Asset 14

Laat het los

Ik woon in een huis vol prinsessen en sneeuwpoppen. Meestal zie ik ze niet; de felgekleurde stickertjes op de muren, keukenkastjes, ramen, tafel en vloer zijn makkelijk te negeren. Maar vanavond - terwijl ik goedkope whisky drink en luister naar In The Wee Small Hours - komen ze op me af.

De prinsessen die mijn woning hebben overgenomen heten Anna en Elsa en de sneeuwpop luistert naar de naam Olaf. Ze komen uit de tenenkrommende tekenfilm Frozen, waar Annika volslagen door geobsedeerd is. Ze is niet de enige van haar generatie. In Amerika is er zelfs een protestgroep opgericht van ouders die menen dat hun dochtertjes – want jongens schijnen er resistent voor te zijn - door Disney zijn gehersenspoeld. Annika lijkt soms ook dagenlang in een trance te verkeren, als onophoudelijk de mierzoete filmhit ‘Laat het los, laat het gaan’ uit haar keeltje snerpt (in het refrein afgewisseld door ‘Let It Go’, want in een poging er dan maar een educatief slaatje uit te slaan is ze aan beide versies blootgesteld). Na een minuut of tien registreer ik dat rotlied niet eens meer, het is dan als het ruisen van de wind. Toen we onlangs door de stad fietsten, snauwde een moeder die wij passeerden tegen het exemplaar achter zich: ‘Zo klinkt dat dus ook als jij het zingt.’ Dat we er niet alleen voor staan is een schrale troost voor de vier jaren van muzikale opvoeding die deze prutprinsessen - met geen greintje respect voor mijn excellente smaak - door de plee hebben gespoeld.

De fles is inmiddels half leeg. Ik denk aan de eerste keer dat we Frozen keken, mijn ex en ik aan weerszijden van onze dochter op de bank. Terwijl Annika opging in het sprookje, maakten wij lachend kotsgebaren naar elkaar. Was dat huiselijk geluk? Qua opvoeding hadden we altijd op een lijn gezeten. Zo zouden wij als moderne ouders er alles aan doen om roze buiten de deur te houden. Het mocht niet baten; Annika verkondigde op tweejarige leeftijd al dat het haar lievelingskleur was. Tot onze opluchting kwam ze er recentelijk op terug; blauw stond voortaan op nummer één. Hadden we maar nooit gevraagd naar de reden voor deze verandering, dan konden we in de illusie verkeren dat we toch iets goeds hadden gedaan. Maar het was allemaal vanwege Elsa’s jurk.

Gewoonlijk drink ik nooit sterke drank in mijn eentje, maar de fles was al gekocht voordat mijn vrienden afbelden. Nu zit ik dus alleen op mijn torenkamer op de vijfde verdieping, terwijl de prinsessen steeds spookachtigere vormen aannemen. Het lijkt wel alsof ze mij uitlachen. Ik hang mijn hoofd uit het raam om een sigaret te roken en kijk naar de partyboten die langs varen. Sinds ik in het centrum woon, voel ik mij steeds verder van de wereld verwijderd raken. Ik schenk mezelf twee laatste glazen in en wankel dan naar bed.

Ik word wakker van een geluid dat van heel ver lijkt te komen, echoënd door de paleismuren van ijs waar ik in mijn dromen doorheen doolde. Er zat iets achter me aan. Het was een sneeuwmonster met het gezicht van onze scheidingsadvocaat die papieren in mijn gezicht duwde.
‘Kijk dan, al jouw handtekeningen zijn gesmolten. Nu moeten we het hele traject opnieuw in gang zetten.’
Ik draai me om naar de kant van het bed dat niet doorweekt is van het zweet. Dan hoor ik het geluid nog een keer, ditmaal heel hard en lang: het is de deurbel.

laat het los

Illustratie: Erik Wallert

‘Stonden jullie al lang te wachten?’ vraag ik beschaamd, terwijl ik de keukenkastjes uitkam. Er moet hier toch ergens paracetamol liggen.
‘Ach,’ zegt mijn vader, ‘ik vind het alleen maar een goed teken dat je zo diep slaapt. Betekent dat er steeds meer rust in je kop komt.’
Mijn dochter rolt over de bank. Ze is altijd uitgelaten als ze bij opa en oma in Edam heeft gelogeerd. En dan was daar dit weekend ook nog eens kermis. Ik vraag of ze in de draaimolen is geweest.
‘De draaimolen is saai!’ roept Annika minachtend. ‘We waren in de octopus.’
‘De octopus?’ roep ik verschrikt. ‘Daar ben jij toch veel te klein voor?’
‘Ik was met haar mee, hoor,’ zegt mijn vader.
‘Maar ... ben jij niet veel te oud? Ik bedoel, met jouw hart en zo?’
‘Ach, je moet soms een beetje op het randje leven, dat maakt het leven de moeite waard. Maar wat zoek je nou toch de hele tijd, mijn jongen?’
‘Niks,’ mompel ik. ‘Wil je koffie?’
‘Nee, ik moet meteen weer weg, want de auto staat ergens waar die volgens mij absoluut niet mag staan.’
‘Opa, je hebt mijn prijs nog!’ roept Annika gealarmeerd.
‘Dat is waar ook,’ zegt mijn vader. ‘Ze heeft iets gewonnen op de kermis. Maar ik weet niet of het jouw goedkeuring kan wegdragen.’
‘Vast iets met Anna en Elsa?’ vraag ik verveeld. ‘Ik heb de strijd opgegeven, kijk maar om je heen.’
Mijn vader lijkt de stickers niet te zien.
‘Nee, daar hadden ze ook wel wat dingen van,’ legt hij uit, ‘maar daar keek ze niet naar om. Ik heb echt geprobeerd haar op andere gedachten te brengen, maar ze was vastbesloten.’
Hij opent zijn tas. Met grote ogen kijk ik naar het object in mijn vaders rechterhand. Het is een klappertjespistool.
‘Je hoeft niet bang te zijn, papa,’ hoor ik Annika mij geruststellen. ‘Hij is nep.’

Mijn vader is al minstens een kwartier weg, maar die pokkeparacetamol heb ik nog steeds niet gevonden. Waarom moest ik het zo nodig op een zuipen zetten? Ik haat mezelf. Dit soort gedrag kan ik echt niet meer vertonen, ook de helft van de week dat ik zonder dochter ben dien ik een verantwoordelijke volwassene te zijn en goed voor mezelf te zorgen. Ik mag niet zwelgen in zelfmedelijden, het leven gaat gewoon door. En deze hele dag zal nu onvermijdelijk een ramp worden. Met een loodzwaar hoofd vrolijke kinderdingen ondernemen is een schier ondoenlijke opgave en op mijn katerchagrijn zal Annika vast reageren met gezeur en geklaag, waardoor ik natuurlijk steeds geïrriteerder raak en we ruzie krijgen en dan allebei gaan huilen en dan voor de honderdste keer Frozen opzetten. De zoektocht naar de pillen geef ik op. Dan maar koffie zetten nu. Met trillende handen open ik de bus om te constateren dat-ie volledig, maar dan ook volledig, leeg is.

Hoelang ik met mijn hoofd op het aanrecht heb gelegen weet ik niet, maar opeens word ik overvallen door iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld heb. Het lijkt wel geluk. Waar komt dat nou weer vandaan?

Het is het bekende liedje dat Annika al enige tijd aan het zingen is. Ze staat tussen de wijd geopende deuren van onze torenkamer – enkel van de afgrond beschermd door een glasplaat – en lijkt haar handwapen als een dirigeerstok te hanteren. Maar zij is niet de enige die ik hoor. Ik loop naar haar toe en kijk naar beneden. Met hun blik op Annika en haar klappertjespistool gericht zie ik twee politieagenten, drie vuilnismannen en enkele woonbootbewoners uit volle borst het lied meezingen. Langzaam maar zeker sluiten zich meer mensen aan bij dit koor. Bij let it gooo draagt zelfs een groep toeristen haar steentje bij, in de verte fluiten vogels en ergens huilt een hond. Het voelt alsof de gehele kosmos mij een hart onder de riem wil steken.

‘Laat het loooooooos, laat het gaaaaaaaan.’ Dit is het mooiste wat ik ooit heb gehoord.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

 I Am OK

I Am OK

Gevoelens van somberheid, eenzaamheid, rusteloosheid en verdriet voelt en herkent iedereen, maar sommigen van ons voelen ze dagelijks. Hoe ga je daar als maker mee om? Hoe visualiseer je iets wat vaak niet zichtbaar is aan de buitenkant? Lees meer

Tip: Beleef een walgelijke extase 1

Beleef een walgelijke extase

Na het lezen van Clarice Lispectors meesterwerk, moet Rijk Kistemaker zich inhouden om niet allerlei wilde flora en fauna te gaan lastigvallen. Een tip over de verzoening met sidderende geleedpotigen en ander niet-menselijk gespuis.  Lees meer

Column: De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Nu Eva van den Boogaard lange, dunne sigaretten rookt en in een monument uit 1922 woont, vraagt ze zich af of ze misschien een soort heimwee heeft naar die jaren 20 van de vorige eeuw. Lees meer

Tip: Boodschappendagen als bietenakkers

Boodschappendagen als bietenakkers

Loren Snel werkte als vrijwilliger op een Duitse eco-boerderij, en sindsdien koestert ze de weldaad van routinematige klusjes. Een deugdzame tip voor ook de minder deugdzame dodo’s onder ons, want door vrijwillig een ander te helpen, help je net zo goed jezelf. Lees meer

Tip: Blijf even kijken

Welkom in mijn raamkozijn

Terwijl de anderhalvemetersamenleving op gang komt, kruipt Iris Blaak nog even achter haar spreekwoordelijke geraniums. Ze ontdekt: het lijntje tussen voyeurisme en nieuwsgierige interesse is flinterdun. Een tip om in het voorbijgaan niet te snel weg te kijken. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan