Over het opvoeden van kinderen zijn veel boeken geschreven. Ik lees die boeken niet. Ik koester de illusie dat mijn gezond verstand me niet in de steek zal laten.
Nu heeft mijn gezond verstand er onder meer voor gezorgd dat ik jaren geleden ben uitgeroepen tot beschermheilige van de Nederlandse Vereniging van Deurwaarders. Customer of the year. Meer dan eens. Ik mocht de wisselbeker houden. Het was de eerste keer dat een deurwaarder niets meenam, maar iets kwam brengen. Ik denk niet dat ik mijn zoon dat ooit ga vertellen.
Het gezond verstand kent vele gezichten. Op mijn zeventiende droeg ik oorbellen. Meervoud. Twee links en een rechts. Dat moet je natuurlijk zien in de geest van die tijd. Het was mode, net als lila overhemden en een spijkerbroek die op buitenproportionele wijze mijn bilnaad accentueerde. Ik ging er helder van geest in mee. Volledig bij mijn gezonde verstand.
Ik denk er wel eens aan terug wanneer ik bepaalde jongens door de stad zie fietsen. Op een dag zien die jongens de foto’s terug. Het Reinhard Heydrich-kapsel, de krankzinnige baard, de Eskimo-laarsjes. Terwijl hun nageslacht hysterisch over de grond rolt, zullen ze denken: waar was mijn gezond verstand?
Een gezond verstand roept de associatie op met voeten op de grond, normaal doen. Eén plus één is twee. Mijn moeder en een aantal van haar zussen stonden in de afgelopen decennia niet altijd met hun voeten op de grond. Wanneer je ernaar vraagt, hebben ze het over “Episodes”. Het Bargoens woordenboek noemt die episodes “Krankjorum”. Maar ik ken weinig gezonder verstand dan aan mijn moeders kant van de familie. Wijsheid in pacht.
Ze zeggen dat wijsheid komt met de jaren. Daar kan ik inmiddels over meepraten, over die jaren dan. Wat betreft wijsheid weet ik het niet. Mijn zoon is anderhalf. Ik probeer hem dingen te leren, zoals nieuwe woorden en licht huishoudelijk werk. Hij luistert naar me. Dat zal niet altijd zo blijven. Ik heb nu de wijsheid in pacht. Maar er komt een dag dat hij mij nieuwe woorden zal leren.
Ik kijk daarnaar uit, vooral omdat ik tegen die tijd zo oud ben dat ik mijn dagen op een golfbaan mag slijten. Een ijzer 6? Kwestie van gezond verstand.
Onze tijd smeekt om een dosis gezond verstand. Aanslagen, vluchtelingen en de magnetron die we onze planeet noemen. Als we later de foto’s terugzien worden we niet uitgelachen. Ons nageslacht zal vragen: waar was het gezond verstand?
