakt direct vanuit hun auto de tent in te stappen. Om deze reden staat het er bomvol fotografen. Wij zijn er om mensen te kijken (een uitnodiging voor de show is extreem moeilijk aan te komen) en stappen de bus uit, maar voor ik het weet voel ik de camera's op me gericht. Klakklakklakkklak! Ze staan met een stuk of twintig en ze schieten er op los. Ik ben blij dat ik mijn zonnebril op heb, geniet stiekem van het moment in de schijnwerpers. Maar het moment duurt niet lang. Door de menigte horen we een zucht, en iedereen richt zijn ogen op één persoon. Ik kan net niet zien wie het is, maar hij of zij moet belangrijk zijn. Ik worstel me een weg langs paparazzi en dan zie ik haar: Dita. Van top tot teen gehuld in een leren mantelpak, de make-up nauwkeurig op het gezicht aangebracht en de blik naar de grond gericht loopt ze naar haar plek op de eerste rij. Drie minuten later is het voorbij. De deuren zijn dicht, de show is begonnen. We kunnen de muziek horen en stellen ons voor hoe het zou zijn om daar binnen te zijn. Ooit, op een dag, staan we daar op de gastenlijst, nemen we ons voor, maar vandaag kan iedereen zien dat we niet binnen zijn gekomen. Zo onopvallend mogelijk lopen we weer weg.

Na een week van te dure wodka, de aanblik van in couture gestoken soepstengels, en zwermen bloggers die je om je foto vragen heb ik het wel gehad. Ik laat de shows voor wat ze zijn en maak een wandeling langs de Seine in de motregen. In een kleine brasserie nuttig ik lunch met een biefstuk en een halve liter wijn, voordat het tijd is op huis aan te gaan. Ik had mijn voeten beloofd om eenmaal thuis minstens een week op platte schoenen te lopen, maar onderweg naar het hotel kan ik het niet laten. Een uur voordat de trein vertrekt schaf ik twee paar hakken aan. Voor als ik voorbij de rij bij de club mag lopen in het Amsterdamse.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers