Only when the last tree
Has been cut down
And the last river
Has dried to a trickle
Will man finally realise
That we cannot eat money
And reciting old proverbs
Makes you sound like a twat-Banksy
“Weet je wat wij nodig hebben? Een wereldramp,” zei hij en keek me trots en een beetje uitdagend aan. “Oké, wat voor een dan?” kaatste ik terug. Hij kwam los van de bar waar hij tegen geleund stond en deed zijn handen uit elkaar alsof hij het evangelie ging verkondigen. Er klotste een beetje bier over de rand van zijn glas, precies op zijn schoen, maar hij leek het niet te merken. “Een echt grote ramp, waar alle continenten, alle mensen bij betrokken zijn. Een… oorlog. Of een tornado. Of nog beter! Een monster! Aliens!” Ik moest denken aan het computerspel Sim City, waarbij ik na het opbouwen van een succesvolle, florerende stad uit verveling altijd op ‘control D’ drukte, waarna een willekeurige disaster mijn creatie in as legde en ik demonisch lachend toekeek hoe de burgertjes die ik die dag tot leven had gewekt paniekerig uit hun brandende huisjes renden. “Hm… Oké. Aliens. Had NASA laatst niet het bewijs voor buitenaards leven ontdekt?” Hij schudde ongeduldig zijn hoofd. “Nee, dat was onzin, iets met bacteriën op de bodem van een meer. Hebben we niks aan. Wij hebben echte aliens nodig. Van die enge motherfuckers zoals in die films met Sigourney Weaver.” “Je bedoelt Alien. De aliens uit Alien.” “Ja.”
De afgelopen uren hadden we geestdriftig de meest zwartgallige gesprekken gevoerd. Het ging over De Wereld en met name de Verschrikkelijke Onoplosbare En Dus Hopeloos Frustrerende Problemen van De Wereld, die al snel ‘Kutwereld’ ging heten. Het was ons eigen NOS Rampjaaroverzicht waarbij Berlusconi, de bio-industrie, Poetin, BP, Wilders, mensenrechten in China, het bankensysteem, Shell in Nigeria, Wilders, het Midden-Oosten, Cristiano Ronaldo, mislukte klimaatconferenties, de Republikeinse senatoren met hun filibuster, privacy, Robert M. en De Wereld Draait Door de revue passeerden. Tegenover al die ellende konden we alleen maar de redding van 33 dikke bezwete Chileense mijnwerkers stellen. Het was fijn om als angry young men onze frustraties met elkaar te delen, om de beurt weer iets te vinden dat een ‘ab-so-lu-te schande!’ was en hard op de bar te slaan, maar uiteindelijk zaten we toch lamgeslagen met droevige blikken naar ons bier te staren. Zelfs het riante decolleté van de barvrouw kon ons niet opbeuren. Tot hij met zijn openbaring kwam.
“Denk maar na, weet je nog wat er in Independence Day gebeurde?” “Je bent nu gewoon alle films met aliens aan het opnoemen.” “Ja oké, maar luister. Op het eind, als Will Smith en Jeff Goldblum er achter zijn gekomen hoe je ze kunt verslaan, geeft de president een speech. Hij zegt: ‘Samen met de andere landen van de wereld zullen we de grootste luchtoorlog ooit beginnen. En we zullen winnen!’ Of zoiets. Snap je?” Ik snapte er niets van. Hij stompte me iets te hard tegen mijn schouder. “Gast! De problemen die we net hebben besproken, komen allemaal voort uit overbevolking, machtsgeilheid en nationalisme.” “Maar die speech uit Independence Day gaat toch over hoe geweldig Amerika is?” Hij rolde met zijn ogen en morste weer bier, dit keer over mijn broek. “Ja, misschien, maar het gaat erom dat landen samenwerkten tegen een gemeenschappelijke vijand. Eerst sterven er heel veel mensen - jammer, maar goed voor de overbevolking - dan realiseren we ons dat we bij elkaar horen en dan verslaan we samen die klootzakken. En daarna wordt de wereld één grote met elkaar neukende multicultizooi. Snap je? Hooligans van Ajax en Feyenoord haten elkaar, maar ze juichen allemaal voor het Nederlands elftal.” Hij knikte tevreden, drukte wat geld in mijn hand en liep zonder iets te zeggen naar buiten. Ik zag door het raam hoe hij na vijf meter fietsen genadeloos hard onderuit klapte en hysterisch lachend onder zijn fiets op de bevroren straat bleef liggen.
Ik worstelde met mijn restje bier en dacht na over zijn dronken praat. Op de een of andere manier voelde ik me thuis in deze apocalyptische gedachte. Iedereen -met name de club van de babyboomers- klaagt over het gebrek aan engagement van mijn generatie. Wat wil je als je op het toppunt van de welvaart leeft? Mensen gaan altijd een dag voor de deadline aan het werk. Zo werkt het met alles. Ook daarom is de alien-oplossing helemaal zo gek nog niet. Wij zijn door alle films en computerspelletjes bovendien optimaal voorbereid en zullen ons kranig weren tegen elk soort onheil, of het nu dinosaurussen, aliens of zombies zijn. Ik weet dankzij alle eindbazen die ik in mijn korte leven verslagen heb één ding goed, en dat is dat zelfs de grootste monsters een zwakke plek hebben (meestal in hun nek). Na afloop van de gewonnen strijd gaan we eens even goed kijken hoe we de lege wereld nu eigenlijk het beste kunnen organiseren.
Ik hoop zelf op zombies.
