tickets
Asset 14

Mevrouw Morales

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

Op maandagochtend wachtte een wortelkanaalbehandeling, maar ik had toch goed geslapen. Toen ik de praktijk binnenstapte, wees het meisje achter de balie op een bank. Ik ging zitten. Er was keuze in lectuur. Een tijdschrift over windenergie en een tijdschrift over waterbouwprojecten in Afrika. Belangrijke onderwerpen, maar mijn hoofd stond er niet naar. De wortelkanaalbehandeling wierp zijn schaduw vooruit.

Ik werd geroepen. Mijn vaste tandarts is een blonde lieverd met een tongpiercing, maar voor de wortelkanaalbehandeling was een specialist langsgekomen. Ze stelde zich voor als Mevrouw Morales en zei: 'I come from Colombia.' Ik dacht: dat belooft wat voor de verdoving.

Ze dirigeerde me naar de behandelkamer en wees naar de stoel. Toen liep ze naar een lichtbak, vanwaar mijn eigen gebit me aangrijnsde. Ik wierp een blik over haar schouder, wat eenvoudig was, aangezien mevrouw Morales bij de verkiezing Kleinste Tandarts Ter Wereld een gedoodverfde favoriet zou zijn.

Wat opvalt aan röntgenfoto’s van een gebit, is de daadwerkelijke lengte van de tanden. In de badkamerspiegel zie je maar de helft. De andere, onzichtbare helft klampt zich vast aan het tandvlees en de kaken. Als je ze zo in zwart-wit ziet, lijkt het een wonder dat ze daar een heel leven kunnen blijven zitten.

Mevrouw Morales wreef over haar kin en peinsde. 'Ja, ja, ja,' zei ze. 'Ja, ja, ja.'

De verlammende angst voor de tandarts uit mijn kinderjaren, heb ik al een tijdje overwonnen. Maar dit bracht me aan het twijfelen. Zag ze de foto voor het eerst? Waren mijn tanden van een vreemde, moeilijk te benaderen soort? Had ze een strijdplan, of werd het vaya con dios?

'Die ontsteking woont inside the jaw. Hij is boven die kies. Wij moeten een hele grote gat maken.'

Ze trok een paar steriele handschoenen aan en riep haar assistente, een Hindoestaans fotomodel dat luisterde naar de naam Pia. Ik glimlachte. Wanneer de boel uit de hand zou lopen kon ik me op haar concentreren. Een bonusverdoving.

Maar Pia was nieuw. En Pia maakte fouten.

tandarts_xf&m

Illustratie: XF&M

'Twentyfour-nine-seventeen,' zei mevrouw Morales. 'En double A over fifty.'

Pia trok een laatje open. 'Deze?'

De tandarts schudde haar hoofd. 'Pia, Pia, Pia,' zuchtte ze. 'Everytime the same mistakes.'

Pia haalde haar schouders op en trok nog een laatje open. Mijn twijfel veranderde in onrust. Ik dacht: Wie zijn deze vrouwen? Waar is mijn blonde lieverd?

Morales stak een spiegeltje in mijn mond. 'Jij roken, hè?'

Ik knikte en schaamde me niet. Ik had mijn tanden goed gepoetst, althans vandaag.

'Very bad voor tandvlees, no?

Als jij het zegt, dacht ik, maar deed er het zwijgen toe, wat met een opengesperde muil ook het verstandigst is.

Pia zei: 'Deze?'

Morales knikte en zette een gele spatbril op haar neus. Nu zagen mijn tanden er gegarandeerd uit als die van een roker. 'Eerst verdoven, ja?' zei ze en ze toverde een spuitje tevoorschijn. Dat spuitje ging op drie verschillende plekken in mijn bovenkaak. Het deed geen pijn. Het feest kon beginnen.

Mijn vader was een lieve vader, maar hij geloofde ook in tough love. Verdoving bij de tandarts was uitgesloten. Hij hoopte dat mijn broertje en ik daardoor beter zouden gaan poetsen. Dat deden we niet. Ieder half jaar lagen we op de pijnbank. Een gaatje, twee gaatjes. De boor. De zingende pijn tot bovenin je kruin. Dan de verlossende woorden: 'Zo jongeman,' en de stoel die weer omhoog kwam. De opluchting. Die tsunami van opluchting.

Mevrouw Morales liet de stoel zakken en ik concentreerde me op het systeemplafond. Ik vroeg me af waarom ik die tandenstokers niet had gebruikt. Ze staan op het plankje in mijn badkamer. Ik kan er met mijn handen bij. Waarom ze dan niet gebruiken?

Ik dacht aan mijn dagen als medewerker in een supermarkt in de Bijlmer. Daar werkte ook een Hindoestaans fotomodel. Ik was haar naam vergeten, maar herinnerde me haar ogen, gitzwart, en hoe ik daar een tijd niet van kon slapen. In die supermarkt werkte ook een jongen die sigarenbandjes verzamelde. Ik denk dat hij de laatste der Mohikanen was. Wat betreft sigarenbandjes dan.

Mevrouw Morales pakte haar boor en liet hem een paar keer zoemen. Er bewoog iets in mijn maag en dat was niet mijn ontbijt. Ik had niet ontbeten. Ik was bang voor verdwaalde Cruesli tussen mijn kiezen en hoe de tandarts die dan met dat haakje tevoorschijn tovert. Gênant en erger dan honger.

'Als pijn doet, you tell me yes?' Ze schoof een kapje voor haar mond. Ik keek in Pia’s ogen maar ze leek me niet te zien. Ze hield een klein stofzuigertje vast. Het stofzuigertje maakte een gorgelend geluid. Mevrouw Morales zei: 'Vamos.'

Als in het kwartier dat volgde de wereld zou zijn vergaan, had ik dat niet gemerkt. Morales drilde een oude vulling uit mijn kies. Die vulling gaf zich moeizaam gewonnen. Het was gewelddadig. Mijn onderkaak begon te klapperen. Er vielen brokstukken op mijn tong, daarna verdwenen ze in het stofzuigertje. Als er rook uit mijn mond was opgestegen, had me dat niet verbaasd.

Toen de boor eindelijk zweeg, opende ik mijn ogen. Mevrouw Morales sprak meer geheimtaal.

'Dual tube blue coating, Pia. Give me five units.'

Pia trok haar wenkbrauwen op. 'Five? Zoveel?'

Er dreef zweet onder mijn armen en tussen mijn schouderbladen. Wat gebeurde hier? Welke godvergeten plaag had zich in mijn bovenkaak genesteld? Waarom praat het mens niet tegen me? En hoe groot is de krater? Ik bewoog mijn tong in de richting van het slagveld maar Morales betrapte me en tikte op mijn kin.

'No, no. Niet raken.' Ze keek naar Pia maar Pia staarde in mijn mond, gefixeerd.

Ze zei: 'Yoooooo…'

Morales haalde diep adem. 'Pia! Pay attention! This man is not sleeping! He’s alive!!'

Pia kwam bij zinnen en mompelde een excuus. Ik zag hoe ze een aantal witte staafjes doorgaf. Die staafjes gingen in de krater. Dual tube blue coating, five units.

'Dit is medicijn,' zei mevrouw Morales. 'Die ontsteking is nog alive and kicking. Wij moeten tijdje wachten. I put medicijn inside. I make emergency vulling. Jij komt terug. Twee weken.'

Een half uur later stond ik buiten. De rechterkant van mijn gezicht bevond zich aan de overkant van de straat. Ik probeerde er een sigaret in te steken.

Ik roken, ja. Verdomme.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Luister naar je coupé

Luister naar je coupé

Nora van Arkel las het liefst een boek in de trein, maar stoorde zich aan pratende mensen in de stiltecoupé. Tot ze besloot de gesprekken in haar voordeel te gebruiken. Een tip om je niet te ergeren in het OV. Lees meer

Tip: Zeg je reisverzekering op

Zeg je reisverzekering op

Redacteur Wieneke van Koppen is er klaar mee, ze sluit geen speciale reisverzekering meer af als ze op avontuur gaat. 'Brave burgers betalen in vrijwel alle gevallen meer aan reisverzekeringen dan ze in hun leven uitgekeerd krijgen.' Lees meer

Column: So nice

So nice

Iduna Paalman heeft een VIP-kaart voor het concert van Guy Sebastian in de Melkweg in Amsterdam. 'Naast een korte meet-en-greet mag ik op de foto en eventueel een handtekening.' Lees meer

Tip: Geef jezelf een winterbeurt

Geef jezelf een winterbeurt

Ruby Sanders voelt zich ouder dan ooit en vraagt zich af: waarom geven we onze auto en fiets een winterbeurt, maar niet ons lichaam? Om daad bij woord te voegen maakt ze een afspraak bij Dr. Wang. Een tip om je eens te laten doorlichten bij een acupuncturist. Lees meer

Column: Een traan op de kerstbal

Een traan op de kerstbal

Voor Trudy zijn kerst en afscheid onlosmakelijk met elkaar verbonden, vertelt ze in haar laatste column op Hard//hoofd. Zoals tijdens de kerstvakantie 22 jaar geleden, toen er een postbode aanbelde met een onheilspellende expresbrief. Lees meer

 De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. In deze Beeldspraak van Lotte van Uittert is niemand zo aanwezig als de afwezige mens in zijn eigen kamer. Lees meer

Tip: Luister eens echt naar tips

Luister eens echt naar tips

De Tip is 10! Anouk Evertse kijkt terug op haar favoriete tips en vraagt zich af waarom we zo verlangen naar tips van vreemden, terwijl adviezen van mensen die dichtbij ons staan vaak afschrikken. Een tip voor liefhebbers van tips. Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze tip uit 2018 geeft Emma Stomp een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Tip: 1

Maak een toetje

De kleine keuken van Lotte Akkerman weerhoudt haar er niet van om toetjes te maken. Een tip voor winteravonden (inclusief recept). Lees meer

Column: Ongehoorzaam watje 1

Ongehoorzaam watje

Iduna Paalman ziet de IDFA-documentaire Objector en denkt na over de mens in opstand. Lees meer

Tip: Leren om het leren

Leren om het leren

Else Boer is het leren nog niet verleerd. Op YouTube is namelijk een schat aan smakelijke en nutteloze informatie te vinden, waar je toch een stuk wijzer van wordt. Een tip om eens wat te leren van de onvolprezen video-essays. Lees meer

Column: Een nieuwe man

Een nieuwe man

Trudy poetste haar tanden en dacht: 'als ik het nú niet probeer, hoeft het niet meer. Hoeveel jaar heb ik nog? Moet ik wachten tot ik achter een rollator loop? Tot ik mijn huis heb opgegeten? Nou dan!' Lees meer

Tip: Vraag het je filmpersonage 1

Vraag het je filmpersonage

'Hebben jullie wel eens goed geluisterd naar wat acteurs in films eigenlijk zeggen? En vooral ook hoe mooi ze dat in woorden weten te vangen?' Emma Stomp tipt de magie van dialogen. Lees meer

Meer bloed 2

Meer bloed

'Zoveel bloed, en toch zo onzichtbaar. Waarom telkens de hoop dat het niemand op zal vallen? ‘Ik ben ongesteld’ – wanneer leerden we dat dat beschamende woorden zijn?' Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan