Foto: privécollectie Ava Mees List Mees neemt de zweep ter hand." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Mees neemt de zweep ter hand." />
Asset 14

Dominatrix

DOMINATRIX
Foto: privécollectie Ava Mees List

Als je als vrouw wel eens je bek opentrekt en niet alleen maar mooi staat te zijn in een hoekje, denkt men al snel dat je dominant bent in bed. Ik weet niet of het andere dames wel eens gebeurt, maar mij is om de één of andere reden al herhaaldelijk overkomen dat iemand mij knipogend denkt te kunnen inschatten en vertrouwelijk zegt: “Jij wilt zeker altijd bovenop.” Die mensen hebben er duidelijk niets van begrepen. Zonder een uitspraak te doen over mijn eigen voorkeur leg ik ze dan uit dat niet alles is wat het lijkt. De stilste muis schreeuwt het uit tijdens een orgasme, de opschepperigste macho houdt het na drie minuten hijgend voor gezien. Je weet het nooit, denk ik altijd maar.

Ook al heb ik zelf weinig affiniteit met sadomasochisme, ik vind het altijd leuk om onderzoek te doen naar andermans seksuele uitspattingen. Zo bezocht ik voor mijn eerste officiële antropologische onderzoek als negentienjarige direct een vrouwvriendelijk erotisch café. Hier schroefde ik iemands tepelklemmen op verzoek aan en beleefde daarmee mijn eerste participerende observatie. Die avond werd mij voor het eerst (en wel door dezelfde naakte man met tepelklemmen) gevraagd of ik zijn dominatrix wilde zijn. “Nee bedankt,” stamelde ik beleefd. Toen ik wegliep lag hij in een hoek, stil en ingebonden met wel drie ijzeren kettingen. Dahag, zwaaide ik nog even, maar hij reageerde niet. In de les bleek dat mijn klasgenoten hun onderzoek allemaal in kleuterklassen en de supermarkt hadden verricht. Had ik weer.

Afgelopen winter, in het zonnige Californië, werd mij weer gevraagd of ik iemand met de zweep wilde bewerken. Ik dacht eerst dat het een grap was, maar het bleek bittere ernst. Niet dat het me trouwens verbaasde uit zijn mond. Ik had hem eerder een boek van Markies de Sade gegeven voor zijn verjaardag, vanwege zijn buitengewone interesse in de duistere kant van de mensheid. Dus in beschonken toestand dacht ik er even over na. Ja hoor, sure, waarom niet? “Maar ik kan dat helemaal niet”, zei ik, en hij zei: “Ik leer het je wel.” Je moet alles een keer proberen vind ik (in het kader daarvan deed ik bijvoorbeeld twee jaar geleden een poging tot skateboarden) en waar gaat het nou eigenlijk om? Ik meende me te herinneren dat er bij S&M heel vaak geen daadwerkelijke seks aan te pas komt. We spraken af dat ik een paar dagen later langs zou komen.

Toen de maandag in kwestie daar was (hoe bedenk je het, op een maandag) voelde ik me niet bepaald dominant. Ik begon over de praktische kant na te denken. Stond ik daar straks, stel dat één van zijn huisgenoten open zou doen? Hey, ik kom voor dinges, juu, en dat je dan een kwartier later het gezwiep van leer hoort. Bovendien: wat moest ik aan? Ik zou eigenlijk aan moeten komen in compleet latexpak met bijpassende stilettolaarzen, maar dat had ik allemaal niet binnen handbereik. Dus ik loog even en zei dat ik omkwam in het werk. In de negen maanden dat ik daar heb gewoond heb ik misschien zes dagen gewerkt, en ik kan je verzekeren dat de maandag in kwestie er geen van was. Schuldbewust trok ik me terug op mijn kamer.

Achteraf kreeg ik spijt. Wat een slappe hap. Ik was toch verdomme niet op mijn mondje gevallen, ik had gewoon moeten gaan. Ik wilde per se weten wat nu de appeal was van dat spel, en de volgende keer dat ik hem zag nam ik hem apart. Met visioenen van Bettie Page en haar kokette filmpjes verdrong ik de Jamberstaferelen uit mijn hoofd en zei: “Oké ik doe het. Maar dan moet het wel NU.” Hij twijfelde. Zeg, dit ging mij niet overkomen. “Dan moet je niet een potje gaan zitten leuteren, we stappen nu die taxi in en daarmee uit.” Bingo. Onder de indruk van mijn dwingende stem vertrokken we.

De zweep bleek minder extreem dan ik dacht. Ik had voorstellingen van een drie meter lange tuchtroede, waarmee je zo’n knallend geluid maakt (en waarvoor we, nu ik er over nadenk, ook in een aula hadden moeten staan wil je dat even praktisch voor je zien) maar het waren twee korte, van driekwart meter en met een hoop slierten van soepel zwart leer. Hij deed zijn stropdas af, maakte de knopen van zijn overhemd los. Hij ging liggen, en ik voelde me machtig. Met in beide handen een wapen torende ik op hoge hakken boven hem uit. Langzaam en met toegeknepen ogen haalde ik mijn arm, zweep in hand, omhoog. Daar gingen we dan.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer