Foto: privécollectie Ava Mees List Mees werkt thuis en is daardoor totaal afgesloten van het Ritme van de Wereld." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Mees werkt thuis en is daardoor totaal afgesloten van het Ritme van de Wereld." />
Asset 14

Freelancer

Als freelancer heb je de vrijheid om te werken wanneer je wilt. Je hebt ook de vrijheid om zo veel te lanterfanten als je wilt, dus enige discipline is genoodzaakt. Voor je het weet is er weer een dag voorbij zonder dat er ook maar iets constructiefs is gedaan.

Ik werk graag in het holst van de nacht. Dan is het stil, dan gaat de telefoon niet, dan kan ik met niemand afspreken. Dan kan ik dicht tegen de deadline aan zitten, dan is er niets op televisie, dan ben ik niet afhankelijk van twaalf koppen koffie. Midden in de nacht zet niemand iets nieuws op Facebook, midden in de nacht hoef ik niet in de zonneschijn te dartelen. Midden in de nacht vind ik de tijd om in alle rust te schrijven, vertalen, en redigeren. Bovendien: als je midden in de nacht iets af hebt, mag je daarna zorgeloos je bed opzoeken. En uitslapen, ook wel bekend als het allerlekkerste wat er op de hele wereld bestaat.

Je eigen ritme bepalen en thuis werken is heerlijk, maar het werkt soms wel enigszins vervreemdend. Terwijl de rest van de mensheid in colonne naar het werk fietst om 9 uur, lig ik nog lang en breed in dromenland, en terwijl iedereen op de werkplek zit, maak ik fluitend om één uur mijn eerste kopje koffie. Onlangs stond de bovenbuurvrouw ’s avonds voor de deur. Omdat de badkamer werd verbouwd moest de hoofdkraan de volgende ochtend een half uurtje worden afgesloten, tussen acht uur en half negen. Het speet haar verschrikkelijk, en ze had nog geprobeerd om het naar een later tijdstip te verzetten, maar tevergeefs. Ze hoopte dat ik begrip had. Ik knikte maar een beetje. De enige mogelijkheid dat ik om 8 uur ’s ochtends water nodig zou hebben is als ik midden in mijn nacht een glaasje water zou blieven, alvorens rustig verder te gaan soezen.


Foto: privécollectie Ava Mees List

Omdat ik veel tijd thuis doorbreng, ben ik ook altijd de enige die opendoet wanneer de postbode aanbelt. Dit betekent over het algemeen dat ik pakketjes aan moet nemen voor het hele appartementencomplex, terwijl ik steevast de deur opendoe in mijn kimono, ongeacht het tijdstip van de dag. Een beetje schuldig kijk ik dan de beste man of vrouw aan, en meestal weet ik er nog een soort leugen er uit te persen dat de reden van mijn pyjamadracht een griepje is. Ik denk dat ze daar inmiddels al lang niet meer intrappen, maar voor de vorm spelen we elke keer weer het toneelstukje. “Beterschap mevrouw.” “Dankje, werkze.” Klik, deur dicht. En weer op blote voeten de trap op.

In San Francisco bezocht ik het Google-kantoor waar een vriend werkte. Het was op zondag en dus uitgestorven, en op de tiende verdieping liepen we tussen de bekende Amerikaanse cubicles door. Ik kende die dingen alleen maar uit films als Working Girl en keek dus mijn ogen uit. Elke medewerker had naast zijn computer persoonlijke snuisterijen en foto’s verspreid. Van die prullaria waar men zich mee wilt onderscheiden, maar als je goed kijkt heeft iedereen dezelfde drie soort foto’s (van kinderen, vrienden in de zomer met opgestoken duim, en van zichzelf tijdens het beoefenen van een grensverleggende sport.)

“Denken jullie dat ik ooit in zo’n ding zal werken?” vroeg ik aan mijn makkers. Zonder ironie in hun stem antwoordden ze me met een stellig “Natuurlijk!” No way, suckers, dacht ik. Mij krijg je met geen drie knollen naar kantoor.

Nog geen jaar later, en wel vandaag, heb ik mijn eerste kantoordag. Niet dat ik nu een vaste nine to five heb, maar in het kader van betrokkenheid bij de werkgever (en voor mij om eens wat welkome priemende ogen in mijn rug te hebben) schuif ik vanaf heden zo nu en dan met mijn collegae aan een groot bureau. Ik ben heel erg benieuwd hoe ik het er van af ga brengen, zo met vijf uur slaap. Dus welterusten, jongens. Anders worden het er vier.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer