Geen themaweek is compleet zonder mixtape, met bijpassende nummers getipt door de redactie van Hard//hoofd. Een afspeellijst vol neppe emotie, echte liefde, leugens en realness.
Voor de relatie tussen fakeness — nepheid — en muziek hoef je niet ver te zoeken. Popmuziek heden ten dage rust zowat op een fundement van fake. De doelstelling lijkt te zijn om neppe emotie aan een zo groot mogelijk publiek te verkopen. Hoe overtuigender de nep, hoe beter. In de miljoenenwereld van popmuziek is echtheid een zeldzaam goed.
Gelukkig zijn er ook muzikanten die zich hiertegen verzetten, en soms zelfs nog een stap verder gaan door met hun muziek de inherente nepheid van hun professie te becommentariëren. Het Britse collectief PC Music maakt bijvoorbeeld popmuziek die plastic nepheid omarmt als esthetiek, wat nergens zo goed naar voren komt als in het onvoorstelbaar catchy Hey QT.
De strijd tussen fakeness en realness woedt ook in de wereld van hiphop- en rapmuziek. Wiard van der Kooij, resident rapfan van de redactie, over zijn bijdrage aan de afspeellijst, I Keep On: "Apathy en Pharoahe Monch, pure emcees, rukken koppen van neppe rappers af. In het chorus belooft Pete Rock dat hij door blijft gaan met het maken van ware hiphop. Word up."
Naast meta-popartiesten en pure emcees zijn er natuurlijk genoeg muzikanten die ageren tegen nepheid waar ze die zelf herkennen. The National met hun Fake Empire, bijvoorbeeld, geschreven als protestlied tegen de leugens van het kabinet-Bush. Op de mixtape vind je natuurlijk een live-versie — voor nog een extra dosis realness.
Of is het hele idee van een protestlied per definitie nep? Redacteur Jozien Wijkhuis tipt het nummer Nobody Knows That I’m A Fraud van sardonische Britse zangeres Grace Petrie, die deze vraag stelde door haar album uit 2011 No Such Thing As A Protest Singer te noemen.
Deze en meer nummers bevolken de Fakeweek Mixtape, een lijst vol echtheid, nepheid, de waarheid en leugens. Luister 'm (écht) hier:
