Mees houdt van bont." /> Mees houdt van bont." />
Asset 14

Cruella

Iedereen houdt van puppies. Ik hou van puppies. Jij houdt van puppies. Page toiletpapier houdt van puppies. Ze zijn klein, wollig, zacht, een beetje dom en ze hebben grote ogen. Als ze je bijten doet het geen pijn en zelfs als ze poepen is het nog verschrikkelijk schattig. Als ik depressief ben, google ik ‘cute baby animals’ of ‘fuzzy kittens’ en wordt mijn dag weer iets beter bij de aanblik van al die kleine propjes en hun malle fratsen. Als dat niet helpt kijk ik Kabouter Wesley, maar dat is weer de andere kant van het verhaal.

Op een Koninginnedag liep ik met een vriendin door het Vondelpark, wat op desbetreffende dag wordt gereserveerd voor kindjes. Ik had al een paar rolschaatsen, rood met geel en blauw suède, voor 2,50 aangeschaft, dus mijn dag kon niet meer stuk, maar mijn vriendin wilde perse Snuffie aaien. Dat mocht, voor tien cent. Koopje! Ik peuterde ook een dubbeltje uit mijn tas en liet mijn hand over de vacht van het dikke konijn gaan. Snuffie deed zijn naam eer aan en neuzelde een beetje tegen mijn arm. Mmm, zacht.

Plotseling stond ik op en liep ik weg. ‘Mees, waar ga je heen?’ zei mijn vriendin, terwijl zij en Snuffie me verbaasd aankeken. Ik schudde resoluut mijn hoofd. Nee nee, ik vertel het zo wel, probeerde ik haar met mijn blik duidelijk te maken. Want thuis had ik namelijk wel tien Snuffies. Als jas, welteverstaan. En een lange nertsjas. En een sjaal van ocelot. En een hoed van ocelot. En een capuchon van vos. Het lijkt wel alsof een hele dierentuin winterslaap houdt in mijn klerenkast.

Inmiddels heb ik ook mijn eigen Snuffie. Curtis, heet ie. Curtis is een vos, heeft maar één oog, en hij is morsdood, ik schat al een jaartje of zestig. Zijn rode haren zijn mooier dan die van mij, en soms gaan we samen op stap. Dan pak ik hem van zijn plek en zeg ik: “Kom Curtis, de paden op, de lanen in. En snel een beetje.” Dan stel ik hem voor aan mijn vrienden, en aai ik hem soms over zijn bol, om even te laten weten dat ik hem niet ben vergeten. Ik weet zeker dat Curtis er een eigen leven op nahoudt, net als de vos van Juffrouw Knoops, en al mijn knuffels vroeger. Volgens mij houdt hij namelijk wel van een potje kattenkwaad.

MeesCurtis

Mees met haar trouwe vriend, de vos Curtis.

Het begon allemaal in de Laura Dols. Elke winter stond ik daar de vachtjes uit te kloppen voor de deur, vers uit de zak gehaald om te worden verkocht aan voornamelijk oude statige dames of Russische toeristes. En als ik dan weer het bontrek recht moest leggen, met die typische geur – van dood beest? – dan dacht ik steeds: ik wil ook. Ik wil ook zo’n vos, met kop en staart en pootjes, als metgezel tijdens koude winterdagen. Maar niet iedereen dacht er zo over. Klanten voelden zich wel eens rustig geoorloofd een potje tegen me aan te gaan schreeuwen over het dierenleed dat hier lag uitgestald. En eens per jaar moesten we op last van de politie dicht zodat de anti-bont demonstratie veilig langs kon paraderen. Dan stonden wij buiten een kopje koffie te drinken en kwam ik nog eens wat oude bekenden tegen uit de jaren die ik in krakerscafé de Minds heb gesleten.

Bont is een heikel punt in onze samenleving. En terecht. De methode die wordt toegepast om de beestjes te doden is niet bepaald lief te noemen. Dierenleed is zielig. Dus zou je geen bont moeten aantrekken. Maar zo zwart-wit zijn de dingen niet. Als ik tegen een schreeuwende klant opmerkte dat hij zelf een leren jas aanhad, reageerde hij meestal verongelijkt: “JA! Maar koeien eten we op, en vossen niet!” Lijdt een koetje dan niet, als je hem eerst in een veel te klein hok propt, en daarna vroegtijdig de spreekwoordelijke nek omdraait? Volgens mij is bont simpelweg te confronterend voor de mens. De zachte haren doen denken aan puppies, onschuldig en wollig en schattig. Hoe minder harig, hoe minder erg. Waarom eten zoveel vegetariërs anders in godsnaam vis? Vissen zijn toch ook levende wezens, gekweekt, vermoord, en klaar om op te eten? Tegenwoordig wordt het hele ecosysteem op zijn kop gezet door van die Japanse onderwaterbulldozers zodat wij allemaal sushi kunnen eten. Nee, ik zweer het je. Vissen zijn niet schattig, dus die vinden we niet zielig.

Vind ik het zielig, bont? Ja. En toch draag ik het. Heel bewust. Ik vind het mooi, het houdt me warm, en het is een stuk duurzamer dan een entrecôte.

En mocht je mij ooit in het wild tegenkomen, dan mag je ook van mij een vachtje maken. Als je maar net zo lief voor me bent als ik voor Curtis.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer