Illustratie: Floris Solleveld

Op het festival versmolt Kasper vijf willekeurige woorden tot een impro-column." />

Illustratie: Floris Solleveld

Op het festival versmolt Kasper vijf willekeurige woorden tot een impro-column." />
Asset 14

Boerenbruiloft

Kasper vroeg op het festival vijf woorden aan het publiek, aan de hand waarvan hij gedurende de dag een column schreef. Dit is resultaat.

Eerst een toelichting. Hardhoofd had mij al eens voor een eerder feest een ‘impro-column’ laten schrijven; aan de hand van woorden uit het publiek moest ik ter plekke iets produceren om later op de avond voor te lezen. Dat experiment resulteerde in ‘Wolkentoetje’, dat indertijd door het Reformatorisch Dagblad werd omschreven als ‘een posterotisch zuivelmonument voor de Ketnetgeneratie’. Die kon ik in mijn zak steken.

Voor het festival van afgelopen zaterdag mocht ik mij voor een tweede keer dienstbaar maken aan de grillen van het publiek. Om dat publiek en mijzelf het iets makkelijker te maken bedacht ik categorieën waar drie van de vijf woorden in moesten passen.

De eerste categorie was ‘zuidvruchten’, en die werd gretig ingevuld met ‘vijg’. De tweede categorie was ‘Canadese lettertypes’ en bij nader inzien riep de vrouw uit het publiek waarschijnlijk ‘Ottowa’, maar ik kon het niet goed verstaan en had er daarom maar ‘Ottahowama’ van gemaakt. De derde categorie was ‘bluegrassviolisten’, maar tot mijn grote verbazing kon geen van de elfduizend aanwezigen met een fatsoenlijke bluegrassviolist op de proppen komen. Wel werd er ‘erwtensoep’ naar mij gesmeten, dus werd dat mijn derde woord. De laatste twee (vrije) woorden waren ‘seismologisch’ en ‘strohalm’.

In de komende tweeënhalf uur moest ik dus aan de slag met deze woorden. Het was nog een hele klus om mij te kunnen concentreren op zo’n gezellig feest met zo’n ijzersterk programma. Hieronder leest u, in ongewijzigde vorm, wat ik zaterdagavond voor een zwaar beschonken publiek op het buitenpodium ten gehore bracht.

-KvR

Boerenbruiloft

Mensen vragen soms aan mij waarom ik geen erwtensoep eet. Ik zeg dan maar, om er snel vanaf te zijn: "Ik hou er niet van." Dat is een argument waar weinig tegenin te brengen valt. Over smaak valt zeker wel te twisten, maar aan iemand die zo weinig smaak bezit dat hij een dampend bord snert afwijst wil niemand zijn kostbare conversatietijd spenderen, liever wordt er nog een gesprek met een schaal borrelnootjes aangeknoopt. En dat terwijl ik juist dol ben op erwtensoep. De werkelijke reden dat ik het toch laat staan wanneer het mij aangeboden wordt is vele malen lastiger uit te leggen dan dat ik het domweg niet zou lusten. Toch ga ik hier een poging wagen, om voor eens en altijd van de vraag en het onbegrip af te zijn.

In de winter van 1998 ontmoette ik mijn oom Carl uit Canada. Hij was een amateur-seismoloog en amateur-gynaecoloog en wist deze twee passies op ongeëvenaarde wijze te combineren. Maar hoe kon ik, jongen van amper vijftien lentes jong, weten hoe uniek deze oom van mij wel niet was? Ik vond het maar een rare snuiter, met z’n roodgelakte gympjes en z’n strooien hoed. Ik had zin om hem te tarten, want het werkte mij op de zenuwen hoe hij urenlang alle aandacht vasthield met z’n praatjes over barensweeën op de schaal van Richter. Natuurlijk aten we erwtensoep, want buitenlands bezoek moest daarop getrakteerd worden. Maar gewoon rustig eten was er niet bij, want het voedsel was weer aanleiding voor ome Carl om honderduit te vertellen over moerasbevingen en snotterige draagmoeders.

Gelukkig wist ik dat er één manier was om deze infiltrant uit te schakelen. Toen hij onze kamer inliep trok de schaal met gedroogde vruchten, die al jarenlang onaangeraakt op het dressoir lag te pronken, zijn aandacht. "Ik ben zo sorry dat ik kan niet genieten van deze lekkernijen", verzuchtte hij in zijn beste Nederlands. En toen herinnerde me ineens weer hoe mijn moeder ooit vertelde dat de kleine Carl met grote spoed in het ziekenhuis moest worden opgenomen nadat hij haar poppenhuis had ondergekotst en uitslag over zijn hele lichaam kreeg. Hij bleek een vijgenallergie te hebben en niet zo’n kleine ook. Vijgen waren sindsdien uit den boze op zijn menu, ze vormden een levensgevaar voor hem. Op een onbewaakt ogenblik – toen ome Carl op de grond ging liggen om uit te beelden hoe hij ooit een klemzittende Siamese tweeling per abuis gescheiden had nadat hij zijn leesbril in de baarmoedermond had verloren – pakte ik een vijg van de schaal en deponeerde deze in zijn kom snert. Toen hij zat nam hij een hap en meteen greep hij naar zijn keel. "Dit is de heerlijkste smaak dat ik heb ooit gegeten", rochelde hij en viel vervolgens terug op de grond waar hij zonet nog vrijwillig had gelegen.

Mijn vader snelde naar de telefoon om een ambulance te bellen. Een enorm schuldgevoel trok door mijn lichaam en ik begon in te zien dat dit het toch ook weer allemaal niet waard was geweest. De dokters zouden spoedig constateren dat het de vijgenallergie was geweest die hem de kop had gekost en mijn ouders zouden ontdekken dat er een vrucht van de schaal miste, het mysterie was al zo goed als opgelost. Hoe had ik zo dom kunnen zijn?

Er was nog één laatste strohalm waar ik mij aan vast kon klampen, en dat was het lettertype dat mijn oom tijdens een zelfgeënsceneerde aardbeving in zijn badkuip per abuis had uitgevonden en dat hij trots Ottahowama – Inuit voor ‘vrij onbeweeglijke bever’ - had gedoopt. Als ik zo snel mogelijk kon tonen dat ik dit onooglijke lettertype vrij nauwkeurig met de hand kon reproduceren zou hij vast weer bij bewustzijn komen en zouden al mijn zonden vergeven zijn.

Maar helaas, eer ik pen en papier gevonden had, was Carls laatste ademtocht reeds een geschiedkundig feit. Mijn familie wilde mij nooit meer zien, en ik raakte verslaafd aan typ-ex en salmiak om maar aan de pijn van het leven te kunnen ontsnappen.

Nú begrijpt u waarom ik liever mijn erwtensoep oversla. Ook van vijgen, aardbevingen, Canadese lettertypes en strohalmen wil ik zo min mogelijk weten, maar die worden je nu eenmaal met minder grote regelmaat aangeboden op braderieën en boerenbruiloften.
---------
Floris Solleveld maakte bij vier van de vijf woorden tekeningen, die tijdens het voorlezen de rondte gingen en uiteindelijk vermist zijn geraakt, maar die hij inmiddels opnieuw heeft getekend en die u hier kunt zien:

Illustraties: Floris Solleveld

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Floris Solleveld is overdag historicus en filosoof. Tussendoor tekent hij met inkt en penseel en schrijft over interdisciplinaire podiumkunsten. Of over politiek. Soms ook poëzie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer