tickets
Asset 14

Een goede morgen

Ik word wakker met tintelende tenen. Dat gevoel meen ik in vroegere tijden vaker te hebben ervaren, het gevoel dat de dag letterlijk voor mijn voeten ligt en ik er alleen nog maar in hoef te stappen. Tegenwoordig ontwaak ik steevast met het idee dat mijn voeten en de dag zich in parallelle universa bevinden; pas tegen het eind van de middag kunnen ze enigszins synchroon gaan lopen. Waarom vandaag het gevoel is teruggekeerd weet ik niet. Misschien is een nieuwe levensfase aangebroken, misschien heb ik eindelijk eens fatsoenlijk weten uit te slapen. Ik zal zo op de klok van mijn telefoon kijken om te zien of dat laatste het geval is, maar het aanzetten van het toestel stel ik nog even uit. Voordat de buitenwereld zich via piepjes mijn dag binnendringt, wil ik er eerst nog even met alleen mezelf in kunnen toeven. Ik neem een hete douche, al aria's zingend die ik ter plekke verzin en mezelf grondiger schrobbend dan ik in weken gedaan heb. Ach, wat zal dat kopje koffie zo hemels smaken! Ik zet de douche uit en zoek in de met stoom gevulde ruimte naar iets om mij mee af te drogen. Ik bedenk dat alles in de was zit, maar in een doos op de gang moeten nog wat schone handdoekjes liggen. Hoe zo’n laatste verhuisdoos het voor elkaar krijgt nooit uitgepakt te worden, is een van de grotere mysteriën der mensheid. Mijn aria verder zingend betreed ik de gemeenschappelijke gang. Ik zie een blender, twee cd-rekjes en het spel Wie is het?. Die handdoeken had ik blijkbaar toch al opgeborgen, dan moeten ze dus in de la onder mijn bed liggen. Pas wanneer ik met mijn natte hand tegen de deur duw begrijp ik dat dat ik mezelf heb buitengesloten.

Het oude schoolgebouw waarin ik nu ruim vier maanden verblijf is nog een bijzonder groot raadsel voor mij. Op deze gang ben ik nooit iemand tegengekomen, dus ik ga ervan uit dat er niemand naast mij woont. Toch staat het er vol met meubels, dozen, vuilniszakken en klapstoelen. Wel heb ik mijn onderbuurman tweemaal ontmoet. Eerst omdat hij kwam klagen over feestgedruis. Toen ik de volgende dag een overgebleven fles wijn langs wilde brengen om het goed te maken, kon ik zijn appartement nergens vinden. Ik begon me af te vragen of ik mij deze man niet had ingebeeld en maakte kabaal om de fantoom uit zijn tent te lokken. Dit bleek te werken. De tweede keer dat hij voor mijn deur verscheen, legde hij uit dat om in de gang recht onder mij te komen, je een ingang moet nemen in een andere straat. Dit pand is een labyrint.

een-goede-morgen-hh

Hoe lang ik op het klapstoeltje zit weet ik niet, maar inmiddels ben ik volledig opgedroogd. Voor het geval er toch nog onverwacht mensen zullen passeren, heb ik de doos Wie is het? op mijn schoot gelegd. Daarmee zijn in ieder geval de edele delen aan het directe zicht onttrokken. Mijn tenen tintelen nog steeds een beetje, maar langzaam begint de neteligheid van deze situatie tot mij door te dringen. Ik heb nog steeds geen enkel idee hoe laat het eigenlijk is. Wel weet ik dat het woensdag is en ik om twaalf uur aan de andere kant van de stad moet zijn om mijn dochter van school te halen. Alles wat ik bezit — zoals fietssleutels, OV-kaart, portemonnee en telefoon — ligt een drietal meters van mij verwijderd, maar is onbereikbaar ver weg. Ik kan nog heel lang hier poedelnaakt met dit bordspel blijven zitten — als een eenzame nudist in eeuwige afwachting van een tegenspeler — maar er dient actie ondernomen te worden. Verdomme, wat heb ik trek in een bakkie.

Het is nog best lastig je lichaam gedempt tegen een deur te werpen. Ik wil voorkomen dat mensen gealarmeerd raken en gaan inspecteren wat hier aan de hand is. En behalve de onderbuurman — van wie ik niet zo goed weet of hij wel het beste met mij voor heeft — weet niemand hier wie ik ben. Beneden hangt een briefje dat we de buitendeur goed achter ons moeten sluiten, aangezien junks, zwervers en gekken de nacht maar al te graag in ons gangenstelsel doorbrengen. Voor een junk ben ik te dik, voor een zwerver ruik ik momenteel te fris, maar wie mij hier aantreft zou best kunnen vermoeden een gek in het vizier te hebben.

Aan de andere kant van de gang ontdek ik vuilniszakken met kleren erin. Niet wetend of de ex-drager van deze kledij zich aan de andere kant van een deur bevindt, kijk ik ze zo vluchtig mogelijk een voor een door. De outfit die ik uiteindelijk bij elkaar grabbel bestaat uit een boxershort vol gaten, een versleten ribfluwelen broek die bijna een halve meter opgestroopt moet worden, een haast fluorescerend roze hoodie en een paar teenslippers vol vreemde vlekken. Nu kan ik ieder geval naar buiten toe, sprinten naar school en op de terugweg een slotenmaker aanspreken. De zon schijnt fel door de schuine ramen, misschien is het al middag en probeert de juf al geruime tijd een vader te bereiken wiens telefoon uitstaat.

Met een zo luchtig mogelijke tred probeer ik het huis door te lopen, maar een intense jeuk maakt zich van mijn lichaam meester. Het voelt alsof er kleine beestjes door de hoodie marcheren. Wanneer ik een trap afdaal zie ik iemand naar boven komen.
‘Sebastiaan!’ zegt de jongen.
Ik wil zeggen dat ik Sebastiaan niet ben, maar bedenk net op tijd dat het misschien verstandiger is dit mee te spelen.
‘Lang niet meer gezien,’ improviseer ik.
‘Ja man, je ziet er slecht uit. Wat is er met je gebeurd?’ Hij kijkt me aan alsof ik te heet gewassen ben.
‘Ik heb mezelf buitengesloten.’ Het is mijn mond uit voor ik er erg in heb.
‘Maar je weet toch dat ik een sleutel heb man! Kom, loop mee.’
Eerst volg ik de jongen naar zijn woning, waar hij lange tijd verschillende lades uitgraaft. Daarna volg ik hem naar mijn eigen gang, naar de deur tegenover de vuilniszakken. Blijkbaar wonen hier dus echt mensen.
‘Ik moet er helaas meteen vandoor, Sebas, maar ik ga je zien,’ zegt de jongen en hij wandelt weer weg.

Manisch krabbend loop ik het huis door, op zoek naar een klok. Uiteindelijk zie ik de cijfertjes op de magnetron. Goddank, het is half elf, dan heb ik nog even de tijd om een plan te bedenken. Eerst maar een kopje koffie maken; dit is natuurlijk allemaal zo gelopen omdat er nog geen cafeïne in mijn lijf zat. Terwijl ik een mentale notitie maak om nooit meer de douche in te stappen zonder eerst koffie te hebben gedronken, doorzoek ik de keukenkastjes, vind een pak bonen, maal deze in een apparaat dat ik op het aanrecht aantref, vul de percolator die op het gasfornuis staat en hoor dan sleutels de deur opendraaien. Of ik nou wel of niet moet hopen dat Sebastiaan deze dag eveneens met tintelende tenen begonnen is, is iets wat ik even echt niet weet.
--

Meer lezen van Kasper? Zijn boek En toen kwam Annika ligt nu in de boekhandel!

P.S. Geniet jij met enige regelmaat van onze artikelen? Overweeg dan om ons te steunen. Hard//hoofd heeft het hard nodig.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Luister naar je coupé

Luister naar je coupé

Nora van Arkel las het liefst een boek in de trein, maar stoorde zich aan pratende mensen in de stiltecoupé. Tot ze besloot de gesprekken in haar voordeel te gebruiken. Een tip om je niet te ergeren in het OV. Lees meer

Tip: Zeg je reisverzekering op

Zeg je reisverzekering op

Redacteur Wieneke van Koppen is er klaar mee, ze sluit geen speciale reisverzekering meer af als ze op avontuur gaat. 'Brave burgers betalen in vrijwel alle gevallen meer aan reisverzekeringen dan ze in hun leven uitgekeerd krijgen.' Lees meer

Column: So nice

So nice

Iduna Paalman heeft een VIP-kaart voor het concert van Guy Sebastian in de Melkweg in Amsterdam. 'Naast een korte meet-en-greet mag ik op de foto en eventueel een handtekening.' Lees meer

Tip: Geef jezelf een winterbeurt

Geef jezelf een winterbeurt

Ruby Sanders voelt zich ouder dan ooit en vraagt zich af: waarom geven we onze auto en fiets een winterbeurt, maar niet ons lichaam? Om daad bij woord te voegen maakt ze een afspraak bij Dr. Wang. Een tip om je eens te laten doorlichten bij een acupuncturist. Lees meer

Column: Een traan op de kerstbal

Een traan op de kerstbal

Voor Trudy zijn kerst en afscheid onlosmakelijk met elkaar verbonden, vertelt ze in haar laatste column op Hard//hoofd. Zoals tijdens de kerstvakantie 22 jaar geleden, toen er een postbode aanbelde met een onheilspellende expresbrief. Lees meer

 De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. In deze Beeldspraak van Lotte van Uittert is niemand zo aanwezig als de afwezige mens in zijn eigen kamer. Lees meer

Tip: Luister eens echt naar tips

Luister eens echt naar tips

De Tip is 10! Anouk Evertse kijkt terug op haar favoriete tips en vraagt zich af waarom we zo verlangen naar tips van vreemden, terwijl adviezen van mensen die dichtbij ons staan vaak afschrikken. Een tip voor liefhebbers van tips. Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze tip uit 2018 geeft Emma Stomp een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Tip: 1

Maak een toetje

De kleine keuken van Lotte Akkerman weerhoudt haar er niet van om toetjes te maken. Een tip voor winteravonden (inclusief recept). Lees meer

Column: Ongehoorzaam watje 1

Ongehoorzaam watje

Iduna Paalman ziet de IDFA-documentaire Objector en denkt na over de mens in opstand. Lees meer

Tip: Leren om het leren

Leren om het leren

Else Boer is het leren nog niet verleerd. Op YouTube is namelijk een schat aan smakelijke en nutteloze informatie te vinden, waar je toch een stuk wijzer van wordt. Een tip om eens wat te leren van de onvolprezen video-essays. Lees meer

Column: Een nieuwe man

Een nieuwe man

Trudy poetste haar tanden en dacht: 'als ik het nú niet probeer, hoeft het niet meer. Hoeveel jaar heb ik nog? Moet ik wachten tot ik achter een rollator loop? Tot ik mijn huis heb opgegeten? Nou dan!' Lees meer

Tip: Vraag het je filmpersonage 1

Vraag het je filmpersonage

'Hebben jullie wel eens goed geluisterd naar wat acteurs in films eigenlijk zeggen? En vooral ook hoe mooi ze dat in woorden weten te vangen?' Emma Stomp tipt de magie van dialogen. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan