Asset 14

Postbode

‘Mijn papa is postman’, verkondigt Annika vol trots aan bijna iedereen die we tegenkomen. Ik lach er meestal verlegen bij, alsof ik het zelf ook nog niet helemaal geloof. Eindelijk beschik ik over werk waar een kind zich tenminste een voorstelling van kan maken. Voor haar generatie mag e-mail dan vele malen vanzelfsprekender zijn dan een ansichtkaart, in kinderboeken en tekenfilms komt de postbezorger nog volop voor.

Voorheen keek Annika altijd verveeld wanneer ik mijn bronnen van inkomsten trachtte uit te leggen, waardoor ik onwillekeurig begon te twijfelen of deze activiteiten wel telden als iets wat je later worden kan. Sinds de scheiding van mijn voormalige kostwinner kon ik van deze klusjes alleen niet rondkomen. Het was mijn goede vriend Joachim – ook zzp’er met onregelmatige opdrachten - die mij aanraadde er, net als hij, een postwijk bij te nemen. ‘Je komt nog eens buiten,’ zo wist hij het aan te prijzen, ‘het is goed voor de conditie en er is niets bevredigender dan een postzak. Wanneer die leeg is zit het werk er op. Dat is een mooi contrast met je hoofd, dat raakt nooit leeg. Het zou jou echt goed doen.’ Ik ben Joachim zeer dankbaar. Eindelijk voel ik mij een beetje nuttig in deze maatschappij, eindelijk heeft mijn dochter een beetje respect voor mij.

Er was wel wat tijd nodig voor ik dit ambacht onder de knie kreeg. Ten eerste moest ik opnieuw leren fietsen; met een vijftigtal kilo’s verdeeld over twee tassen aan weerszijden, een bak voorop en een tas om mijn nek is het een kwestie van de zwaartekracht herontdekken. De eerste dag was ik al gekapseisd voor ik de straat van het depot verlaten had, een spoor van bolbestellingen en belastingbrieven achter mij latend.
‘Homootje!’ riep Ruudje mij na, maar hij riep het liefdevol, alsof hij het al ontelbare malen had gezien. Ruudje was een reus van een kerel, die vaak wat onverstaanbaar was, al zou dat ook aan zijn tongpiercing kunnen liggen.

Naast evenwichtscapriolen – tot twee keer toe wist ik mijn linkerhand open te halen met mijn fietsbel, terwijl ik met mijn rechterhand een stapel catalogi probeerde op te vangen – had ik in het begin wat moeite de juiste straten te vinden. Toeristen blijken gelukkig vaak bereid een postbode de weg te wijzen.

Wat zelfs de bewoners van een straat even ondoorgrondelijk vinden als een beginnende postbezorger is hun huisnummering. Je zou zeggen dat die een bepaalde logica volgt, maar soms worden er doodleuk een aantal nummers overgeslagen waar toch echt post voor is. Na lang zoeken kan zo’n mysterieus adres een woonbootje blijken dat zijn brievenbus verstopt heeft op een plek waar je met gevaar voor verdrinkingsdood naartoe moet klauteren. Maar ook al viel ik niet in het water, die eerste dagen zweette ik zoveel dat mijn oranje jas evengoed kon worden uitgewrongen.

postbode illustratie jesse

Illustratie: Jesse Strikwerda

Na een week of twee betrapte ik mezelf er steeds vaker op dat ik het werk gedachteloos uitvoerde. Als je eenmaal de juiste manieren gevonden hebt om je fiets neer te zetten en op te pakken, als je eenmaal weet waar elk adres zich bevindt en wanneer het tijd is om een slok water te nemen, hoef je daar vervolgens nooit meer bij stil te staan. Voor iemand die gewend is om constant over alles met zichzelf in discussie te zijn, is dat best een openbaring. Ook is het nieuw om een onderdeel van het straatbeeld te zijn. De mensen herkennen mij inmiddels. Kinderen begroeten mij enthousiast met ‘Pieter Post’, kappers bieden knipogend een knipbeurtje aan en omaatjes staan mij op te wachten om het vluchtelingenprobleem te bespreken.

Een hardnekkig bijeffect van dit werk, waar Joachim mij al voor gewaarschuwd had, is een fetisj voor brievenbussen. Ook wanneer ik niet in functie ben, maar gewoon op weg ben naar een café, kan ik haast nergens anders meer op letten. Waar ik tegenwoordig geil van word is een strak muurtje vol logisch genummerde kleppen, zeker als ze ook nog eens allemaal van glimmende nee nee-stickers zijn voorzien.

Hoe fantastisch Annika het ook vindt dat haar vader postbode is, wat ze minder op prijs stelt is dat hij ook de post bij zichzelf bezorgt.
‘Dan is het toch geen verrassing meer!’ schreeuwde ze uitzinnig, toen ik haar dit vertelde.
Ze heeft wel een punt. Meestal kijk ik daarom niet op een envelop wanneer ik die in mijn bus doe. Natuurlijk zou ik zo’n envelop ook bij me kunnen houden, maar officieel mag je de post nooit aan iemand meegeven; de brievenbus is heilig.

‘Dat het product op de mat van de klant terecht komt, dat is uiteindelijk onze belangrijkste kernwaarde,’ had de teamleider aan de hand van zijn PowerPoint uitgelegd tijdens de training.
Al kan het zijn dat ik het werk nét iets te secuur doe. Zo hield ik mezelf net op tijd tegen toen ik eens op mijn deurbel wilde drukken omdat een pakje niet door de bus paste.

‘Jij bent een goeie!’ slist Ruudje, terwijl hij toekijkt hoe vakkundig vlot ik inmiddels de postzakken in mijn fietstassen weet te proppen. Ik glunder.
‘Dr sijn veel slechte mensun tegenwoodig,’ peinst hij met overslaande stem. ‘Se knalle mekoar maar af, se blaze mekoar maar op. Waar heb dat nou voor nodig? Ik ken wel janken, vriend. Maar solang de werold nog niet vergaan is, motten we toch hun briefjes brengen.’
‘Ja Ruudje, dat blijft uiteindelijk onze belangrijkste kernwaarde,’ zeg ik en staand op mijn tenen geef ik hem een aai over zijn schouder. Vervolgens stap ik op mijn fiets, de wereld in. Eindelijk maak ik daar ook onderdeel van uit.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan