Mees heeft geen tijd om uit te slapen en droomt overdag over haar bed." /> Mees heeft geen tijd om uit te slapen en droomt overdag over haar bed." />
Asset 14

Doornroosje

Ik zie mijn bed niet zo vaak de laatste tijd. Dat is jammer, want daardoor wordt de nood hoog. Ik mis haar. Juist nu heb ik zin om honderd uur te slapen, enkel onderbroken door een lome vrijpartij. Op de witte lakens, onder het boerenbont, met een wit katoenen net er als de draperieën van een hemelbed omheen. De kimono’s aan de muur, de zonneschijn die door de gordijnen komt gluren.’s Ochtends wakker worden zonder klok, zonder zorgen, en je weer om kunnen draaien. Maar helaas gaat de wekker elke ochtend dwingend af en houdt het warme weer me avondenlang op straat, dus zijn we elkaar wat vreemd geworden, mijn grote bed en ik. De lakens zijn al een poos niet verschoond, de klamboe hangt er wat scheef bij, de gordijnen blijven permanent dicht. Voor mijn bed heeft zich een berg kleding gevormd waardoor de deur van mijn kamer nauwelijks nog te openen valt.

Mijn eerste echte bed was het mooiste bed van de wereld. Het werd gemaakt door een vriendin van mijn ouders, speciaal voor mij. Dit houten ledikant was wat aan de grote kant voor een kind van vier, tussen een twijfelaar en een tweepersoonsbed in verdronk ik in een zee van ruimte. Aan het hoofd hielden drie populieren elkaar gezelschap. Daar boven, een blauwe hemel. Aan het voeteneind lag een oranje bootje te dobberen in kalm water. Omringd door mijn knuffels – Berenbotje, de Dronken Zeeman, Raggedy Ann, Blagnac de Franse pinguïn, de naamloze bruine beer, Gerrit de roze hond, en Swizzel het witte zeehondje – viel ik elke nacht in slaap. Het kraakte als een gek, dat bed, en tot mijn zestiende sliep ik er in. Toen was de beurt aan mijn zuster om tussen wal en schip te slapen, en kreeg ik een volwassen tweepersoonsbed. Eveneens handgemaakt, kraakte ook dit bed. Dit was het bed waar mijn ouders nog samen in sliepen, in een ver verleden. Ooit ben ik er als peuter stiekem onder gekropen zodat ik toch bij ze kon zijn. Toen mijn toen al luide gesnurk hen wekte, vonden ze een kleine Mees op de grond, uitgestrekt over een geïmproviseerde matras gemaakt van een handdoek en een trui. Ik mag dan levenslang in een groot bed liggen, slapen kan ik namelijk overal.

De knuffels in mijn bed zijn vervangen door mannen, en het houten bed is terug naar mijn moeder. Maar nog steeds kraakt mijn bed. Ik hoef me maar om te draaien of het geeft een kreun. Je hoeft je maar in te denken wat voor geluid het maakt wanneer er de liefde in wordt bedreven. Mijn arme huisgenote heeft een paar oordoppen aangeschaft, en ik probeer zo goed en kwaad mogelijk elke minnaar in het gareel te houden, maar zelfs mijn onderbuurvrouw vroeg mij eens of dat mijn bed was dat zo kraakte. Iets beschaamd keek ik een andere kant op, en mompelde iets over een huisgenoot.

In het bekende sprookje over de schone slaapster ligt zij, onder invloed van een kwade vloek, honderd jaar slapend in haar toren. Verwoedde pogingen door koningszonen om de hinderlijke obstakels rondom haar bed te overwinnen falen, en rustig slaapt zij door. De rozenstruiken groeien dichter en dichter, en langzaam lijkt ze volledig te zijn afgesloten voor de buitenwereld. Soms ben ik jaloers op haar. Hoe ze daar lag, in de koelte van het kasteel, onbewust van wat er zich buiten afspeelde. Dan dwaal ik in gedachten naar mijn bed, en verandert de klamboe in een hemelbed, de stapel kleren in een rozenstruik, mijn straat in een slotgracht, en verstommen de geluiden. Buiten vecht mijn prins zich dan een weg naar boven, maar binnen lig ik zoet te ronken. Ik heb nog tijd voor hij mijn dromen komt verstoren. Ik lig nog even te slapen.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!