Kasper besluit zich in te zetten voor de buurt en helpt om de 'weesfietsen' te tellen." /> Kasper besluit zich in te zetten voor de buurt en helpt om de 'weesfietsen' te tellen." />
Asset 14

De schouw

Al vier jaar woon ik waar ik woon, maar dat is toch nooit meer geweest dan de plek waar mijn huis staat. Ik heb vrienden in de Watergraafsmeer, Slotervaart en Zeeburg, werk in Oud-Zuid en ga uit in het Centrum. Mijn directe buren ken ik weliswaar vrij redelijk en natuurlijk de Turkse pizzabakkers op de hoek en de Chinese snackbardame even verderop en dan nog die jongen van de videotheek die altijd vindt dat ik betere films zou kunnen huren. Maar echt een ‘buurtgevoel’ heb ik hier niet. Ook nooit speciaal behoefte aan gehad. Tot ik de briefjes zag hangen.

De briefjes hingen voor ramen waar ik langs liep. Waar liep ik naartoe? Waar liep ik van weg? Op Hemelvaartsdag om half acht verzamelen voor de kerk en dan zwerffietsen tellen, daar kwam de boodschap op neer. Natuurlijk had ook ik last van het chronisch gebrek aan parkeerplekken voor mijn stalen ros. Vaak waren mijn fietstochten korter dan mijn zoektochten, maar daar was ik in de loop van de jaren qua tijdsmanagement rekening mee gaan houden. Toch was het aanbrengen van verbetering in deze situatie niet voor mij de hoofdreden om mij bij de buurtschouw aan te sluiten. Nee, ik was nieuwsgierig naar dat vermeende buurtgevoel. Had ik echt iets gemist wat ik nooit gemist had? Begon het gemis bij de realisatie van een gebrek? Mijn woonplek was nooit meer geweest dan een tussenstation, maar wellicht kon het zoveel meer zijn. Ik moest participeren en zou dan kunnen aarden. De briefjes leken door een hogere orde voor mijn ogen te zijn geplakt. Ik wist wat mij op Hemelvaartsavond te doen stond.

Ik stond voor de kerk, maar er was helemaal niemand. Was ik te vroeg? Was ik te happig geweest? Was ik de enige die de briefjes had gezien en hadden ze er wel echt gehangen? Maar daar kwamen twee meneren aangelopen. De ene had een groot notitieblok in zijn hand, de andere een camera. Zij waren het buurtinitiatief en bleken al gauw een goed geolied komisch duo te vormen. De man met het notitieblok had dertig jaar in de metaalbewerking gezeten en daar enkele vingers aan verloren. Nu was hij amateur-socioloog, stadsjutter en zelfbenoemde ‘situaties-verbeteraar’. Zo vertelde hij met trots dat hij een wethouder tijdens een wandeling van anderhalve meter op meer dan veertig fouten in de bestrating had gewezen. Van hem waren natuurlijk de briefjes afkomstig. Hij had naar eigen zeggen al wat voorwerk gedaan en het aantal decimeter stof op alle fietszadels in de nabije omtrek geteld. Dat aantal had hij gedeeld door het aantal stallingplaatsen en was daarmee tot een cijfer gekomen dat er niet om loog. Zijn compagnon met de camera was zeker twintig jaar jonger, maar duidelijk een goede vriend. Hij maakte op uiterst amicale wijze alles belachelijk wat de zadelteller zei. Ik beet bij ieder pesterijtje even op mijn lip, want de zadelteller had wel wat weg van De Baron van Bassie & Adriaan en ik was bang dat hij elk moment in een woedeuitbarsting kon ontsteken. Maar hij bleek juist uiterst zachtaardig en leek de meeste grappen bovendien niet te horen. Wel vertelde hij zelf een aantal goedbedoelde moppen, maar die leken een clou te ontberen. We wachtten nog enkele minuten voor de kerk om te kijken of er zich nog iemand bij ons trio aansloot.

De vierde man kwam op zijn gemak aangelopen. Hij kende ons niet en wij dachten hem ook niet te kennen. Maar al gauw bleek hij de bewoner te zijn van het befaamde gordijnloze huis in de straat, waar we elke dag dwangmachtig even naar binnen moesten kijken. We hadden hem dus vaak aan zijn eettafel zien zitten. Ik was er altijd vanuit gegaan dat het een vervelende man moest zijn, omdat hij zo graag wilde dat men hem de krant zag lezen. Maar hij bleek een reuze aardige vent, hoogstens lichtelijk excentriek. In zijn linkeroor glinsterde een diamant in de vorm van een dolfijn. Met z’n vieren begonnen we onze wandeling.

Behalve de fietsenwrakken (of ‘weesfietsen’, zoals hij ze vertederend noemde) werden door De Baron nog een heleboel andere zaken becommentarieerd die mij nooit eerder waren opgevallen. Zoals de raamkozijnen van nummer 385, die toch overduidelijk het hele straatbeeld verpestten. En het huizenblok voorbij het plantsoen, dat onvakkundig gerestaureerd zou zijn. Hij klopte op de muren om zijn standpunt te onderstrepen. Ik klopte achter hem aan en bromde instemmend. De compagnon, gehurkt boven hartvormige hondendrollen, maakte foto’s van hoeken die men mogelijk over het hoofd kon zien. De man zonder gordijnen pulkte aan zijn dolfijn en opperde verlegen dat het toch allemaal wel meeviel. Even later kwam een man met een teckel naar ons toegelopen. Hij dacht dat de buurtschouw morgen was, maar zou vanaf hier met ons meeschouwen. Dan waren we dus nu met z’n vijven.

Uiteindelijk hadden we drie uur lang dezelfde paar straten heen en weer gelopen en alles wat ons opviel werd door De Baron genoteerd en door De Compagnon gefotografeerd. De Man Met De Teckel was het met de meeste bevindingen niet eens. Naar zijn mening was de enige oplossing het bouwen van een fietsenflat in de kerk. De Man Zonder Gordijnen vroeg zich een aantal keer hardop af wanneer we koffie gingen drinken, maar daar werd door niemand op gereageerd. De Teckel urineerde over iedere weesfiets, en droeg zo op zijn manier bij aan de telling. De Baron zei dat hij een telefoonnummer had van een milieuagent die buiten kantoortijden om goed werk deed. Daar zou ik eens contact mee op moeten nemen.

Het huis van De Baron stond vol met glazen vitrines. Daarin zaten tinnen vrachtwagens en bussen. Hij had er achthonderdzestien in totaal, maar de meeste stonden in de kelder. Over elk stuk viel wel een verhaal te vertellen. Daar had onze Koningin nog in gereden. Daarmee ging hij voor de oorlog iedere dag naar school. Zo werden ze niet meer gemaakt. Hij kocht elke maand nieuwe exemplaren op de beurs in Houten en verkocht daar zijn overschotten. In een benauwde kantoorkamer vond hij achter twee antieke faxen tussen een stapel papieren het nummer van de milieuagent, geschreven op een lucifersdoosje. Ik nam het over in mijn agenda en wist dat dat nummer mij vanaf nu elke dag zou aankijken en er geen enkele weg terug meer was. Toen ik thuiskwam vroeg mijn vriendin of ik een leuke avond had gehad.

Vanmiddag liep ik over straat om een Turkse pizza te halen. Ik passeerde de man met de teckel en we groetten elkaar. Ik ben een buurtgenoot. Ik besta.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Tip: Bouw een tedere takkenhut

Bouw een tedere takkenhut

Rijk Kistemaker troost zich tijdens de coronacrisis met de kosmische vraagstukken die Lars von Triers Melancholia opwerpt. Hoe rouwen we om het verlies van de aarde of - iets kleiner - een achteloze manier van leven? Lees meer

Alles vijf sterren: 24

Nuttig gebruik van weinig wilskracht

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de groeven van onze badkamer te poetsen of een muur uit te breken. Lees meer

Tip: zoek de rebel in jezelf (die zonder applaus kan)

zoek de rebel in jezelf (die zonder applaus kan)

Sinds de boekenmaand vraagt Ruby Sanders zich af of echte rebellie nog wel bestaat, want als iedereen een rebel is, is niemand het. Een tip om je ijdele tegendraadsheid te laten varen nu in thuisisolatie niemand nog ziet waar je tegenaan schopt. Lees meer

Tip: Zet je angst voor vlogs opzij voor bestdressed

Zet je angst voor vlogs opzij voor bestdressed

Emma Stomp heeft in quarantaine iets nieuws ontdekt: ze houdt van vlogs. Niet alle vloggers komen door haar selectie heen, maar de New Yorkse Ashley heeft haar hart veroverd. Een tip om te gaan kijken naar Ashleys bestdressed: een vlog vol oneliners, hysterie en het hoognodige stijladvies. Lees meer

Tip: leer van de zombie-apocalyps 2

Leer van de zombie-apocalyps

Marthe van Bronkhorst liet zich verleiden tot het kijken van zombie-apocalyps films. Met het oog op de grimmige coronatoestand stak ze er wat van op. Een tip om te leren van rampen uit het (fictieve) verleden. Lees meer

Tip: Vind je eigen pantser

Vind je eigen pantser

Iris Blaak denkt terug aan de tijd dat ze nog vrij was de wereld over te reizen en kennismaakte met haar privéchauffeur Elliot in Oeganda. Om heel andere redenen schermde hij zich af van de buitenwereld, op zoek naar een pantser dat hem bescherming bood. Een tip om vrijheid en geborgenheid in één te vinden. Lees meer

Tip: Waarom ik geen arts ben

Waarom ik geen arts ben

Eva van den Boogaard ergerde zich tot voor kort aan de koelbloedige ‘artsenpraat’ van haar huisgenoot. Nu hij op de corona-afdeling over levens beslist, blijkt dat de mensheid niet zonder kan. Een tip om het rationele doktersbrein te koesteren. Lees meer

Alles vijf sterren: Buitengevoel en bingewatchcoma

Buitengevoel en bingewatchcoma

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een sixpack te kweken of alles volgens een productiviteitsschema te doen. Lees meer

Tip: Vier je halve verjaardag

Vier je halve verjaardag

De geboortedag van Marit Schilling valt té ongelukkig voor een feestje. Er zit maar een ding op: de verjaardagstraditie chirurgisch bewerken. Marit deelt haar vondst graag met alle (corona)verjaardagsslachtoffers, want aan taart en knuffels heeft een mens nooit genoeg. Lees meer

Tip: Herlees een stoffige plankvrucht 1

Herlees een stoffige plankvrucht

Ook voor Rijk Kistemaker ligt quarantaine op de loer. Waar we je vorige week nog enthousiast naar de boekenwinkel stuurden, blijven we nu thuis om een stoffig boek van de plank te plukken. Want voor Rijk opent herlezen evengoed nieuwe werelden. Lees meer

Alles vijf sterren: Zullen we een hut bouwen?

Zullen we een hut bouwen?

Deze boekenweek worden we blij van lievelingsboeken: ze zijn melancholisch, sprookjesachtig en prachtig imperfect. Lees meer

Tip: Rebelleer in je lokale boekhandel

Rebelleer in je lokale boekhandel

Kiki Bolwijn werkt als boekverkoper en pleit deze boekenweek voor rebellie en verzet in je lokale boekwinkel. Koop er een boek, want een plek waar een veelheid aan verhalen mag bestaan, is in onze tijd nog veel waardevoller dan ooit. Lees meer

Alles vijf sterren: Hetzelfde als onverwacht een cadeautje krijgen

Hetzelfde als onverwacht een cadeautje krijgen

Deze week worden we blij van met liefde in elkaar getimmerde minibiebs, een film die onze ogen opent en de perfectie van oefenende ijsdansers. Lees meer

Tip: Maak slecht werk

Maak slecht werk

Imre van Son liep als kind over van vreugde en energie om dingen te maken. Nu hij 31 is, lijkt de onbevangen geest van zijn jongere ik ingeruild te zijn door een meedogenloos oordeel over alles wat hij maakt. Een tip om gewoon weer eens een keer iets slechts te maken. Lees meer

 Solastalgia, of: Heimwee naar hier

Solastalgia, of: Heimwee naar hier

Zindzi Zwietering werd gegrepen door solastalgia, of heimwee naar een plek die je nooit hebt verlaten, maar die door klimaatverandering voor altijd is veranderd. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan