Illustratie: Floris Solleveld

Op het festival versmolt Kasper vijf willekeurige woorden tot een impro-column." />

Illustratie: Floris Solleveld

Op het festival versmolt Kasper vijf willekeurige woorden tot een impro-column." />
nieuwsbrief
Asset 14

Boerenbruiloft

Kasper vroeg op het festival vijf woorden aan het publiek, aan de hand waarvan hij gedurende de dag een column schreef. Dit is resultaat.

Mail

Eerst een toelichting. Hardhoofd had mij al eens voor een eerder feest een ‘impro-column’ laten schrijven; aan de hand van woorden uit het publiek moest ik ter plekke iets produceren om later op de avond voor te lezen. Dat experiment resulteerde in ‘Wolkentoetje’, dat indertijd door het Reformatorisch Dagblad werd omschreven als ‘een posterotisch zuivelmonument voor de Ketnetgeneratie’. Die kon ik in mijn zak steken.

Voor het festival van afgelopen zaterdag mocht ik mij voor een tweede keer dienstbaar maken aan de grillen van het publiek. Om dat publiek en mijzelf het iets makkelijker te maken bedacht ik categorieën waar drie van de vijf woorden in moesten passen.

De eerste categorie was ‘zuidvruchten’, en die werd gretig ingevuld met ‘vijg’. De tweede categorie was ‘Canadese lettertypes’ en bij nader inzien riep de vrouw uit het publiek waarschijnlijk ‘Ottowa’, maar ik kon het niet goed verstaan en had er daarom maar ‘Ottahowama’ van gemaakt. De derde categorie was ‘bluegrassviolisten’, maar tot mijn grote verbazing kon geen van de elfduizend aanwezigen met een fatsoenlijke bluegrassviolist op de proppen komen. Wel werd er ‘erwtensoep’ naar mij gesmeten, dus werd dat mijn derde woord. De laatste twee (vrije) woorden waren ‘seismologisch’ en ‘strohalm’.

In de komende tweeënhalf uur moest ik dus aan de slag met deze woorden. Het was nog een hele klus om mij te kunnen concentreren op zo’n gezellig feest met zo’n ijzersterk programma. Hieronder leest u, in ongewijzigde vorm, wat ik zaterdagavond voor een zwaar beschonken publiek op het buitenpodium ten gehore bracht.

-KvR

Boerenbruiloft

Mensen vragen soms aan mij waarom ik geen erwtensoep eet. Ik zeg dan maar, om er snel vanaf te zijn: "Ik hou er niet van." Dat is een argument waar weinig tegenin te brengen valt. Over smaak valt zeker wel te twisten, maar aan iemand die zo weinig smaak bezit dat hij een dampend bord snert afwijst wil niemand zijn kostbare conversatietijd spenderen, liever wordt er nog een gesprek met een schaal borrelnootjes aangeknoopt. En dat terwijl ik juist dol ben op erwtensoep. De werkelijke reden dat ik het toch laat staan wanneer het mij aangeboden wordt is vele malen lastiger uit te leggen dan dat ik het domweg niet zou lusten. Toch ga ik hier een poging wagen, om voor eens en altijd van de vraag en het onbegrip af te zijn.

In de winter van 1998 ontmoette ik mijn oom Carl uit Canada. Hij was een amateur-seismoloog en amateur-gynaecoloog en wist deze twee passies op ongeëvenaarde wijze te combineren. Maar hoe kon ik, jongen van amper vijftien lentes jong, weten hoe uniek deze oom van mij wel niet was? Ik vond het maar een rare snuiter, met z’n roodgelakte gympjes en z’n strooien hoed. Ik had zin om hem te tarten, want het werkte mij op de zenuwen hoe hij urenlang alle aandacht vasthield met z’n praatjes over barensweeën op de schaal van Richter. Natuurlijk aten we erwtensoep, want buitenlands bezoek moest daarop getrakteerd worden. Maar gewoon rustig eten was er niet bij, want het voedsel was weer aanleiding voor ome Carl om honderduit te vertellen over moerasbevingen en snotterige draagmoeders.

Gelukkig wist ik dat er één manier was om deze infiltrant uit te schakelen. Toen hij onze kamer inliep trok de schaal met gedroogde vruchten, die al jarenlang onaangeraakt op het dressoir lag te pronken, zijn aandacht. "Ik ben zo sorry dat ik kan niet genieten van deze lekkernijen", verzuchtte hij in zijn beste Nederlands. En toen herinnerde me ineens weer hoe mijn moeder ooit vertelde dat de kleine Carl met grote spoed in het ziekenhuis moest worden opgenomen nadat hij haar poppenhuis had ondergekotst en uitslag over zijn hele lichaam kreeg. Hij bleek een vijgenallergie te hebben en niet zo’n kleine ook. Vijgen waren sindsdien uit den boze op zijn menu, ze vormden een levensgevaar voor hem. Op een onbewaakt ogenblik – toen ome Carl op de grond ging liggen om uit te beelden hoe hij ooit een klemzittende Siamese tweeling per abuis gescheiden had nadat hij zijn leesbril in de baarmoedermond had verloren – pakte ik een vijg van de schaal en deponeerde deze in zijn kom snert. Toen hij zat nam hij een hap en meteen greep hij naar zijn keel. "Dit is de heerlijkste smaak dat ik heb ooit gegeten", rochelde hij en viel vervolgens terug op de grond waar hij zonet nog vrijwillig had gelegen.

Mijn vader snelde naar de telefoon om een ambulance te bellen. Een enorm schuldgevoel trok door mijn lichaam en ik begon in te zien dat dit het toch ook weer allemaal niet waard was geweest. De dokters zouden spoedig constateren dat het de vijgenallergie was geweest die hem de kop had gekost en mijn ouders zouden ontdekken dat er een vrucht van de schaal miste, het mysterie was al zo goed als opgelost. Hoe had ik zo dom kunnen zijn?

Er was nog één laatste strohalm waar ik mij aan vast kon klampen, en dat was het lettertype dat mijn oom tijdens een zelfgeënsceneerde aardbeving in zijn badkuip per abuis had uitgevonden en dat hij trots Ottahowama – Inuit voor ‘vrij onbeweeglijke bever’ - had gedoopt. Als ik zo snel mogelijk kon tonen dat ik dit onooglijke lettertype vrij nauwkeurig met de hand kon reproduceren zou hij vast weer bij bewustzijn komen en zouden al mijn zonden vergeven zijn.

Maar helaas, eer ik pen en papier gevonden had, was Carls laatste ademtocht reeds een geschiedkundig feit. Mijn familie wilde mij nooit meer zien, en ik raakte verslaafd aan typ-ex en salmiak om maar aan de pijn van het leven te kunnen ontsnappen.

Nú begrijpt u waarom ik liever mijn erwtensoep oversla. Ook van vijgen, aardbevingen, Canadese lettertypes en strohalmen wil ik zo min mogelijk weten, maar die worden je nu eenmaal met minder grote regelmaat aangeboden op braderieën en boerenbruiloften.
---------
Floris Solleveld maakte bij vier van de vijf woorden tekeningen, die tijdens het voorlezen de rondte gingen en uiteindelijk vermist zijn geraakt, maar die hij inmiddels opnieuw heeft getekend en die u hier kunt zien:

Illustraties: Floris Solleveld

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Floris Solleveld is overdag historicus en filosoof. Tussendoor tekent hij met inkt en penseel en schrijft over interdisciplinaire podiumkunsten. Of over politiek. Soms ook poëzie.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is. ‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij... Lees meer

Tip: Flirt gewoon

Flirt gewoon

'Misschien kom je wel niemand tegen omdat je op al die apps zit.' Lees meer

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Iduna Paalman wordt regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Lees meer

Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om een dorp te bouwen met de leukste mensen om je heen. Lees meer

Tip: Ga rennen

Ga rennen

Soms zegt het stemmetje in Eva van den Boogaards achterhoofd precies op tijd: 'Eet een banaan, drink een glas water, trek je sportbeha en je hardloopschoenen aan, en ga.' Lees meer

Column: Klein leed

Klein leed

De vriend van Trudy kan zich goed opwinden over de grote thema's in het leven. Zijzelf ligt eerder wakker van een eenzaam oud vrouwtje of een kippenstal die afbrandt. Lees meer

Tip: Skip het hoofdgerecht

Skip het hoofdgerecht

'We deelden een perentaart, bananensorbet en tiramisu en leefden nog lang en gelukkig.' Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5