Na een internetloos-weekend in de Ardennen stond mijn news feed plotseling vol disclaimers van mensen die het niet langer pikken dat Facebook 'hun' content inzet voor commerciële doeleinden. Volgens hetzelfde tekstje was dat genoeg om weer rustig te kunnen slapen. Het was natuurlijk een hoax – zo'n statement heeft geen enkele invloed op de overeenkomst die je als gebruiker hebt 'getekend'.
Ik sloot de news feed, opende de zaterdagkrant en las een groot verhaal over de 'private doorstart' van het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD). Iets meer dan een jaar geleden werd dat project door de Eerste Kamer unaniem naar de prullenmand verwezen. Maar de bezwaren waren kennelijk niet van dien aard dat de invoering van exact hetzelfde systeem door marktpartijen ook onwenselijk werd geacht. De overheid moest alleen niet willen betalen voor iets dat niet deugde.
Het beter toegankelijk maken van medische informatie kent grote voordelen, maar ook enkele nadelen: 50.000 computers met toegang tot het EPD betekent bijvoorbeeld evenzoveel plekken waar het systeem kan worden gekraakt. De hoeveelheid mensen met toegang tot het systeem betreft een veelvoud van dat aantal – daaronder overigens niet de patiënt zelf – en die mensen maken wel eens wat in vakjargon 'een menselijke fout' heet.
Privacy aan de markt overlaten, dat is wat we op Facebook doen. Facebook is gericht op het delen van informatie tussen en over gebruikers. (En in het bedrijfsmodel van Facebook zijn de werkelijke gebruikers marktpartijen.) Een commercieel systeem dat op die gedachte is gebaseerd, laat zich lastig inperken. Als je je zorgen maakt over je vakantiefoto's, is het misschien verstandig ook eens na te denken over je medische gegevens. En als privacy je lief is, deel je dit bericht natuurlijk op Facebook.

Door Jan Postma

Tot 2 december is in een oude school in Amsterdam Oud-Zuid de Kunstvlaai, ooit opgericht als alternatieve tegenhanger van de KunstRAI. Voor het gemak is in deze editie de kunst maar grotendeels weggelaten; in plaats daarvan presenteren de deelnemende instellingen vooral zichzelf. En er zijn twee exposanten die hun kunstpraktijk als “onderzoek” afficheren. De ene maakt installaties van stellingkasten en projectieschermen en reflecteert daarmee op de kredietcrisis; de andere maakt paneeltjes van 30 euro per stuk en bespot zo het cultureel ondernemerschap. Het zijn van die momenten dat ik dankbaar ben dat ik nog maar met één been in de kunstwereld sta, want hier wordt een mens spontaan kunstsceptisch van.
Deze week organiseren Witte de With en het Stedelijk de conferentie I am for an art criticism that… Daarbij gaat het onder meer over nieuwe platforms, nieuwe media, het waarborgen van je onafhankelijkheid en de ontwikkelingen elders. Waar het niet over gaat is wat voor kunst we nu eigenlijk zouden willen. En dat is toch waar kunstkritiek over zou moeten gaan: beschrijven wat er in de kunsten gaande is en daar een kritisch oordeel over geven. Interessante observaties over individuele tentoonstellingen en kunstenaars boeien niet zo. Geef dat maar gewoon 1-5 sterren, dan weet de lezer of hij/zij er ook heen moet.
Het valt ook niet mee. Een paar jaar geleden riepen twee kunsttheoretici het “Metamodernisme” uit, vrij vertaald: het postmodernisme is dood en wij weten het ook niet meer, dus laten we maar teruggaan naar de tijd dat alles nog ontdekt moest worden. Valse nostalgie. Dan ga ik toch liever komend weekend naar de Rijksakademie Open, om me daar als vanouds kwaad te maken over de matheid van de hedendaagse kunst.

Door Floris Solleveld

De kwartetkaarten van Wouter Bos zijn nog lang niet opgeborgen. VVD’ers hebben gesteigerd (ik noem ze NUMP'jes: Niet Uit Mijn Portemonnee) en het regeerakkoord is aangepast, maar de media zijn nog druk in gesprek over de eenverdiener, de tweeverdiener en de bijstandsmoeder. Zoals gewoonlijk wordt er nauwelijks een woord gerept over de freelancer. Hooguit een berichtje dát er met geen woord is gerept over de freelancer. "Nibud vergeet ZZP’er", meldde de NOS. Het enige dat we weten is dat de starters- en zelfstandigenaftrek worden afgeschaft. Waarschijnlijk.
Uit een telefoontje met de KvK bleek dat ze zelfs daar geen idee hebben van wat er te gebeuren staat. Ik sprak met Mike en vroeg hem of ze al meer wisten over de startersaftrek. "Nee, nog niks", bekende hij. En als het doorging, per wanneer dan? "Misschien al per 1 januari", zei Mike. Althans, dat dacht hij, want bij de KvK weten ze nog niks. En wat zou een dergelijke afschaffing betekenen voor al die reeds armzalige freelancers? "Dat is moeilijk om nu te zeggen", aldus Mike.
Ik kon het Mike natuurlijk ook niet kwalijk nemen. Die wacht ook maar op de politiek, en de politiek heeft Maurice de Hond aan zijn hoofd. De bal ligt nu bij de blinkend nieuwe minister van Sociale zaken Lodewijk Asscher. Die zegde GroenLinkser Jesse Klaver toe "een brief te sturen" over de koopkrachteffecten voor ZZP’ers. Veel vertrouwen wekt die belofte niet, want hij zei alvast dat het niets zou opleveren. Waarom niet? "Omdat we daar niet veel over weten."
Raar eigenlijk. Dit gaat over een snel groeiende bevolkingsgroep. Het is recessie en voor zowel afgestudeerde jongeren als ontslagen vijftigplussers is het bijeenschrapen van schrale klusjes onder de noemer ‘freelancewerk’ de enige manier om niet in de bijstand te belanden. Een onzekerder inkomstenvergaring is er nauwelijks, dus een beetje duidelijkheid voor deze zwoegende zelfstandigerd zou wel zo aardig zijn. Helaas, die krijgen we niet.

Door Kelli van der Waals

De dierenactivisten hadden het moeilijk deze week. Hoe moesten zij reageren op het voornemen van De Balie om als afsluiting van een inhoudelijk puik vormgegeven avond live op het podium twee hanen te slachten? Het liefste zouden zij dit aangrijpen als aanleiding om het grote publiek te wijzen op de afgrijselijke manier waarop dieren in de bio-industrie worden behandeld, op de hormonen- en antibioticavloed die eerst de dieren en dan wij binnenkrijgen en op de klimatologisch catastrofale gevolgen van dit alles. Maar dan zouden zij zich achter de filosofie van Albrecht cum suis moeten scharen en dat is een brug te ver. En dus keerden zij zich radicaal tegen het avondprogramma zelf.
Als een dapper haantje zichzelf in de fik zou hebben gestoken om een Diervriendelijke Herfst te ontketenen dan was er geen probleem geweest maar mensen mogen geen dieren vermoorden. Punt uit! In het toneelstuk dat de avond was, speelden de activisten de rol van valse clowns. Het was in hun belang om zich te keren tegen het hoogtepunt van de avond terwijl ze nog meer belang hadden bij het daadwerkelijk (bijna!) doorgaan van de slacht.
Binnenkort kan een mediakritisch programma haarfijn ontleden hoe de hype ontstond maar zeker is dat de opzet slaagde: Yoeri Albrecht mocht in het late journaal een beveiliger bevelen een hysterische dierenactiviste te laten verwijderen, de slacht ging toch niet door en de kranten stonden vol gekakel. Een win-winsituatie? Zeker niet. Als de hanenhype volgende week is gaan liggen, denkt niemand meer aan stresskippen, plofkippen of de eigenlijke inzet van de avond: het ons bewust maken van de historische en actuele bloedband tussen stervende dieren en levende mensen.
Hoe had het beter gekund? Misschien zoals Jamie Oliver het in 2008 deed. Geen gelul van tevoren maar eerst de bobo’s aan tafel laten spelen met de kuikentjes en de beestjes dan op het podium verstikken. Een laatste tip aan de activisten: ga vlees eten. De industrie luistert alleen naar klanten.

Willem Bongers-Dek