Kasper is het totaal oneens met alles wat collega-columnist Philip beweert." /> Kasper is het totaal oneens met alles wat collega-columnist Philip beweert." />
Asset 14

Brief aan een collega

Beste Philip,

Je bent weliswaar enkele maanden jonger dan ik, maar daar kan het toch zeker niet aan liggen. We hebben een aantal schijnbare overeenkomsten – studeerden beide filosofie, houden van Bob Dylan en Spinvis en schrijven graag – maar toch staan we volgens mij totaal anders in het leven. Ik lees jouw stukken met plezier, want er spreekt een vurige betrokkenheid uit en daar houd ik van. Maar ik ben het eigenlijk met alles wat jij stelt (en dat is nogal wat) pertinent oneens. Het belangrijkste speerpunt van jouw persoonlijke partijprogramma is de emancipatie van ‘de jongere’. Op tv, in de politiek, overal moet die jongere maar vertegenwoordigd zijn. Maar wie is die jongere nou eigenlijk?

Ik heb mij nooit met een leeftijdsgroep kunnen identificeren. Als kind vond ik het verschrikkelijk om met de andere kinderen aan een aparte tafel te worden gezet en wilde niets liever dan met de ‘grote mensen’ eten. Maar goed, ik begreep toen ook wel dat er nou eenmaal een onoverbrugbaar verschil was tussen beide tafels. De volwassenen spraken onderling een andere taal, een geheime taal, waar ik nog niet aan deel kon nemen. En natuurlijk zou het slechts een kwestie van tijd zijn voordat die taal ontsluierd zou worden. Zo vanaf je zestiende mag je toch wel een vorkje mee komen prikken. Maar Philip, ik heb het idee dat jij nog steeds aan dat kindertafeltje zit, met je bestek demonstratief op je bord bonkend. Je maakt zoveel kabaal, dat het maar niet tot je door kan dringen dat je al lang bent uitgenodigd om bij ons aan te schuiven.

Het is haast aandoenlijk hoe jij je sterk maakt voor de twintiger. In je eerste bijdrage aan deze site stel je de vraag ‘Wordt er ook televisie gemaakt waardoor wij ons vertegenwoordigd voelen op het veld van de publieke omroepen?’ Op verontwaardigde toon doe je uit de doeken dat ons nationale kijkcijferkanon Matthijs van Nieuwkerk maar liefst bijna vijftig jaar oud is. Gelukkig maar, zou ik zeggen. Hij is goed in wat hij doet dóórdat hij niet de jongste is. Hetzelfde geldt voor zijn gasten (je hebt van iedereen de leeftijd bijgehouden, want je neemt je veldwerk serieus), die mensen hebben nou eenmaal vaak iets bereikt in het leven en mogen daarom op de beeldbuis verschijnen. Er is geen principieel verschil tussen de twintiger en de veertiger en de zestiger; we zitten met z’n allen aan de grote mensentafel. Maar daar geldt wel dat de oudste aan het hoofd zit, die heeft immers de meeste verhalen te vertellen. Als iemand naar voren wil worden geschoven ómdat hij jong is, verdient die het niet volwaardig disgenoot te zijn. Aan hem verspillen we liever niet onze goede wijn en oesters, want hij neemt blijkbaar toch wel genoegen met het kindermenu. De verstandige jongere doet niet moeilijk en geniet gewoon van de maaltijd, want weet dat zijn tijd wel komen zal. Hij kijkt niet met verontwaardiging naar Pauw, Witteman en al die andere heren van stand, maar heeft respect voor ze. Wat natuurlijk niet betekent dat hij geen kritiek kan uiten, maar die kritiek moet dan wel verder strekken dan gejammer om vermeende leeftijdsdiscriminatie.

In een ander vurig betoog laat je weten erover te denken je abonnement op de Volkskrant op te zeggen. Dit omdat alle Volkskrant-columnisten boven de 35 zijn en je jezelf dus ‘nergens terug ziet op de pagina’s van die krant’. Ik vind dit echt heel vervelend voor je Philip, maar zoals gezegd heb ik mijzelf nooit met een leeftijdscategorie geïdentificeerd en kan ik mij dus ook niet in jouw probleem herkennen. Nu kan het best zijn dat ik nogal eigenaardig hierin ben en jij een gevoel verwoordt dat breed onder onze generatie leeft, maar ik hoop het toch eigenlijk niet. Want het zou betekenen dat mensen alleen maar de krant openslaan om zichzelf terug te zien en niet om zichzelf nou eens los te laten. Het zou betekenen dat mensen zich niet willen verbreden en ontwikkelen. Een column van een leeftijdsgenoot kan interessant zijn om te lezen, maar ik neem toch eerder iets aan van een oude rot als een Jan Blokker of een Henk Hofland. Je kan natuurlijk ook alleen echt goed zijn als je daar lang en hard voor gewerkt hebt. Een columnist aantrekken puur en alleen om de stem van een generatie te vertegenwoordigen staat per definitie garant voor een verlies aan kwaliteit.

En laten we toch vooral niet uit het oog verliezen dat het juist stikt van de jongeren in de media, hoe dan ook veel meer dan mij lief is. Soms kunnen ze iets, (bijvoorbeeld zingen, of hun ballen aan elkaar nieten) maar in de meeste gevallen worden ze uitsluitend aan de grotemensentafel uitgenodigd omdat ze zo heerlijk brutaal uit de hoek kunnen komen (zie BNN, al lijk je daar dan weer weinig mee op te hebben) en het fijn is eens een ‘nieuw gezicht’ te zien. Allemaal mooi en aardig, maar ik ervaar eerder plaatsvervangende schaamte als ik die groene blaadjes zie dan dat ik mij door ze gerepresenteerd voel.

Een jong volwassene is precies dat, een volwassene die nog jong is. Een twintiger is niet meer, maar ook zeker niet minder, dan pure potentie. Zet hem of haar niet aan het hoofd, maar in een hoek waar hij goed zicht heeft op die plek. Houd daar bij je tafelschikking rekening mee!

Hartelijke groeten,

Kasper

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer