Mees heeft geen tijd om uit te slapen en droomt overdag over haar bed." /> Mees heeft geen tijd om uit te slapen en droomt overdag over haar bed." />
Asset 14

Doornroosje

Ik zie mijn bed niet zo vaak de laatste tijd. Dat is jammer, want daardoor wordt de nood hoog. Ik mis haar. Juist nu heb ik zin om honderd uur te slapen, enkel onderbroken door een lome vrijpartij. Op de witte lakens, onder het boerenbont, met een wit katoenen net er als de draperieën van een hemelbed omheen. De kimono’s aan de muur, de zonneschijn die door de gordijnen komt gluren.’s Ochtends wakker worden zonder klok, zonder zorgen, en je weer om kunnen draaien. Maar helaas gaat de wekker elke ochtend dwingend af en houdt het warme weer me avondenlang op straat, dus zijn we elkaar wat vreemd geworden, mijn grote bed en ik. De lakens zijn al een poos niet verschoond, de klamboe hangt er wat scheef bij, de gordijnen blijven permanent dicht. Voor mijn bed heeft zich een berg kleding gevormd waardoor de deur van mijn kamer nauwelijks nog te openen valt.

Mijn eerste echte bed was het mooiste bed van de wereld. Het werd gemaakt door een vriendin van mijn ouders, speciaal voor mij. Dit houten ledikant was wat aan de grote kant voor een kind van vier, tussen een twijfelaar en een tweepersoonsbed in verdronk ik in een zee van ruimte. Aan het hoofd hielden drie populieren elkaar gezelschap. Daar boven, een blauwe hemel. Aan het voeteneind lag een oranje bootje te dobberen in kalm water. Omringd door mijn knuffels – Berenbotje, de Dronken Zeeman, Raggedy Ann, Blagnac de Franse pinguïn, de naamloze bruine beer, Gerrit de roze hond, en Swizzel het witte zeehondje – viel ik elke nacht in slaap. Het kraakte als een gek, dat bed, en tot mijn zestiende sliep ik er in. Toen was de beurt aan mijn zuster om tussen wal en schip te slapen, en kreeg ik een volwassen tweepersoonsbed. Eveneens handgemaakt, kraakte ook dit bed. Dit was het bed waar mijn ouders nog samen in sliepen, in een ver verleden. Ooit ben ik er als peuter stiekem onder gekropen zodat ik toch bij ze kon zijn. Toen mijn toen al luide gesnurk hen wekte, vonden ze een kleine Mees op de grond, uitgestrekt over een geïmproviseerde matras gemaakt van een handdoek en een trui. Ik mag dan levenslang in een groot bed liggen, slapen kan ik namelijk overal.

De knuffels in mijn bed zijn vervangen door mannen, en het houten bed is terug naar mijn moeder. Maar nog steeds kraakt mijn bed. Ik hoef me maar om te draaien of het geeft een kreun. Je hoeft je maar in te denken wat voor geluid het maakt wanneer er de liefde in wordt bedreven. Mijn arme huisgenote heeft een paar oordoppen aangeschaft, en ik probeer zo goed en kwaad mogelijk elke minnaar in het gareel te houden, maar zelfs mijn onderbuurvrouw vroeg mij eens of dat mijn bed was dat zo kraakte. Iets beschaamd keek ik een andere kant op, en mompelde iets over een huisgenoot.

In het bekende sprookje over de schone slaapster ligt zij, onder invloed van een kwade vloek, honderd jaar slapend in haar toren. Verwoedde pogingen door koningszonen om de hinderlijke obstakels rondom haar bed te overwinnen falen, en rustig slaapt zij door. De rozenstruiken groeien dichter en dichter, en langzaam lijkt ze volledig te zijn afgesloten voor de buitenwereld. Soms ben ik jaloers op haar. Hoe ze daar lag, in de koelte van het kasteel, onbewust van wat er zich buiten afspeelde. Dan dwaal ik in gedachten naar mijn bed, en verandert de klamboe in een hemelbed, de stapel kleren in een rozenstruik, mijn straat in een slotgracht, en verstommen de geluiden. Buiten vecht mijn prins zich dan een weg naar boven, maar binnen lig ik zoet te ronken. Ik heb nog tijd voor hij mijn dromen komt verstoren. Ik lig nog even te slapen.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer