“Hoe word ik een politiek mens?”, vroeg Peter Handke ooit. Soms gaat dat vanzelf. Twee weken geleden kreeg ik, na tien jaar wachten, de sleutels van mijn eerste eigen sociale huurwoning. Als dat een week later was geweest, had de huur 120 euro hoger kunnen zijn. Deze maand is namelijk de Donner-heffing ingegaan, die de doorstroming op de woningmarkt moet bevorderen door alle sociale huurwoningen in "schaarstegebieden" fors duurder te maken.
Rekent u even mee? Het aantal koopwoningen in Nederland is circa 4,1 miljoen. De hypotheekrenteaftrek kost de Staat 11 miljard per jaar. Van die woningen rust er op 3,5 miljoen een hypotheek. Dat is meer dan 3000 euro subsidie per huiseigenaar per jaar. Ondertussen is het percentage aflossingsvrije hypotheken sinds 1995 gestegen van 12 naar 50 (!) procent. Als je niet aflost, zijn er maar twee manieren om van je schuld af te komen: je huis met winst verkopen of massa-inflatie. In Albanië noemen ze dat een pyramidespel. Voor ons liberale kabinet is het een overheidstaak. Het lijkt wel kunst. Geen wonder dat de huren omhoog moeten.
Het is, vanzelfsprekend, een achterhoedegevecht. "I’d hate to sell a house in Europe 15 years from now." De huizenprijzen zakken, en aan kantoren staat alleen in Amsterdam al 1,3 miljoen vierkante meter leeg. Dat krijg je, met speculanten die de hemel in bouwden terwijl de banken Russisch roulette speelden met subprime-hypotheken.
Het persoonlijke wordt nog politieker. Omdat ik te drukbezet/lui/onhandig ben om zelf mijn vloer te leggen, heb ik dat op internet aanbesteed. De volgende ochtend vóór 9:00 verdrongen zich negen klusjesmannen met pijnlijk lage offertes in mijn inbox, waarvan één met een larmoyant verhaal dat hij een gezin moest onderhouden. De malaise in de bouwsector is duidelijk groot. Zo groot, dat iedereen met een internetaansluiting eventjes een uitbuiter kan zijn. Laat die bubbel maar barsten.

Door Floris Solleveld

In de Groene Amsterdammer van 22 september ging het over het wereldwijde jongerenprotest, over 'de Verloren Generatie' die ‘de klappen gaat opvangen’. In een interessant artikel over jeugdwerkeloosheid werd een belangrijk probleem aangestipt: stages. Ross Perlin van het boek Intern Nation: How To Earn Nothing and Learn Little in the Brave New Economy kwam aan het woord: “Volgens de gangbare mythe is een stage een win-win situatie (…). In werkelijkheid is het in rijke landen steeds meer een noodoplossing voor jonge mensen die geen echte baan kunnen vinden en een middel van bedrijven om op arbeidskosten te bezuinigen.”
Net zoals banken en verzekeringen, zijn stages in de basis een nobel idee. Maar door de toegenomen complexiteit van onze samenleving stemmen deze instituten niet meer overeen met de praktijk waarvoor ze ooit een oplossing boden. Toch zien we banken nog steeds als spaarvarkens, verzekeringen als opvangnetten en stages als de relatie tussen een hoefsmid en zijn leerling.
De befaamde lijst Stuff White People Like wijst ons weer eens op de absurditeit van een volledig geaccepteerd fenomeen. Op nummer 105 staat ‘Unpaid Internships’: “In most of the world when a person works long hours without pay, it is referred to as 'slavery' or 'forced labor'. For white people this process is referred to as an internship (…).” Bedenk je eens: je moet een bijbaan nemen of op je spaargeld teren om ergens te kunnen werken. Maar binnen sectoren met veel concurrentie zijn onzekere jongeren bereid om elke vernedering te ondergaan.
De jeugdwerkloosheid in Nederland is laag (7%) ten opzichte van andere Europese landen, dus hier zal deze moderne slavernij nog wel even gepikt worden. Maar in Spanje (45%), Ierland (30%) en Groot Brittannië (20%) groeit de verontwaardiging. Terecht. Voor werk hoor je salaris te krijgen, hoe jong je ook bent.

Door Rutger Lemm

Op 24 september 1991 kwam Nevermind uit. Het deed de muziekwereld trillen op haar grondvesten, zorgde voor een gigantische opleving in de verkoop van houthakkersbloezen en de beeltenis van Nirvana-zanger Kurt Cobain hing boven menig meisjesbed. Het grunge-tijdperk eindigde slechts drie jaar later met de dood van Cobain: eenzaam en tragisch, met een shot heroïne en een shotgun. Het twintigjarig jubileum wordt bescheiden gevierd met een remasterededitie. Een groot event was misschien wat ongepast geweest: een beetje als een treurig feestje waar de jarige niet komt opdagen.
Wie wel van zich laat horen is de weduwe Cobain: Courtney Love. In de jaren na de zelfmoord werd Love het onderwerp van complottheorieën en beschuldigingen: als ze niet zelf de trekker had overgehaald, had ze Kurt er toch vast wel toe gedreven. Courtney was geen archetypische vrouw-van: haar band Hole was bijna even beroemd als Nirvana. Met haar platinablonde haar, rode lippenstift en gescheurde babydoll-jurkjes maakte ze een vervaarlijke indruk, en de rockgod Kurt Cobain leek naast haar een schooljongen. “Call me Yoko Love,” grapte ze.
De controverse rond de nu 47-jarige grungeprinses is sindsdien alleen maar groter geworden. Courtney kickte af en had succes in Hollywood, maar een paar jaar later klom ze tijdens een interview op het bureau van David Letterman, werd ze gearresteerd voor drugsbezit en verloor ze de voogdij over dochter Frances Bean. Haar twitteraccount bestond uit dadaïstische wartaal.
Onlangs kondigde Courtney aan haar memoires te gaan schrijven (gelukkig onder begeleiding van een co-auteur). Het boek zal eind 2012 verschijnen, en Love zal hierin uitweiden over Kurt, Frances Bean en haar drugsverleden. Vanity Fair publiceert in november een groot interview met Love. Een voorpublicatie zorgde afgelopen week voor grote opschudding, vooral vanwege haar antwoord op de vraag of ze boos was op Kurt: “Mad? Ya think?! If he came back right now I’d have to kill him, for what he did to us. I’d fucking kill him. I’d fuck him, and then I’d kill him.”
Grunge is dan misschien dood, maar Courtney Love is springlevend. Laten we haar koesteren, als die maffe tante die op elk familiefeestje in een gescheurde couturejapon op de tafels danst. Ik kan niet wachten op dat boek.

Door Sanne Rispens