Foto: privécollectie Ava Mees List Mees werkt thuis en is daardoor totaal afgesloten van het Ritme van de Wereld." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Mees werkt thuis en is daardoor totaal afgesloten van het Ritme van de Wereld." />
Asset 14

Freelancer

Als freelancer heb je de vrijheid om te werken wanneer je wilt. Je hebt ook de vrijheid om zo veel te lanterfanten als je wilt, dus enige discipline is genoodzaakt. Voor je het weet is er weer een dag voorbij zonder dat er ook maar iets constructiefs is gedaan.

Ik werk graag in het holst van de nacht. Dan is het stil, dan gaat de telefoon niet, dan kan ik met niemand afspreken. Dan kan ik dicht tegen de deadline aan zitten, dan is er niets op televisie, dan ben ik niet afhankelijk van twaalf koppen koffie. Midden in de nacht zet niemand iets nieuws op Facebook, midden in de nacht hoef ik niet in de zonneschijn te dartelen. Midden in de nacht vind ik de tijd om in alle rust te schrijven, vertalen, en redigeren. Bovendien: als je midden in de nacht iets af hebt, mag je daarna zorgeloos je bed opzoeken. En uitslapen, ook wel bekend als het allerlekkerste wat er op de hele wereld bestaat.

Je eigen ritme bepalen en thuis werken is heerlijk, maar het werkt soms wel enigszins vervreemdend. Terwijl de rest van de mensheid in colonne naar het werk fietst om 9 uur, lig ik nog lang en breed in dromenland, en terwijl iedereen op de werkplek zit, maak ik fluitend om één uur mijn eerste kopje koffie. Onlangs stond de bovenbuurvrouw ’s avonds voor de deur. Omdat de badkamer werd verbouwd moest de hoofdkraan de volgende ochtend een half uurtje worden afgesloten, tussen acht uur en half negen. Het speet haar verschrikkelijk, en ze had nog geprobeerd om het naar een later tijdstip te verzetten, maar tevergeefs. Ze hoopte dat ik begrip had. Ik knikte maar een beetje. De enige mogelijkheid dat ik om 8 uur ’s ochtends water nodig zou hebben is als ik midden in mijn nacht een glaasje water zou blieven, alvorens rustig verder te gaan soezen.


Foto: privécollectie Ava Mees List

Omdat ik veel tijd thuis doorbreng, ben ik ook altijd de enige die opendoet wanneer de postbode aanbelt. Dit betekent over het algemeen dat ik pakketjes aan moet nemen voor het hele appartementencomplex, terwijl ik steevast de deur opendoe in mijn kimono, ongeacht het tijdstip van de dag. Een beetje schuldig kijk ik dan de beste man of vrouw aan, en meestal weet ik er nog een soort leugen er uit te persen dat de reden van mijn pyjamadracht een griepje is. Ik denk dat ze daar inmiddels al lang niet meer intrappen, maar voor de vorm spelen we elke keer weer het toneelstukje. “Beterschap mevrouw.” “Dankje, werkze.” Klik, deur dicht. En weer op blote voeten de trap op.

In San Francisco bezocht ik het Google-kantoor waar een vriend werkte. Het was op zondag en dus uitgestorven, en op de tiende verdieping liepen we tussen de bekende Amerikaanse cubicles door. Ik kende die dingen alleen maar uit films als Working Girl en keek dus mijn ogen uit. Elke medewerker had naast zijn computer persoonlijke snuisterijen en foto’s verspreid. Van die prullaria waar men zich mee wilt onderscheiden, maar als je goed kijkt heeft iedereen dezelfde drie soort foto’s (van kinderen, vrienden in de zomer met opgestoken duim, en van zichzelf tijdens het beoefenen van een grensverleggende sport.)

“Denken jullie dat ik ooit in zo’n ding zal werken?” vroeg ik aan mijn makkers. Zonder ironie in hun stem antwoordden ze me met een stellig “Natuurlijk!” No way, suckers, dacht ik. Mij krijg je met geen drie knollen naar kantoor.

Nog geen jaar later, en wel vandaag, heb ik mijn eerste kantoordag. Niet dat ik nu een vaste nine to five heb, maar in het kader van betrokkenheid bij de werkgever (en voor mij om eens wat welkome priemende ogen in mijn rug te hebben) schuif ik vanaf heden zo nu en dan met mijn collegae aan een groot bureau. Ik ben heel erg benieuwd hoe ik het er van af ga brengen, zo met vijf uur slaap. Dus welterusten, jongens. Anders worden het er vier.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer