Begrijp me niet verkeerd: twijfelen is één van mijn favoriete bezigheden. Of, nou ja, het is mijn dagelijkse bezigheid. Of, het is mijn favoriete want dagelijkse bezigheid. Hmm... kip, ei, kip, ei, enzovoort. Je kent het. In het leven van een kritische, alles kapotrelativerende twintiger komt een beetje wijze raad van tijd tot tijd goed van pas. We hebben er op deze website zelfs een aparte rubriek voor in het leven geroepen, zodat we onszelf en de lezers kunnen volgieten met tips over eigeel, honing en seks. Dankzij wijze raad van goede vrienden, doorleefde zielen of dode dichters hoop ik telkens iets minder lang te twijfelen, maar daar komt meestal weinig van terecht. In plaats van één punt zet ik er nog altijd liever drie achter mijn zin, in plaats van een stelling in te nemen stel ik liever een vraag, of ik verschuil me achter ironie of onbeholpen bescheidenheid.
Terwijl ik achter mijn laptop alweer in mijn dagelijkse twijfel dommel, roept plots een stem 'Ja! Ja! Ja!' vrolijk door mijn kamer. 'Ja? wie is daar?' antwoord ik verward terwijl ik met mijn nog half-slapende arm de pagina open. Vanuit het hedendaags hiernamaals dat het Youtube-archief is, klinkt Simon Vinkenoog (1928 – 2009) die weigert te worden vergeten en mij eraan herinnert dat de twijfel niet zaligmakend is.
Ja! roept hij tegen alles waar je voor kan zijn, wat je zeker weet en zeker wilt. Ja met een uitroepteken. Geen 'Ja, maar' of de Ja van Joseph Beuys die direct wordt gevolgd door een Nee. Ondanks mijn getwijfel, oprechte bescheidenheid en valse ironie gaat Simon maar door:
Ja! tegen het jungleavontuur Ja! tegen het schouwspel van de werkelijkheid Ja! tegen het totaaltheater van de ademhaling Ja! tegen de akele toekomst Ja! tegen de naakte waarheid Ja! tegen de duik in de diepte Ja! tegen de val in het onbekende Ja! Ja! Ja! Driewerf ja! Ja! Ja! Ja! Driewerf ja! Ja! Ja! Ja! Driewerf ja!
Ja! antwoord ik terug, ontwaakt uit mijn twijfel en onwennig dansend door de kamer. Ja! ik was je vergeten en Ja! ik zal je niet vergeten.
