Mees houdt van bont." /> Mees houdt van bont." />
Asset 14

Cruella

Iedereen houdt van puppies. Ik hou van puppies. Jij houdt van puppies. Page toiletpapier houdt van puppies. Ze zijn klein, wollig, zacht, een beetje dom en ze hebben grote ogen. Als ze je bijten doet het geen pijn en zelfs als ze poepen is het nog verschrikkelijk schattig. Als ik depressief ben, google ik ‘cute baby animals’ of ‘fuzzy kittens’ en wordt mijn dag weer iets beter bij de aanblik van al die kleine propjes en hun malle fratsen. Als dat niet helpt kijk ik Kabouter Wesley, maar dat is weer de andere kant van het verhaal.

Op een Koninginnedag liep ik met een vriendin door het Vondelpark, wat op desbetreffende dag wordt gereserveerd voor kindjes. Ik had al een paar rolschaatsen, rood met geel en blauw suède, voor 2,50 aangeschaft, dus mijn dag kon niet meer stuk, maar mijn vriendin wilde perse Snuffie aaien. Dat mocht, voor tien cent. Koopje! Ik peuterde ook een dubbeltje uit mijn tas en liet mijn hand over de vacht van het dikke konijn gaan. Snuffie deed zijn naam eer aan en neuzelde een beetje tegen mijn arm. Mmm, zacht.

Plotseling stond ik op en liep ik weg. ‘Mees, waar ga je heen?’ zei mijn vriendin, terwijl zij en Snuffie me verbaasd aankeken. Ik schudde resoluut mijn hoofd. Nee nee, ik vertel het zo wel, probeerde ik haar met mijn blik duidelijk te maken. Want thuis had ik namelijk wel tien Snuffies. Als jas, welteverstaan. En een lange nertsjas. En een sjaal van ocelot. En een hoed van ocelot. En een capuchon van vos. Het lijkt wel alsof een hele dierentuin winterslaap houdt in mijn klerenkast.

Inmiddels heb ik ook mijn eigen Snuffie. Curtis, heet ie. Curtis is een vos, heeft maar één oog, en hij is morsdood, ik schat al een jaartje of zestig. Zijn rode haren zijn mooier dan die van mij, en soms gaan we samen op stap. Dan pak ik hem van zijn plek en zeg ik: “Kom Curtis, de paden op, de lanen in. En snel een beetje.” Dan stel ik hem voor aan mijn vrienden, en aai ik hem soms over zijn bol, om even te laten weten dat ik hem niet ben vergeten. Ik weet zeker dat Curtis er een eigen leven op nahoudt, net als de vos van Juffrouw Knoops, en al mijn knuffels vroeger. Volgens mij houdt hij namelijk wel van een potje kattenkwaad.

MeesCurtis

Mees met haar trouwe vriend, de vos Curtis.

Het begon allemaal in de Laura Dols. Elke winter stond ik daar de vachtjes uit te kloppen voor de deur, vers uit de zak gehaald om te worden verkocht aan voornamelijk oude statige dames of Russische toeristes. En als ik dan weer het bontrek recht moest leggen, met die typische geur – van dood beest? – dan dacht ik steeds: ik wil ook. Ik wil ook zo’n vos, met kop en staart en pootjes, als metgezel tijdens koude winterdagen. Maar niet iedereen dacht er zo over. Klanten voelden zich wel eens rustig geoorloofd een potje tegen me aan te gaan schreeuwen over het dierenleed dat hier lag uitgestald. En eens per jaar moesten we op last van de politie dicht zodat de anti-bont demonstratie veilig langs kon paraderen. Dan stonden wij buiten een kopje koffie te drinken en kwam ik nog eens wat oude bekenden tegen uit de jaren die ik in krakerscafé de Minds heb gesleten.

Bont is een heikel punt in onze samenleving. En terecht. De methode die wordt toegepast om de beestjes te doden is niet bepaald lief te noemen. Dierenleed is zielig. Dus zou je geen bont moeten aantrekken. Maar zo zwart-wit zijn de dingen niet. Als ik tegen een schreeuwende klant opmerkte dat hij zelf een leren jas aanhad, reageerde hij meestal verongelijkt: “JA! Maar koeien eten we op, en vossen niet!” Lijdt een koetje dan niet, als je hem eerst in een veel te klein hok propt, en daarna vroegtijdig de spreekwoordelijke nek omdraait? Volgens mij is bont simpelweg te confronterend voor de mens. De zachte haren doen denken aan puppies, onschuldig en wollig en schattig. Hoe minder harig, hoe minder erg. Waarom eten zoveel vegetariërs anders in godsnaam vis? Vissen zijn toch ook levende wezens, gekweekt, vermoord, en klaar om op te eten? Tegenwoordig wordt het hele ecosysteem op zijn kop gezet door van die Japanse onderwaterbulldozers zodat wij allemaal sushi kunnen eten. Nee, ik zweer het je. Vissen zijn niet schattig, dus die vinden we niet zielig.

Vind ik het zielig, bont? Ja. En toch draag ik het. Heel bewust. Ik vind het mooi, het houdt me warm, en het is een stuk duurzamer dan een entrecôte.

En mocht je mij ooit in het wild tegenkomen, dan mag je ook van mij een vachtje maken. Als je maar net zo lief voor me bent als ik voor Curtis.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer