Kasper ziet met lede ogen aan hoe Twan Huys lijdt bij Nova College Tour." /> Kasper ziet met lede ogen aan hoe Twan Huys lijdt bij Nova College Tour." />
Asset 14

Arme Twan

Ik heb medelijden met Twan Huys. De beste man moet ooit torenhoge verwachtingen hebben gehad van de hedendaagse Nederlandse student. Neem het hem niet kwalijk, hij zat lange tijd in Amerika. Teruggekomen in zijn vaderland startte Twan een televisieprogramma waarin hij de groten der aarde (zoals de Dalai Lama en Doutzen Kroes) zou ontvangen in een zaal gevuld met ontluikende intellectuelen. In de eerste afleveringen van College Tour stelde Twan zich aanvankelijk nog bescheiden op. Zijn vriendelijke vragen waren slechts als opwarmertje bedoeld voor de academische ondervraging die daarna zou moeten volgen.

In de loop der jaren lijkt de opzet van het programma enigszins gewijzigd te zijn. Inmiddels zie je Twan gewoon zijn werk doen, waarbij hij een paar keer, zichtbaar tegen zijn zin in, de microfoon afstaat aan een student. Het lijkt echter wel dat hoe spaarzamer deze onderbrekingen worden, hoe gênanter ze worden ingevuld. Bij elke vraag uit de zaal zie ik Twan dieper teleurgesteld in de mensheid raken.

Illustratie: Tejo Verstappen

Het soort vragen waar de studenten mee op de beeldbuis vereeuwigd willen worden, kan grofweg worden onderverdeeld in twee categorieën. De eerste categorie bestaat uit vragen die zo nietszeggend clichématig zijn dat de hoofdredacteur van een basisschoolkrant ze zelfs gebracht in de vorm van satire nog zou weigeren. ‘Wilde u altijd al premier worden?’, dat werk. Maar dat is niets vergeleken met de tweede categorie, die uit schaamteloos opportunistische verzoekjes bestaat. ‘Of hij naar hun briljante programmavoorstel kon kijken’, was zo’n beetje het enige wat men een paar weken terug van John de Mol wilde weten. In de aflevering daarvoor stelde een meisje aan Matthijs van Nieuwkerk voor drie dagen in de week voor hem te gaan invallen, zodat hij een beetje aan zichzelf zou kunnen werken. Deze vragenstellers verschuilen hun haaiengedrag achter de ondeugende lach waarmee ze denken het nog ver te zullen gaan schoppen. En ze hebben waarschijnlijk nog gelijk ook, zij zijn de toekomst.

Het allersmerigst in deze tweede categorie werd toch wel gedaan door Jantien Kurpershoek en haar vriend. Sting was te gast en hij had net verteld te gruwen van talentenjachten op tv, want een talent ontwikkel je juist door veel op te treden in de anonimiteit van achterafzaaltjes. Toen was het de beurt aan Jantien. Of ze met Sting een nummer mocht zingen, vroeg ze al van haar stoel glijdend. Sting zei dat hij het best vond en dat ze een liedje mee mocht zingen tijdens de soundcheck. Over deze reactie zou na afloop gezegd worden wat uitzonderlijk het toch is dat een ster van zijn formaat zoiets bereid is te doen, maar hoe had de zachtaardige zanger anders kunnen reageren? Weigeren was geen optie geweest, dan had men hem een arrogante eikel gevonden. Sting kon niet meer heen om brutale Jantien, al zal hij bepaald geen zin hebben gehad in zo’n eng hysterisch meisje van het soort dat hem vast al zijn hele leven lastigvalt. Jantien zal ook niet van een weigering zijn uitgegaan en heeft Sting dus ordinair in een hoek gedrukt. Dat ze op deze manier vervolgens ook nog als een heldin mocht aanschuiven bij De Wereld Draait Door, en haar ‘moment’ als lokkertje voor het programma de hele avond op de zender voorbij kwam, zal een stimulans zijn voor vele onuitstaanbare types om in toekomstige afleveringen van het programma een slaatje uit de gast te komen slaan. ‘Je vergeeft het jezelf nooit als je het niet probeert,’ zullen ze als een mantra in hun hoofd herhalen wanneer ze hun vinger zo hoog mogelijk de lucht in steken. Uiteindelijk draait de avond om hen, de geïnterviewde doet er alleen toe als instrument.

Nog een stuk beschamender dan het optreden van Jantien, was dat van haar vriend. Na haar was hij de volgende persoon die aan Sting een vraag mocht stellen. ‘Wij houden heel erg van muziek, maar zijn nogal armoedzaaiers,’ zei de jongen met flonkerende oogjes, ‘dus kan jij ervoor zorgen dat we naar je concert kunnen?’ Ik zag Twan naar zijn schoenen staren en met weemoed denken aan de intellectuele integriteit van George W. Bush.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer