tickets
Asset 14

Laat het los

Ik woon in een huis vol prinsessen en sneeuwpoppen. Meestal zie ik ze niet; de felgekleurde stickertjes op de muren, keukenkastjes, ramen, tafel en vloer zijn makkelijk te negeren. Maar vanavond - terwijl ik goedkope whisky drink en luister naar In The Wee Small Hours - komen ze op me af.

De prinsessen die mijn woning hebben overgenomen heten Anna en Elsa en de sneeuwpop luistert naar de naam Olaf. Ze komen uit de tenenkrommende tekenfilm Frozen, waar Annika volslagen door geobsedeerd is. Ze is niet de enige van haar generatie. In Amerika is er zelfs een protestgroep opgericht van ouders die menen dat hun dochtertjes – want jongens schijnen er resistent voor te zijn - door Disney zijn gehersenspoeld. Annika lijkt soms ook dagenlang in een trance te verkeren, als onophoudelijk de mierzoete filmhit ‘Laat het los, laat het gaan’ uit haar keeltje snerpt (in het refrein afgewisseld door ‘Let It Go’, want in een poging er dan maar een educatief slaatje uit te slaan is ze aan beide versies blootgesteld). Na een minuut of tien registreer ik dat rotlied niet eens meer, het is dan als het ruisen van de wind. Toen we onlangs door de stad fietsten, snauwde een moeder die wij passeerden tegen het exemplaar achter zich: ‘Zo klinkt dat dus ook als jij het zingt.’ Dat we er niet alleen voor staan is een schrale troost voor de vier jaren van muzikale opvoeding die deze prutprinsessen - met geen greintje respect voor mijn excellente smaak - door de plee hebben gespoeld.

De fles is inmiddels half leeg. Ik denk aan de eerste keer dat we Frozen keken, mijn ex en ik aan weerszijden van onze dochter op de bank. Terwijl Annika opging in het sprookje, maakten wij lachend kotsgebaren naar elkaar. Was dat huiselijk geluk? Qua opvoeding hadden we altijd op een lijn gezeten. Zo zouden wij als moderne ouders er alles aan doen om roze buiten de deur te houden. Het mocht niet baten; Annika verkondigde op tweejarige leeftijd al dat het haar lievelingskleur was. Tot onze opluchting kwam ze er recentelijk op terug; blauw stond voortaan op nummer één. Hadden we maar nooit gevraagd naar de reden voor deze verandering, dan konden we in de illusie verkeren dat we toch iets goeds hadden gedaan. Maar het was allemaal vanwege Elsa’s jurk.

Gewoonlijk drink ik nooit sterke drank in mijn eentje, maar de fles was al gekocht voordat mijn vrienden afbelden. Nu zit ik dus alleen op mijn torenkamer op de vijfde verdieping, terwijl de prinsessen steeds spookachtigere vormen aannemen. Het lijkt wel alsof ze mij uitlachen. Ik hang mijn hoofd uit het raam om een sigaret te roken en kijk naar de partyboten die langs varen. Sinds ik in het centrum woon, voel ik mij steeds verder van de wereld verwijderd raken. Ik schenk mezelf twee laatste glazen in en wankel dan naar bed.

Ik word wakker van een geluid dat van heel ver lijkt te komen, echoënd door de paleismuren van ijs waar ik in mijn dromen doorheen doolde. Er zat iets achter me aan. Het was een sneeuwmonster met het gezicht van onze scheidingsadvocaat die papieren in mijn gezicht duwde.
‘Kijk dan, al jouw handtekeningen zijn gesmolten. Nu moeten we het hele traject opnieuw in gang zetten.’
Ik draai me om naar de kant van het bed dat niet doorweekt is van het zweet. Dan hoor ik het geluid nog een keer, ditmaal heel hard en lang: het is de deurbel.

laat het los

Illustratie: Erik Wallert

‘Stonden jullie al lang te wachten?’ vraag ik beschaamd, terwijl ik de keukenkastjes uitkam. Er moet hier toch ergens paracetamol liggen.
‘Ach,’ zegt mijn vader, ‘ik vind het alleen maar een goed teken dat je zo diep slaapt. Betekent dat er steeds meer rust in je kop komt.’
Mijn dochter rolt over de bank. Ze is altijd uitgelaten als ze bij opa en oma in Edam heeft gelogeerd. En dan was daar dit weekend ook nog eens kermis. Ik vraag of ze in de draaimolen is geweest.
‘De draaimolen is saai!’ roept Annika minachtend. ‘We waren in de octopus.’
‘De octopus?’ roep ik verschrikt. ‘Daar ben jij toch veel te klein voor?’
‘Ik was met haar mee, hoor,’ zegt mijn vader.
‘Maar ... ben jij niet veel te oud? Ik bedoel, met jouw hart en zo?’
‘Ach, je moet soms een beetje op het randje leven, dat maakt het leven de moeite waard. Maar wat zoek je nou toch de hele tijd, mijn jongen?’
‘Niks,’ mompel ik. ‘Wil je koffie?’
‘Nee, ik moet meteen weer weg, want de auto staat ergens waar die volgens mij absoluut niet mag staan.’
‘Opa, je hebt mijn prijs nog!’ roept Annika gealarmeerd.
‘Dat is waar ook,’ zegt mijn vader. ‘Ze heeft iets gewonnen op de kermis. Maar ik weet niet of het jouw goedkeuring kan wegdragen.’
‘Vast iets met Anna en Elsa?’ vraag ik verveeld. ‘Ik heb de strijd opgegeven, kijk maar om je heen.’
Mijn vader lijkt de stickers niet te zien.
‘Nee, daar hadden ze ook wel wat dingen van,’ legt hij uit, ‘maar daar keek ze niet naar om. Ik heb echt geprobeerd haar op andere gedachten te brengen, maar ze was vastbesloten.’
Hij opent zijn tas. Met grote ogen kijk ik naar het object in mijn vaders rechterhand. Het is een klappertjespistool.
‘Je hoeft niet bang te zijn, papa,’ hoor ik Annika mij geruststellen. ‘Hij is nep.’

Mijn vader is al minstens een kwartier weg, maar die pokkeparacetamol heb ik nog steeds niet gevonden. Waarom moest ik het zo nodig op een zuipen zetten? Ik haat mezelf. Dit soort gedrag kan ik echt niet meer vertonen, ook de helft van de week dat ik zonder dochter ben dien ik een verantwoordelijke volwassene te zijn en goed voor mezelf te zorgen. Ik mag niet zwelgen in zelfmedelijden, het leven gaat gewoon door. En deze hele dag zal nu onvermijdelijk een ramp worden. Met een loodzwaar hoofd vrolijke kinderdingen ondernemen is een schier ondoenlijke opgave en op mijn katerchagrijn zal Annika vast reageren met gezeur en geklaag, waardoor ik natuurlijk steeds geïrriteerder raak en we ruzie krijgen en dan allebei gaan huilen en dan voor de honderdste keer Frozen opzetten. De zoektocht naar de pillen geef ik op. Dan maar koffie zetten nu. Met trillende handen open ik de bus om te constateren dat-ie volledig, maar dan ook volledig, leeg is.

Hoelang ik met mijn hoofd op het aanrecht heb gelegen weet ik niet, maar opeens word ik overvallen door iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld heb. Het lijkt wel geluk. Waar komt dat nou weer vandaan?

Het is het bekende liedje dat Annika al enige tijd aan het zingen is. Ze staat tussen de wijd geopende deuren van onze torenkamer – enkel van de afgrond beschermd door een glasplaat – en lijkt haar handwapen als een dirigeerstok te hanteren. Maar zij is niet de enige die ik hoor. Ik loop naar haar toe en kijk naar beneden. Met hun blik op Annika en haar klappertjespistool gericht zie ik twee politieagenten, drie vuilnismannen en enkele woonbootbewoners uit volle borst het lied meezingen. Langzaam maar zeker sluiten zich meer mensen aan bij dit koor. Bij let it gooo draagt zelfs een groep toeristen haar steentje bij, in de verte fluiten vogels en ergens huilt een hond. Het voelt alsof de gehele kosmos mij een hart onder de riem wil steken.

‘Laat het loooooooos, laat het gaaaaaaaan.’ Dit is het mooiste wat ik ooit heb gehoord.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Luister naar je coupé

Luister naar je coupé

Nora van Arkel las het liefst een boek in de trein, maar stoorde zich aan pratende mensen in de stiltecoupé. Tot ze besloot de gesprekken in haar voordeel te gebruiken. Een tip om je niet te ergeren in het OV. Lees meer

Tip: Zeg je reisverzekering op

Zeg je reisverzekering op

Redacteur Wieneke van Koppen is er klaar mee, ze sluit geen speciale reisverzekering meer af als ze op avontuur gaat. 'Brave burgers betalen in vrijwel alle gevallen meer aan reisverzekeringen dan ze in hun leven uitgekeerd krijgen.' Lees meer

Column: So nice

So nice

Iduna Paalman heeft een VIP-kaart voor het concert van Guy Sebastian in de Melkweg in Amsterdam. 'Naast een korte meet-en-greet mag ik op de foto en eventueel een handtekening.' Lees meer

Tip: Geef jezelf een winterbeurt

Geef jezelf een winterbeurt

Ruby Sanders voelt zich ouder dan ooit en vraagt zich af: waarom geven we onze auto en fiets een winterbeurt, maar niet ons lichaam? Om daad bij woord te voegen maakt ze een afspraak bij Dr. Wang. Een tip om je eens te laten doorlichten bij een acupuncturist. Lees meer

Column: Een traan op de kerstbal

Een traan op de kerstbal

Voor Trudy zijn kerst en afscheid onlosmakelijk met elkaar verbonden, vertelt ze in haar laatste column op Hard//hoofd. Zoals tijdens de kerstvakantie 22 jaar geleden, toen er een postbode aanbelde met een onheilspellende expresbrief. Lees meer

 De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. In deze Beeldspraak van Lotte van Uittert is niemand zo aanwezig als de afwezige mens in zijn eigen kamer. Lees meer

Tip: Luister eens echt naar tips

Luister eens echt naar tips

De Tip is 10! Anouk Evertse kijkt terug op haar favoriete tips en vraagt zich af waarom we zo verlangen naar tips van vreemden, terwijl adviezen van mensen die dichtbij ons staan vaak afschrikken. Een tip voor liefhebbers van tips. Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze tip uit 2018 geeft Emma Stomp een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Tip: 1

Maak een toetje

De kleine keuken van Lotte Akkerman weerhoudt haar er niet van om toetjes te maken. Een tip voor winteravonden (inclusief recept). Lees meer

Column: Ongehoorzaam watje 1

Ongehoorzaam watje

Iduna Paalman ziet de IDFA-documentaire Objector en denkt na over de mens in opstand. Lees meer

Tip: Leren om het leren

Leren om het leren

Else Boer is het leren nog niet verleerd. Op YouTube is namelijk een schat aan smakelijke en nutteloze informatie te vinden, waar je toch een stuk wijzer van wordt. Een tip om eens wat te leren van de onvolprezen video-essays. Lees meer

Column: Een nieuwe man

Een nieuwe man

Trudy poetste haar tanden en dacht: 'als ik het nú niet probeer, hoeft het niet meer. Hoeveel jaar heb ik nog? Moet ik wachten tot ik achter een rollator loop? Tot ik mijn huis heb opgegeten? Nou dan!' Lees meer

Tip: Vraag het je filmpersonage 1

Vraag het je filmpersonage

'Hebben jullie wel eens goed geluisterd naar wat acteurs in films eigenlijk zeggen? En vooral ook hoe mooi ze dat in woorden weten te vangen?' Emma Stomp tipt de magie van dialogen. Lees meer

Meer bloed 2

Meer bloed

'Zoveel bloed, en toch zo onzichtbaar. Waarom telkens de hoop dat het niemand op zal vallen? ‘Ik ben ongesteld’ – wanneer leerden we dat dat beschamende woorden zijn?' Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan