Kasper begon ooit met een blootblaadje onder zijn kussen, maar het liep volledig uit de hand." /> Kasper begon ooit met een blootblaadje onder zijn kussen, maar het liep volledig uit de hand." />
Asset 14

Ars Erotica

Er zijn verschillende redenen om naar porno te kijken. Wellicht de meest voor de hand liggende reden is dat het kijken naar porno seksueel opwindend kan zijn. Toen ik als kleine jongen een blootblad stal om onder mijn kussen verborgen te houden, was dat echter niet bij gebrek aan opwinding. Integendeel, ik liep de godganse dag kromgebogen om mijn permanente staat van fierheid voor de wereld te bedekken. De schaarse momenten dat mijn hoofd niet gevuld werd door smerige beelden en ik dus vrijelijk had kunnen dartelen dat het een aard had, bleef ik echter zo krom als een chiquita. Anders zou het immers maar al te goed kunnen opvallen dat gebogenheid niet mijn natuurlijke staat was en er dus wel het een en ander achter die desbetreffende houding moest steken. En ook al ben ik inmiddels een dagje ouder en is mijn libido tot een sympathieke kalmheid gedaald, recht lopen doe ik nog steeds niet. Maar dat is omdat ik inmiddels niet meer anders kan, ik ben volledig scheef gegroeid.

Waarom wilde ik als getergde gebochelde van nog maar veertien lentes jong blote vrouwen onder mijn kussen hebben? Was het leven dan niet al erg genoeg? Maar de eenzaamheid kon tenminste voor een zalig moment opgeheven worden wanneer ik in al mijn verscheurende verlangens niet meer bleek te zijn dan een ordinaire consument, een van de vele trekgrage linker- dan wel rechterarmen der natie. Die eenzaamheid kwam daarna natuurlijk bikkelhard weer terug, maar het was toch beter dan niets. Mijn eigen fantasieën waren groots maar vaag, als ik me daarop moest beroepen was masturbatie vooral een moment van vertwijfeling. De dikke tieten in het blad waren tenminste lekker concreet, je kon er simpelweg niet omheen. Kijk, je kon het bijna voelen, dat zachte vlees. Glanzend papier met een zweem van klamme handjes. Zo kwam ik mijn puberteit wel door, of althans een deel daarvan. Alles veranderde plotsklaps toen we - als een van de eersten in onze straat – werden aangesloten op het wereldwijde web.

In die begindagen was het nog enigszins behelpen met dat online-geonaneer. Zo duurde het een eeuwigheid alvorens de pixels van een begeerde prent zich hadden opgebouwd en liepen geluid en beeld van een filmpje meestal zo asynchroon dat er van eventuele verhaallijnen bar weinig te volgen was. Als mijn ouders bovendien hoognodig een telefoongesprek moesten voeren, diende het geslacht razendsnel terug in de broek te worden gepropt. Dat blootblad was bij nader inzien dus een nogal comfortabel medium geweest, vergeleken met al dit gehannes. Toch keerde ik nimmer terug naar die hartverwarmende eenvoud van mijn begindagen als voyeur. Een blote vrouw op zich, daar draaide ik mijn hand allang niet meer voor om. Mijn ogen hadden méér gezien en wilden dus nóg meer. Onverzadigbaar was ik geworden. Er waren ook zoveel subcategorieën te ontdekken: kaal, overwoekerd en in de vorm van een tekenfilmfiguurtje. Amateuristisch en professioneel. Wreed en teder. Negerinnen en stoute studenten. Elke dag kon ik weer een nieuwe smaak proberen.

Inmiddels liggen mijn stoutste fantasieën met enkele klikken hijgend in mijn huiskamer, dat gaat dus razendsnel. Maar zijn het mijn fantasieën wel? Steeds meer begin ik terug te verlangen naar de tijden van het blad onder mijn kussen. Sterker nog, ik begin zelfs te verlangen naar de mistige periode daarvoor. De vertwijfeling, de eenzaamheid. Waar droomde ik toen van? Welke voorstellingen had ik precies bij seksualiteit? Het was gissen, gissen naar een mysterie. En dat mysterie is nu een mysterie geworden, waar ik opnieuw alleen maar naar gissen kan. Soms lijkt het binnen handbereik, maar het is tegelijk mijlenver verwijderd. Porno was ooit een troost, omdat het vrij letterlijk een handvat bood. Maar als ik nu door mijn hoofd surf, zie ik vooral weldoordachte camerastandpunten. Graag zou ik weer de enige zijn die vieze dingen dacht. Graag zou ik weer eens ergens onder gebukt gaan.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer