Asset 14

Postbode

‘Mijn papa is postman’, verkondigt Annika vol trots aan bijna iedereen die we tegenkomen. Ik lach er meestal verlegen bij, alsof ik het zelf ook nog niet helemaal geloof. Eindelijk beschik ik over werk waar een kind zich tenminste een voorstelling van kan maken. Voor haar generatie mag e-mail dan vele malen vanzelfsprekender zijn dan een ansichtkaart, in kinderboeken en tekenfilms komt de postbezorger nog volop voor.

Voorheen keek Annika altijd verveeld wanneer ik mijn bronnen van inkomsten trachtte uit te leggen, waardoor ik onwillekeurig begon te twijfelen of deze activiteiten wel telden als iets wat je later worden kan. Sinds de scheiding van mijn voormalige kostwinner kon ik van deze klusjes alleen niet rondkomen. Het was mijn goede vriend Joachim – ook zzp’er met onregelmatige opdrachten - die mij aanraadde er, net als hij, een postwijk bij te nemen. ‘Je komt nog eens buiten,’ zo wist hij het aan te prijzen, ‘het is goed voor de conditie en er is niets bevredigender dan een postzak. Wanneer die leeg is zit het werk er op. Dat is een mooi contrast met je hoofd, dat raakt nooit leeg. Het zou jou echt goed doen.’ Ik ben Joachim zeer dankbaar. Eindelijk voel ik mij een beetje nuttig in deze maatschappij, eindelijk heeft mijn dochter een beetje respect voor mij.

Er was wel wat tijd nodig voor ik dit ambacht onder de knie kreeg. Ten eerste moest ik opnieuw leren fietsen; met een vijftigtal kilo’s verdeeld over twee tassen aan weerszijden, een bak voorop en een tas om mijn nek is het een kwestie van de zwaartekracht herontdekken. De eerste dag was ik al gekapseisd voor ik de straat van het depot verlaten had, een spoor van bolbestellingen en belastingbrieven achter mij latend.
‘Homootje!’ riep Ruudje mij na, maar hij riep het liefdevol, alsof hij het al ontelbare malen had gezien. Ruudje was een reus van een kerel, die vaak wat onverstaanbaar was, al zou dat ook aan zijn tongpiercing kunnen liggen.

Naast evenwichtscapriolen – tot twee keer toe wist ik mijn linkerhand open te halen met mijn fietsbel, terwijl ik met mijn rechterhand een stapel catalogi probeerde op te vangen – had ik in het begin wat moeite de juiste straten te vinden. Toeristen blijken gelukkig vaak bereid een postbode de weg te wijzen.

Wat zelfs de bewoners van een straat even ondoorgrondelijk vinden als een beginnende postbezorger is hun huisnummering. Je zou zeggen dat die een bepaalde logica volgt, maar soms worden er doodleuk een aantal nummers overgeslagen waar toch echt post voor is. Na lang zoeken kan zo’n mysterieus adres een woonbootje blijken dat zijn brievenbus verstopt heeft op een plek waar je met gevaar voor verdrinkingsdood naartoe moet klauteren. Maar ook al viel ik niet in het water, die eerste dagen zweette ik zoveel dat mijn oranje jas evengoed kon worden uitgewrongen.

postbode illustratie jesse

Illustratie: Jesse Strikwerda

Na een week of twee betrapte ik mezelf er steeds vaker op dat ik het werk gedachteloos uitvoerde. Als je eenmaal de juiste manieren gevonden hebt om je fiets neer te zetten en op te pakken, als je eenmaal weet waar elk adres zich bevindt en wanneer het tijd is om een slok water te nemen, hoef je daar vervolgens nooit meer bij stil te staan. Voor iemand die gewend is om constant over alles met zichzelf in discussie te zijn, is dat best een openbaring. Ook is het nieuw om een onderdeel van het straatbeeld te zijn. De mensen herkennen mij inmiddels. Kinderen begroeten mij enthousiast met ‘Pieter Post’, kappers bieden knipogend een knipbeurtje aan en omaatjes staan mij op te wachten om het vluchtelingenprobleem te bespreken.

Een hardnekkig bijeffect van dit werk, waar Joachim mij al voor gewaarschuwd had, is een fetisj voor brievenbussen. Ook wanneer ik niet in functie ben, maar gewoon op weg ben naar een café, kan ik haast nergens anders meer op letten. Waar ik tegenwoordig geil van word is een strak muurtje vol logisch genummerde kleppen, zeker als ze ook nog eens allemaal van glimmende nee nee-stickers zijn voorzien.

Hoe fantastisch Annika het ook vindt dat haar vader postbode is, wat ze minder op prijs stelt is dat hij ook de post bij zichzelf bezorgt.
‘Dan is het toch geen verrassing meer!’ schreeuwde ze uitzinnig, toen ik haar dit vertelde.
Ze heeft wel een punt. Meestal kijk ik daarom niet op een envelop wanneer ik die in mijn bus doe. Natuurlijk zou ik zo’n envelop ook bij me kunnen houden, maar officieel mag je de post nooit aan iemand meegeven; de brievenbus is heilig.

‘Dat het product op de mat van de klant terecht komt, dat is uiteindelijk onze belangrijkste kernwaarde,’ had de teamleider aan de hand van zijn PowerPoint uitgelegd tijdens de training.
Al kan het zijn dat ik het werk nét iets te secuur doe. Zo hield ik mezelf net op tijd tegen toen ik eens op mijn deurbel wilde drukken omdat een pakje niet door de bus paste.

‘Jij bent een goeie!’ slist Ruudje, terwijl hij toekijkt hoe vakkundig vlot ik inmiddels de postzakken in mijn fietstassen weet te proppen. Ik glunder.
‘Dr sijn veel slechte mensun tegenwoodig,’ peinst hij met overslaande stem. ‘Se knalle mekoar maar af, se blaze mekoar maar op. Waar heb dat nou voor nodig? Ik ken wel janken, vriend. Maar solang de werold nog niet vergaan is, motten we toch hun briefjes brengen.’
‘Ja Ruudje, dat blijft uiteindelijk onze belangrijkste kernwaarde,’ zeg ik en staand op mijn tenen geef ik hem een aai over zijn schouder. Vervolgens stap ik op mijn fiets, de wereld in. Eindelijk maak ik daar ook onderdeel van uit.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Marthe van Bronkhorst wordt in een sprookjesachtig eilanddorp geconfronteerd met haar cynisme. Lees meer

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel