Asset 14

Mevrouw Morales

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

Op maandagochtend wachtte een wortelkanaalbehandeling, maar ik had toch goed geslapen. Toen ik de praktijk binnenstapte, wees het meisje achter de balie op een bank. Ik ging zitten. Er was keuze in lectuur. Een tijdschrift over windenergie en een tijdschrift over waterbouwprojecten in Afrika. Belangrijke onderwerpen, maar mijn hoofd stond er niet naar. De wortelkanaalbehandeling wierp zijn schaduw vooruit.

Ik werd geroepen. Mijn vaste tandarts is een blonde lieverd met een tongpiercing, maar voor de wortelkanaalbehandeling was een specialist langsgekomen. Ze stelde zich voor als Mevrouw Morales en zei: 'I come from Colombia.' Ik dacht: dat belooft wat voor de verdoving.

Ze dirigeerde me naar de behandelkamer en wees naar de stoel. Toen liep ze naar een lichtbak, vanwaar mijn eigen gebit me aangrijnsde. Ik wierp een blik over haar schouder, wat eenvoudig was, aangezien mevrouw Morales bij de verkiezing Kleinste Tandarts Ter Wereld een gedoodverfde favoriet zou zijn.

Wat opvalt aan röntgenfoto’s van een gebit, is de daadwerkelijke lengte van de tanden. In de badkamerspiegel zie je maar de helft. De andere, onzichtbare helft klampt zich vast aan het tandvlees en de kaken. Als je ze zo in zwart-wit ziet, lijkt het een wonder dat ze daar een heel leven kunnen blijven zitten.

Mevrouw Morales wreef over haar kin en peinsde. 'Ja, ja, ja,' zei ze. 'Ja, ja, ja.'

De verlammende angst voor de tandarts uit mijn kinderjaren, heb ik al een tijdje overwonnen. Maar dit bracht me aan het twijfelen. Zag ze de foto voor het eerst? Waren mijn tanden van een vreemde, moeilijk te benaderen soort? Had ze een strijdplan, of werd het vaya con dios?

'Die ontsteking woont inside the jaw. Hij is boven die kies. Wij moeten een hele grote gat maken.'

Ze trok een paar steriele handschoenen aan en riep haar assistente, een Hindoestaans fotomodel dat luisterde naar de naam Pia. Ik glimlachte. Wanneer de boel uit de hand zou lopen kon ik me op haar concentreren. Een bonusverdoving.

Maar Pia was nieuw. En Pia maakte fouten.

tandarts_xf&m

Illustratie: XF&M

'Twentyfour-nine-seventeen,' zei mevrouw Morales. 'En double A over fifty.'

Pia trok een laatje open. 'Deze?'

De tandarts schudde haar hoofd. 'Pia, Pia, Pia,' zuchtte ze. 'Everytime the same mistakes.'

Pia haalde haar schouders op en trok nog een laatje open. Mijn twijfel veranderde in onrust. Ik dacht: Wie zijn deze vrouwen? Waar is mijn blonde lieverd?

Morales stak een spiegeltje in mijn mond. 'Jij roken, hè?'

Ik knikte en schaamde me niet. Ik had mijn tanden goed gepoetst, althans vandaag.

'Very bad voor tandvlees, no?

Als jij het zegt, dacht ik, maar deed er het zwijgen toe, wat met een opengesperde muil ook het verstandigst is.

Pia zei: 'Deze?'

Morales knikte en zette een gele spatbril op haar neus. Nu zagen mijn tanden er gegarandeerd uit als die van een roker. 'Eerst verdoven, ja?' zei ze en ze toverde een spuitje tevoorschijn. Dat spuitje ging op drie verschillende plekken in mijn bovenkaak. Het deed geen pijn. Het feest kon beginnen.

Mijn vader was een lieve vader, maar hij geloofde ook in tough love. Verdoving bij de tandarts was uitgesloten. Hij hoopte dat mijn broertje en ik daardoor beter zouden gaan poetsen. Dat deden we niet. Ieder half jaar lagen we op de pijnbank. Een gaatje, twee gaatjes. De boor. De zingende pijn tot bovenin je kruin. Dan de verlossende woorden: 'Zo jongeman,' en de stoel die weer omhoog kwam. De opluchting. Die tsunami van opluchting.

Mevrouw Morales liet de stoel zakken en ik concentreerde me op het systeemplafond. Ik vroeg me af waarom ik die tandenstokers niet had gebruikt. Ze staan op het plankje in mijn badkamer. Ik kan er met mijn handen bij. Waarom ze dan niet gebruiken?

Ik dacht aan mijn dagen als medewerker in een supermarkt in de Bijlmer. Daar werkte ook een Hindoestaans fotomodel. Ik was haar naam vergeten, maar herinnerde me haar ogen, gitzwart, en hoe ik daar een tijd niet van kon slapen. In die supermarkt werkte ook een jongen die sigarenbandjes verzamelde. Ik denk dat hij de laatste der Mohikanen was. Wat betreft sigarenbandjes dan.

Mevrouw Morales pakte haar boor en liet hem een paar keer zoemen. Er bewoog iets in mijn maag en dat was niet mijn ontbijt. Ik had niet ontbeten. Ik was bang voor verdwaalde Cruesli tussen mijn kiezen en hoe de tandarts die dan met dat haakje tevoorschijn tovert. Gênant en erger dan honger.

'Als pijn doet, you tell me yes?' Ze schoof een kapje voor haar mond. Ik keek in Pia’s ogen maar ze leek me niet te zien. Ze hield een klein stofzuigertje vast. Het stofzuigertje maakte een gorgelend geluid. Mevrouw Morales zei: 'Vamos.'

Als in het kwartier dat volgde de wereld zou zijn vergaan, had ik dat niet gemerkt. Morales drilde een oude vulling uit mijn kies. Die vulling gaf zich moeizaam gewonnen. Het was gewelddadig. Mijn onderkaak begon te klapperen. Er vielen brokstukken op mijn tong, daarna verdwenen ze in het stofzuigertje. Als er rook uit mijn mond was opgestegen, had me dat niet verbaasd.

Toen de boor eindelijk zweeg, opende ik mijn ogen. Mevrouw Morales sprak meer geheimtaal.

'Dual tube blue coating, Pia. Give me five units.'

Pia trok haar wenkbrauwen op. 'Five? Zoveel?'

Er dreef zweet onder mijn armen en tussen mijn schouderbladen. Wat gebeurde hier? Welke godvergeten plaag had zich in mijn bovenkaak genesteld? Waarom praat het mens niet tegen me? En hoe groot is de krater? Ik bewoog mijn tong in de richting van het slagveld maar Morales betrapte me en tikte op mijn kin.

'No, no. Niet raken.' Ze keek naar Pia maar Pia staarde in mijn mond, gefixeerd.

Ze zei: 'Yoooooo…'

Morales haalde diep adem. 'Pia! Pay attention! This man is not sleeping! He’s alive!!'

Pia kwam bij zinnen en mompelde een excuus. Ik zag hoe ze een aantal witte staafjes doorgaf. Die staafjes gingen in de krater. Dual tube blue coating, five units.

'Dit is medicijn,' zei mevrouw Morales. 'Die ontsteking is nog alive and kicking. Wij moeten tijdje wachten. I put medicijn inside. I make emergency vulling. Jij komt terug. Twee weken.'

Een half uur later stond ik buiten. De rechterkant van mijn gezicht bevond zich aan de overkant van de straat. Ik probeerde er een sigaret in te steken.

Ik roken, ja. Verdomme.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer