Mees heeft geen tijd om uit te slapen en droomt overdag over haar bed." /> Mees heeft geen tijd om uit te slapen en droomt overdag over haar bed." />
Asset 14

Doornroosje

Ik zie mijn bed niet zo vaak de laatste tijd. Dat is jammer, want daardoor wordt de nood hoog. Ik mis haar. Juist nu heb ik zin om honderd uur te slapen, enkel onderbroken door een lome vrijpartij. Op de witte lakens, onder het boerenbont, met een wit katoenen net er als de draperieën van een hemelbed omheen. De kimono’s aan de muur, de zonneschijn die door de gordijnen komt gluren.’s Ochtends wakker worden zonder klok, zonder zorgen, en je weer om kunnen draaien. Maar helaas gaat de wekker elke ochtend dwingend af en houdt het warme weer me avondenlang op straat, dus zijn we elkaar wat vreemd geworden, mijn grote bed en ik. De lakens zijn al een poos niet verschoond, de klamboe hangt er wat scheef bij, de gordijnen blijven permanent dicht. Voor mijn bed heeft zich een berg kleding gevormd waardoor de deur van mijn kamer nauwelijks nog te openen valt.

Mijn eerste echte bed was het mooiste bed van de wereld. Het werd gemaakt door een vriendin van mijn ouders, speciaal voor mij. Dit houten ledikant was wat aan de grote kant voor een kind van vier, tussen een twijfelaar en een tweepersoonsbed in verdronk ik in een zee van ruimte. Aan het hoofd hielden drie populieren elkaar gezelschap. Daar boven, een blauwe hemel. Aan het voeteneind lag een oranje bootje te dobberen in kalm water. Omringd door mijn knuffels – Berenbotje, de Dronken Zeeman, Raggedy Ann, Blagnac de Franse pinguïn, de naamloze bruine beer, Gerrit de roze hond, en Swizzel het witte zeehondje – viel ik elke nacht in slaap. Het kraakte als een gek, dat bed, en tot mijn zestiende sliep ik er in. Toen was de beurt aan mijn zuster om tussen wal en schip te slapen, en kreeg ik een volwassen tweepersoonsbed. Eveneens handgemaakt, kraakte ook dit bed. Dit was het bed waar mijn ouders nog samen in sliepen, in een ver verleden. Ooit ben ik er als peuter stiekem onder gekropen zodat ik toch bij ze kon zijn. Toen mijn toen al luide gesnurk hen wekte, vonden ze een kleine Mees op de grond, uitgestrekt over een geïmproviseerde matras gemaakt van een handdoek en een trui. Ik mag dan levenslang in een groot bed liggen, slapen kan ik namelijk overal.

De knuffels in mijn bed zijn vervangen door mannen, en het houten bed is terug naar mijn moeder. Maar nog steeds kraakt mijn bed. Ik hoef me maar om te draaien of het geeft een kreun. Je hoeft je maar in te denken wat voor geluid het maakt wanneer er de liefde in wordt bedreven. Mijn arme huisgenote heeft een paar oordoppen aangeschaft, en ik probeer zo goed en kwaad mogelijk elke minnaar in het gareel te houden, maar zelfs mijn onderbuurvrouw vroeg mij eens of dat mijn bed was dat zo kraakte. Iets beschaamd keek ik een andere kant op, en mompelde iets over een huisgenoot.

In het bekende sprookje over de schone slaapster ligt zij, onder invloed van een kwade vloek, honderd jaar slapend in haar toren. Verwoedde pogingen door koningszonen om de hinderlijke obstakels rondom haar bed te overwinnen falen, en rustig slaapt zij door. De rozenstruiken groeien dichter en dichter, en langzaam lijkt ze volledig te zijn afgesloten voor de buitenwereld. Soms ben ik jaloers op haar. Hoe ze daar lag, in de koelte van het kasteel, onbewust van wat er zich buiten afspeelde. Dan dwaal ik in gedachten naar mijn bed, en verandert de klamboe in een hemelbed, de stapel kleren in een rozenstruik, mijn straat in een slotgracht, en verstommen de geluiden. Buiten vecht mijn prins zich dan een weg naar boven, maar binnen lig ik zoet te ronken. Ik heb nog tijd voor hij mijn dromen komt verstoren. Ik lig nog even te slapen.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer