Asset 14

Laat het los

Ik woon in een huis vol prinsessen en sneeuwpoppen. Meestal zie ik ze niet; de felgekleurde stickertjes op de muren, keukenkastjes, ramen, tafel en vloer zijn makkelijk te negeren. Maar vanavond - terwijl ik goedkope whisky drink en luister naar In The Wee Small Hours - komen ze op me af.

De prinsessen die mijn woning hebben overgenomen heten Anna en Elsa en de sneeuwpop luistert naar de naam Olaf. Ze komen uit de tenenkrommende tekenfilm Frozen, waar Annika volslagen door geobsedeerd is. Ze is niet de enige van haar generatie. In Amerika is er zelfs een protestgroep opgericht van ouders die menen dat hun dochtertjes – want jongens schijnen er resistent voor te zijn - door Disney zijn gehersenspoeld. Annika lijkt soms ook dagenlang in een trance te verkeren, als onophoudelijk de mierzoete filmhit ‘Laat het los, laat het gaan’ uit haar keeltje snerpt (in het refrein afgewisseld door ‘Let It Go’, want in een poging er dan maar een educatief slaatje uit te slaan is ze aan beide versies blootgesteld). Na een minuut of tien registreer ik dat rotlied niet eens meer, het is dan als het ruisen van de wind. Toen we onlangs door de stad fietsten, snauwde een moeder die wij passeerden tegen het exemplaar achter zich: ‘Zo klinkt dat dus ook als jij het zingt.’ Dat we er niet alleen voor staan is een schrale troost voor de vier jaren van muzikale opvoeding die deze prutprinsessen - met geen greintje respect voor mijn excellente smaak - door de plee hebben gespoeld.

De fles is inmiddels half leeg. Ik denk aan de eerste keer dat we Frozen keken, mijn ex en ik aan weerszijden van onze dochter op de bank. Terwijl Annika opging in het sprookje, maakten wij lachend kotsgebaren naar elkaar. Was dat huiselijk geluk? Qua opvoeding hadden we altijd op een lijn gezeten. Zo zouden wij als moderne ouders er alles aan doen om roze buiten de deur te houden. Het mocht niet baten; Annika verkondigde op tweejarige leeftijd al dat het haar lievelingskleur was. Tot onze opluchting kwam ze er recentelijk op terug; blauw stond voortaan op nummer één. Hadden we maar nooit gevraagd naar de reden voor deze verandering, dan konden we in de illusie verkeren dat we toch iets goeds hadden gedaan. Maar het was allemaal vanwege Elsa’s jurk.

Gewoonlijk drink ik nooit sterke drank in mijn eentje, maar de fles was al gekocht voordat mijn vrienden afbelden. Nu zit ik dus alleen op mijn torenkamer op de vijfde verdieping, terwijl de prinsessen steeds spookachtigere vormen aannemen. Het lijkt wel alsof ze mij uitlachen. Ik hang mijn hoofd uit het raam om een sigaret te roken en kijk naar de partyboten die langs varen. Sinds ik in het centrum woon, voel ik mij steeds verder van de wereld verwijderd raken. Ik schenk mezelf twee laatste glazen in en wankel dan naar bed.

Ik word wakker van een geluid dat van heel ver lijkt te komen, echoënd door de paleismuren van ijs waar ik in mijn dromen doorheen doolde. Er zat iets achter me aan. Het was een sneeuwmonster met het gezicht van onze scheidingsadvocaat die papieren in mijn gezicht duwde.
‘Kijk dan, al jouw handtekeningen zijn gesmolten. Nu moeten we het hele traject opnieuw in gang zetten.’
Ik draai me om naar de kant van het bed dat niet doorweekt is van het zweet. Dan hoor ik het geluid nog een keer, ditmaal heel hard en lang: het is de deurbel.

laat het los

Illustratie: Erik Wallert

‘Stonden jullie al lang te wachten?’ vraag ik beschaamd, terwijl ik de keukenkastjes uitkam. Er moet hier toch ergens paracetamol liggen.
‘Ach,’ zegt mijn vader, ‘ik vind het alleen maar een goed teken dat je zo diep slaapt. Betekent dat er steeds meer rust in je kop komt.’
Mijn dochter rolt over de bank. Ze is altijd uitgelaten als ze bij opa en oma in Edam heeft gelogeerd. En dan was daar dit weekend ook nog eens kermis. Ik vraag of ze in de draaimolen is geweest.
‘De draaimolen is saai!’ roept Annika minachtend. ‘We waren in de octopus.’
‘De octopus?’ roep ik verschrikt. ‘Daar ben jij toch veel te klein voor?’
‘Ik was met haar mee, hoor,’ zegt mijn vader.
‘Maar ... ben jij niet veel te oud? Ik bedoel, met jouw hart en zo?’
‘Ach, je moet soms een beetje op het randje leven, dat maakt het leven de moeite waard. Maar wat zoek je nou toch de hele tijd, mijn jongen?’
‘Niks,’ mompel ik. ‘Wil je koffie?’
‘Nee, ik moet meteen weer weg, want de auto staat ergens waar die volgens mij absoluut niet mag staan.’
‘Opa, je hebt mijn prijs nog!’ roept Annika gealarmeerd.
‘Dat is waar ook,’ zegt mijn vader. ‘Ze heeft iets gewonnen op de kermis. Maar ik weet niet of het jouw goedkeuring kan wegdragen.’
‘Vast iets met Anna en Elsa?’ vraag ik verveeld. ‘Ik heb de strijd opgegeven, kijk maar om je heen.’
Mijn vader lijkt de stickers niet te zien.
‘Nee, daar hadden ze ook wel wat dingen van,’ legt hij uit, ‘maar daar keek ze niet naar om. Ik heb echt geprobeerd haar op andere gedachten te brengen, maar ze was vastbesloten.’
Hij opent zijn tas. Met grote ogen kijk ik naar het object in mijn vaders rechterhand. Het is een klappertjespistool.
‘Je hoeft niet bang te zijn, papa,’ hoor ik Annika mij geruststellen. ‘Hij is nep.’

Mijn vader is al minstens een kwartier weg, maar die pokkeparacetamol heb ik nog steeds niet gevonden. Waarom moest ik het zo nodig op een zuipen zetten? Ik haat mezelf. Dit soort gedrag kan ik echt niet meer vertonen, ook de helft van de week dat ik zonder dochter ben dien ik een verantwoordelijke volwassene te zijn en goed voor mezelf te zorgen. Ik mag niet zwelgen in zelfmedelijden, het leven gaat gewoon door. En deze hele dag zal nu onvermijdelijk een ramp worden. Met een loodzwaar hoofd vrolijke kinderdingen ondernemen is een schier ondoenlijke opgave en op mijn katerchagrijn zal Annika vast reageren met gezeur en geklaag, waardoor ik natuurlijk steeds geïrriteerder raak en we ruzie krijgen en dan allebei gaan huilen en dan voor de honderdste keer Frozen opzetten. De zoektocht naar de pillen geef ik op. Dan maar koffie zetten nu. Met trillende handen open ik de bus om te constateren dat-ie volledig, maar dan ook volledig, leeg is.

Hoelang ik met mijn hoofd op het aanrecht heb gelegen weet ik niet, maar opeens word ik overvallen door iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld heb. Het lijkt wel geluk. Waar komt dat nou weer vandaan?

Het is het bekende liedje dat Annika al enige tijd aan het zingen is. Ze staat tussen de wijd geopende deuren van onze torenkamer – enkel van de afgrond beschermd door een glasplaat – en lijkt haar handwapen als een dirigeerstok te hanteren. Maar zij is niet de enige die ik hoor. Ik loop naar haar toe en kijk naar beneden. Met hun blik op Annika en haar klappertjespistool gericht zie ik twee politieagenten, drie vuilnismannen en enkele woonbootbewoners uit volle borst het lied meezingen. Langzaam maar zeker sluiten zich meer mensen aan bij dit koor. Bij let it gooo draagt zelfs een groep toeristen haar steentje bij, in de verte fluiten vogels en ergens huilt een hond. Het voelt alsof de gehele kosmos mij een hart onder de riem wil steken.

‘Laat het loooooooos, laat het gaaaaaaaan.’ Dit is het mooiste wat ik ooit heb gehoord.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Tip: Bouw een tedere takkenhut

Bouw een tedere takkenhut

Rijk Kistemaker troost zich tijdens de coronacrisis met de kosmische vraagstukken die Lars von Triers Melancholia opwerpt. Hoe rouwen we om het verlies van de aarde of - iets kleiner - een achteloze manier van leven? Lees meer

Alles vijf sterren: 24

Nuttig gebruik van weinig wilskracht

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de groeven van onze badkamer te poetsen of een muur uit te breken. Lees meer

Tip: zoek de rebel in jezelf (die zonder applaus kan)

zoek de rebel in jezelf (die zonder applaus kan)

Sinds de boekenmaand vraagt Ruby Sanders zich af of echte rebellie nog wel bestaat, want als iedereen een rebel is, is niemand het. Een tip om je ijdele tegendraadsheid te laten varen nu in thuisisolatie niemand nog ziet waar je tegenaan schopt. Lees meer

Tip: Zet je angst voor vlogs opzij voor bestdressed

Zet je angst voor vlogs opzij voor bestdressed

Emma Stomp heeft in quarantaine iets nieuws ontdekt: ze houdt van vlogs. Niet alle vloggers komen door haar selectie heen, maar de New Yorkse Ashley heeft haar hart veroverd. Een tip om te gaan kijken naar Ashleys bestdressed: een vlog vol oneliners, hysterie en het hoognodige stijladvies. Lees meer

Tip: leer van de zombie-apocalyps 2

Leer van de zombie-apocalyps

Marthe van Bronkhorst liet zich verleiden tot het kijken van zombie-apocalyps films. Met het oog op de grimmige coronatoestand stak ze er wat van op. Een tip om te leren van rampen uit het (fictieve) verleden. Lees meer

Tip: Vind je eigen pantser

Vind je eigen pantser

Iris Blaak denkt terug aan de tijd dat ze nog vrij was de wereld over te reizen en kennismaakte met haar privéchauffeur Elliot in Oeganda. Om heel andere redenen schermde hij zich af van de buitenwereld, op zoek naar een pantser dat hem bescherming bood. Een tip om vrijheid en geborgenheid in één te vinden. Lees meer

Tip: Waarom ik geen arts ben

Waarom ik geen arts ben

Eva van den Boogaard ergerde zich tot voor kort aan de koelbloedige ‘artsenpraat’ van haar huisgenoot. Nu hij op de corona-afdeling over levens beslist, blijkt dat de mensheid niet zonder kan. Een tip om het rationele doktersbrein te koesteren. Lees meer

Alles vijf sterren: Buitengevoel en bingewatchcoma

Buitengevoel en bingewatchcoma

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een sixpack te kweken of alles volgens een productiviteitsschema te doen. Lees meer

Tip: Vier je halve verjaardag

Vier je halve verjaardag

De geboortedag van Marit Schilling valt té ongelukkig voor een feestje. Er zit maar een ding op: de verjaardagstraditie chirurgisch bewerken. Marit deelt haar vondst graag met alle (corona)verjaardagsslachtoffers, want aan taart en knuffels heeft een mens nooit genoeg. Lees meer

Tip: Herlees een stoffige plankvrucht 1

Herlees een stoffige plankvrucht

Ook voor Rijk Kistemaker ligt quarantaine op de loer. Waar we je vorige week nog enthousiast naar de boekenwinkel stuurden, blijven we nu thuis om een stoffig boek van de plank te plukken. Want voor Rijk opent herlezen evengoed nieuwe werelden. Lees meer

Alles vijf sterren: Zullen we een hut bouwen?

Zullen we een hut bouwen?

Deze boekenweek worden we blij van lievelingsboeken: ze zijn melancholisch, sprookjesachtig en prachtig imperfect. Lees meer

Tip: Rebelleer in je lokale boekhandel

Rebelleer in je lokale boekhandel

Kiki Bolwijn werkt als boekverkoper en pleit deze boekenweek voor rebellie en verzet in je lokale boekwinkel. Koop er een boek, want een plek waar een veelheid aan verhalen mag bestaan, is in onze tijd nog veel waardevoller dan ooit. Lees meer

Alles vijf sterren: Hetzelfde als onverwacht een cadeautje krijgen

Hetzelfde als onverwacht een cadeautje krijgen

Deze week worden we blij van met liefde in elkaar getimmerde minibiebs, een film die onze ogen opent en de perfectie van oefenende ijsdansers. Lees meer

Tip: Maak slecht werk

Maak slecht werk

Imre van Son liep als kind over van vreugde en energie om dingen te maken. Nu hij 31 is, lijkt de onbevangen geest van zijn jongere ik ingeruild te zijn door een meedogenloos oordeel over alles wat hij maakt. Een tip om gewoon weer eens een keer iets slechts te maken. Lees meer

 Solastalgia, of: Heimwee naar hier

Solastalgia, of: Heimwee naar hier

Zindzi Zwietering werd gegrepen door solastalgia, of heimwee naar een plek die je nooit hebt verlaten, maar die door klimaatverandering voor altijd is veranderd. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan