Foto: Mees List Mees is op de Fashion Week in Parijs." /> Foto: Mees List Mees is op de Fashion Week in Parijs." />
Asset 14

Fashionista

Foto: Mees List

Foto: Mees List

The walk of shame, zo noemde ik het vroeger als ik vanwege mijn leeftijd werd geweigerd voor Dance Arena in de Melkweg. Had je net een uur in de rij gestaan, moest je langs die enorme rij weer terug lopen, langs meewarige en denigrerende blikken. Wat denk jij nou, meisje. Inmiddels is die tijd lang vervlogen en voel ik me warm onthaald door portiers met verwelkomende gastenlijsten. Maar niet in Parijs, non madame. In Parijs, en zeker tijdens Fashion Week, gaat het er niet om hoe oud je bent. Het gaat erom wat je aanhebt. Wie je kent. Hoe klein je middel is, hoe groot je ego, en hoe dik je portemonnaie. Gigantische spierbundels wachten in smoking bij de deur, een dik fluwelen koord verhindert de toegang en een kortgerokt meisje met perfect gekapte lokken houdt de lijst vast. Het is de eerste dag van de shows en wij staan voor de deur van de Cha Cha voor de afterparty van Gareth Pugh.

We zijn in de stad der liefde om te netwerken, shows te bekijken en naam te maken voor het blad waar ik voor werk. Mijn mannelijke metgezellen zijn hooggehakt en kennen het klappen van de zweep beter dan ik. Vol overtuiging noemen ze hun naam, en de jongedame zoekt tevergeefs op haar papier. Dan kijkt ze weer op, en ik zie haar ogen toeknijpen terwijl ze haar blik langzaam langs onze lichamen laat glijden. Ze wordt onderbroken door een zwarte limousine die voorrijdt, en een man stapt uit. Het is Nicola Formichetti, redacteur van talloze bladen en stylist van Lady Gaga, die we toevallig net hebben geïnterviewd voor ons volgende issue. Hij zoent ons gedag, en het fluwelen koord gaat even moeiteloos open als dat het net dicht bleef. “Ai found your neems on the liest,” fluistert de Française me toe. “Merci,” zeg ik maar. Binnen is niemand, maar de drank is gratis en een paar whisky later begin ik meer zin te krijgen in de week.

Na een paar dagen wordt me pas echt duidelijk wat het nou betekent, zo'n Fashion Week. Het betekent vooral rennen, eigenlijk. Op je dure schoenen van de ene plek naar de andere, van showroom naar modeshow naar opening naar afterparty naar de taxi naar het hotel. Echter, ik ben niet van de afdeling mode. Terwijl de jongens uitgedost de shows af gaan vermaak ik me rustig met glaasjes champagne en liflafjes die in elke showroom worden uitgestald, evenals met de aanblik van alle modemensen. Het valt me op dat iedereen zwart draagt. Het cliché black is the new black is niet uit de lucht gegrepen en ik neem me voor om de rest van de week alleen nog maar felle kleuren aan te trekken.

Bij Dior komt de gekte tot zijn hoogtepunt. Het feest wordt traditioneel gegeven in de Jardin des Tuileries en daar is het voor de bezoekende beroemdheden door een lange promenade onmogelijk gemaakt direct vanuit hun auto de tent in te stappen. Om deze reden staat het er bomvol fotografen. Wij zijn er om mensen te kijken (een uitnodiging voor de show is extreem moeilijk aan te komen) en stappen de bus uit, maar voor ik het weet voel ik de camera's op me gericht. Klakklakklakkklak! Ze staan met een stuk of twintig en ze schieten er op los. Ik ben blij dat ik mijn zonnebril op heb, geniet stiekem van het moment in de schijnwerpers. Maar het moment duurt niet lang. Door de menigte horen we een zucht, en iedereen richt zijn ogen op één persoon. Ik kan net niet zien wie het is, maar hij of zij moet belangrijk zijn. Ik worstel me een weg langs paparazzi en dan zie ik haar: Dita. Van top tot teen gehuld in een leren mantelpak, de make-up nauwkeurig op het gezicht aangebracht en de blik naar de grond gericht loopt ze naar haar plek op de eerste rij. Drie minuten later is het voorbij. De deuren zijn dicht, de show is begonnen. We kunnen de muziek horen en stellen ons voor hoe het zou zijn om daar binnen te zijn. Ooit, op een dag, staan we daar op de gastenlijst, nemen we ons voor, maar vandaag kan iedereen zien dat we niet binnen zijn gekomen. Zo onopvallend mogelijk lopen we weer weg.

Na een week van te dure wodka, de aanblik van in couture gestoken soepstengels, en zwermen bloggers die je om je foto vragen heb ik het wel gehad. Ik laat de shows voor wat ze zijn en maak een wandeling langs de Seine in de motregen. In een kleine brasserie nuttig ik lunch met een biefstuk en een halve liter wijn, voordat het tijd is op huis aan te gaan. Ik had mijn voeten beloofd om eenmaal thuis minstens een week op platte schoenen te lopen, maar onderweg naar het hotel kan ik het niet laten. Een uur voordat de trein vertrekt schaf ik twee paar hakken aan. Voor als ik voorbij de rij bij de club mag lopen in het Amsterdamse.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer