Asset 14

Kinderfestival

Het bos bestaat tachtig jaar en dat moet gevierd worden. Er is een kinderfestival, met een theatervoorstelling en tal van activiteiten.
‘‘Waarom gaan we niet gewoon naar de speeltuin?’’ vraagt Annika argwanend terwijl we de stad doorfietsen.
‘‘Het is toch leuk om een keer wat anders te doen? Bovendien is de speeltuin niet jarig. Het bos is jarig. Daarom is er feest.’’
‘‘Het bos was toch ook niet op mijn verjaardag?’’
‘‘Annika, denk toch eens na. Al die bomen zouden toch nooit in onze woonkamer passen?’’
Achter mij wordt opstandig gezwegen.
‘‘Het wordt hartstikke leuk, lieverd. Er is theater. En er zijn activiteiten.’’
‘‘Wat zijn akkievietreiten nou weer?’’
‘‘Gewoon, dingen. Om te doen. Hartstikke leuk.’’
Ik stop langs het fietspad om het kaartje op mijn telefoon nog eens goed te bestuderen.
‘‘Zijn we verdwaald, papa?’’
‘‘Natuurlijk, lieverd.’’

De rij voor de ingang beweegt zich tergend traag. De zon schijnt ondraaglijk, het zweet gutst langs mijn lijf.
‘‘Ballonnen, ballonnen!’’ hoor ik Annika jubelen. In de verte houdt een man verkleed als boom een gekleurde tros vast. Ik voel mijn plakkerige hand de grip op die van mijn dochter kwijt raken.
‘‘Hier blijven!’’ commandeer ik voor de vorm en begin dan achter haar aan te rennen. Zij huppelt vrolijk langs alle benen heen, ik wurm me er een weg achteraan.
‘‘Let dan toch op je kind,’’ wordt er gesist.
Goddank weet ik Annika vast te pakken en naar mij toe te trekken. Ik hoop schuld in haar blik te zien, maar wat ik zie lijkt eerder op medelijden. Net als ik met mijn verplichte preek wil beginnen, vult een verschrikkelijke duizeligheid mijn hoofd. Zo dadelijk stort ik nog neer in het gras en zal een EHBO-dienst de rest van ons dagprogramma mogen verzorgen. Uit mijn tas haal ik een waterfles en zet deze aan mijn mond.
‘‘Gadverdamme, wat een misselijke manier om voor te dringen,’’ gromt een gespierde man met een kleuter op zijn blote schouders.
‘‘Heeft u het tegen mij?’’ vraag ik, bijna monter vanwege het verkoelende water en de wegzakkende duizeligheid.
‘‘Dacht je dat ik deze truc nooit gezien had? Je koter weg laten rennen om lekker een plekje vooraan te bemachtigen? Mooi voorbeeld geef je dan. Het is dat die kids er bij zijn, anders zou ik je in een driedubbele knoop leggen.’’
Trillend als een rietje loop ik met Annika terug naar de plek waarvan ik denk dat we er net stonden.

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Wanneer we na drie kwartier de ingang naderen zien we de reden voor deze file: een uitgebreide tassencontrole. Een hoogzwangere vrouw met een duobuggy schreeuwt tegen een man in een oranje hesje, die potjes Olvarit uit haar luiertas haalt en in een container werpt.
‘‘Dit kunt u toch niet maken! Hoe moet ik nou mijn baby’s voeden?’’
‘‘Dat is uw probleem, mevrouw. Glaswerk op het terrein is verboden. De regels zijn er ook voor uw veiligheid.’’
‘‘Hé, zo praat je niet tegen een dame,’’ roept de man die mij van voordringen betichtte. Blijkbaar hebben we hem toch weer bijna ingehaald.
‘‘Ja, doe eens even normaal man,’’ valt iemand hem bij.
‘‘Zij begon anders met schreeuwen hoor,’’ stamelt de controleur.
‘‘Waarom is iedereen boos?’’ vraagt Annika.
‘‘Omdat de zon schijnt,’’ fluister ik.

We zijn eindelijk binnen.
‘‘Zullen we dan maar een ijsje gaan halen?’’
‘‘Jaaaaaaaaaaaaaaaa!’’
En zo staan we opnieuw in een rij. Na twintig minuten zijn we aan de beurt.
‘‘Graag een hoorntje met citroen en een hoorntje met aardbei’’.
‘‘Een goede keuze. Dat is dan twee muntjes,’’ zegt de ijscojongen.
‘‘Twee euro?’’
‘‘Nee, twee muntjes.’’

De rij voor de muntjes gaat gelukkig een stuk vlotter. Na een kwartier zijn we aan de beurt. De rij voor de ijscokar is ditmaal echter een stuk langer. Zeker een half uur moeten we wachten. Annika blijft braaf mijn hand vasthouden. Ik begin mij zorgen te maken of zij zo nog wel oog zal hebben voor de festiviteiten; hitte en verveling laten haar steeds zwaarder tegen mijn been leunen. Als ik zeg dat we aan de beurt zijn, schrikt ze wakker.
‘‘Wil je nog steeds aardbei?’’ vraag ik aan haar.
‘‘Ja, lekker, aardbei-ijs!’’ roept ze verrukt.
‘‘Een hoorntje met aardbei en een hoorntje met citroen,’’ herhaal ik tegen de ijscojongen. God, wat zal zo’n verfrissend vruchtenijsje mij goed doen.
‘‘Sorry, bijna alles is op,’’ deelt de jongen mede. ‘‘We hebben alleen nog rum-rozijnen.’’

De voorstelling heet Het winderige prinsje en gaat over een knappe prins – gespeeld door een potige vrouw van middelbare leeftijd – die maar geen prinses kan vinden, omdat hij elke keer wanneer een romantisch moment zich aandient een oorverdovende scheet moet laten. Sommige kinderen lachen, misschien wel omdat dat van ze verwacht wordt. De meeste staren verwachtingsvol naar het podium, alsof de ware toedracht van het gebeuren elk moment kan worden onthuld.
‘‘Ik vind het vies,’’ snikt een jongetje.
‘‘Zo goed Paddington, dat je met ons wil delen wat het bij jou losmaakt,’’ straalt zijn moeder en ze geeft hem een stengel selderij.
Annika houdt haar armen naar mij gestrekt. Zij weet dat ik haar niet meer op mag tillen van de fysiotherapeut. En het gaat zo goed, want ik heb al zeker twee weken nauwelijks last meer van mijn rug. Maar als ik haar nu laat staan, kan zij onmogelijk iets zien van wat er op het podium gebeurt. Ik zet haar op mijn nek. Vechtend tegen de pijn kijk ik naar de rest van de voorstelling. Als ze stil zit gaat het nog wel, maar wanneer de prins haar ritmisch ruftend maant zijn bewegingen te volgen op de beat van Right Said Freds 'I’m Too Sexy' voel ik mijn wervelkolom in elkaar storten. Ik probeer voor de zoveelste keer een vriendin te bellen die hier ook ergens met haar kroost moet rondlopen. Alle kinderen die ik zie hebben telefoonnummers op hun arm, maar er lijkt geen enkel bereik op dit festival te zijn.

Na de voorstelling is het weer tijd voor een rij, nu om geschminkt te worden. Dit is veruit de langste rij van de dag. Wanneer we na anderhalf uur wachten in de brandende zon aan de beurt zijn, is Annika diep in slaap.
‘‘Oh, ik weet eigenlijk niet of wij dat mogen, slapende kinderen schminken,’’ weifelt het meisje.
‘‘Jawel, dat mag jij,’’ zeg ik dreigend. ‘‘Als zij wakker wordt is ze een leeuw.’’
Als Annika wakker wordt moet ze plassen. Heel nodig plassen.
‘‘Jullie mogen zo gewoon weer in de rij aansluiten hoor,’’ zegt het meisje. ‘‘Dan maak ik het af, dat is geen enkel probleem.’’
Met een halve leeuw sluit ik mij aan bij de rij voor de wc.
‘‘Je houdt het op hoor,’’ zeg ik tegen haar. ‘‘Leeuwen plassen niet in hun broek. En ik heb geen schone kleren bij me.’’

‘‘Laten we naar huis gaan,’’ opper ik moedeloos wanneer we de wc’s verlaten. Annika lijkt bij dit vooruitzicht volledig op te leven. We lopen naar de uitgang van het festival. Nog net op tijd bedenk ik dat onze muntjes nog niet op zijn. Gelukkig zie ik een standje met waterijs en de rij is niet eens al te lang. Een kwartiertje wachten kan er nu nog wel bij. Met vier raketjes à 2,50 per stuk stappen we op de fiets.
‘‘Gaan we morgen weer gewoon naar de speeltuin?’’ vraagt Annika hoopvol.
Ik beloof haar plechtig om nooit meer origineel te doen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan