Foto: privécollectie Ava Mees List Mees neemt de zweep ter hand." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Mees neemt de zweep ter hand." />
Asset 14

Dominatrix

DOMINATRIX
Foto: privécollectie Ava Mees List

Als je als vrouw wel eens je bek opentrekt en niet alleen maar mooi staat te zijn in een hoekje, denkt men al snel dat je dominant bent in bed. Ik weet niet of het andere dames wel eens gebeurt, maar mij is om de één of andere reden al herhaaldelijk overkomen dat iemand mij knipogend denkt te kunnen inschatten en vertrouwelijk zegt: “Jij wilt zeker altijd bovenop.” Die mensen hebben er duidelijk niets van begrepen. Zonder een uitspraak te doen over mijn eigen voorkeur leg ik ze dan uit dat niet alles is wat het lijkt. De stilste muis schreeuwt het uit tijdens een orgasme, de opschepperigste macho houdt het na drie minuten hijgend voor gezien. Je weet het nooit, denk ik altijd maar.

Ook al heb ik zelf weinig affiniteit met sadomasochisme, ik vind het altijd leuk om onderzoek te doen naar andermans seksuele uitspattingen. Zo bezocht ik voor mijn eerste officiële antropologische onderzoek als negentienjarige direct een vrouwvriendelijk erotisch café. Hier schroefde ik iemands tepelklemmen op verzoek aan en beleefde daarmee mijn eerste participerende observatie. Die avond werd mij voor het eerst (en wel door dezelfde naakte man met tepelklemmen) gevraagd of ik zijn dominatrix wilde zijn. “Nee bedankt,” stamelde ik beleefd. Toen ik wegliep lag hij in een hoek, stil en ingebonden met wel drie ijzeren kettingen. Dahag, zwaaide ik nog even, maar hij reageerde niet. In de les bleek dat mijn klasgenoten hun onderzoek allemaal in kleuterklassen en de supermarkt hadden verricht. Had ik weer.

Afgelopen winter, in het zonnige Californië, werd mij weer gevraagd of ik iemand met de zweep wilde bewerken. Ik dacht eerst dat het een grap was, maar het bleek bittere ernst. Niet dat het me trouwens verbaasde uit zijn mond. Ik had hem eerder een boek van Markies de Sade gegeven voor zijn verjaardag, vanwege zijn buitengewone interesse in de duistere kant van de mensheid. Dus in beschonken toestand dacht ik er even over na. Ja hoor, sure, waarom niet? “Maar ik kan dat helemaal niet”, zei ik, en hij zei: “Ik leer het je wel.” Je moet alles een keer proberen vind ik (in het kader daarvan deed ik bijvoorbeeld twee jaar geleden een poging tot skateboarden) en waar gaat het nou eigenlijk om? Ik meende me te herinneren dat er bij S&M heel vaak geen daadwerkelijke seks aan te pas komt. We spraken af dat ik een paar dagen later langs zou komen.

Toen de maandag in kwestie daar was (hoe bedenk je het, op een maandag) voelde ik me niet bepaald dominant. Ik begon over de praktische kant na te denken. Stond ik daar straks, stel dat één van zijn huisgenoten open zou doen? Hey, ik kom voor dinges, juu, en dat je dan een kwartier later het gezwiep van leer hoort. Bovendien: wat moest ik aan? Ik zou eigenlijk aan moeten komen in compleet latexpak met bijpassende stilettolaarzen, maar dat had ik allemaal niet binnen handbereik. Dus ik loog even en zei dat ik omkwam in het werk. In de negen maanden dat ik daar heb gewoond heb ik misschien zes dagen gewerkt, en ik kan je verzekeren dat de maandag in kwestie er geen van was. Schuldbewust trok ik me terug op mijn kamer.

Achteraf kreeg ik spijt. Wat een slappe hap. Ik was toch verdomme niet op mijn mondje gevallen, ik had gewoon moeten gaan. Ik wilde per se weten wat nu de appeal was van dat spel, en de volgende keer dat ik hem zag nam ik hem apart. Met visioenen van Bettie Page en haar kokette filmpjes verdrong ik de Jamberstaferelen uit mijn hoofd en zei: “Oké ik doe het. Maar dan moet het wel NU.” Hij twijfelde. Zeg, dit ging mij niet overkomen. “Dan moet je niet een potje gaan zitten leuteren, we stappen nu die taxi in en daarmee uit.” Bingo. Onder de indruk van mijn dwingende stem vertrokken we.

De zweep bleek minder extreem dan ik dacht. Ik had voorstellingen van een drie meter lange tuchtroede, waarmee je zo’n knallend geluid maakt (en waarvoor we, nu ik er over nadenk, ook in een aula hadden moeten staan wil je dat even praktisch voor je zien) maar het waren twee korte, van driekwart meter en met een hoop slierten van soepel zwart leer. Hij deed zijn stropdas af, maakte de knopen van zijn overhemd los. Hij ging liggen, en ik voelde me machtig. Met in beide handen een wapen torende ik op hoge hakken boven hem uit. Langzaam en met toegeknepen ogen haalde ik mijn arm, zweep in hand, omhoog. Daar gingen we dan.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer