Asset 14

Ga saneren

Tip: Ga saneren

Sinds afgelopen zomer werk ik als programmeur en collectiebeheerder in een openbare bibliotheek. Als boekenliefhebber denk je dan: dat is de droom. En dat ís ook wel zo, maar in de praktijk komt het er vaak op neer dat mijn werkweek begint met een grote stapel boeken die ik op de een of andere manier weg moet doen. In het fijnste geval is dat omdat de boeken helemaal stukgelezen zijn en ze ondanks de heldhaftige pogingen van onze plakafdeling nieuw moeten worden besteld (fun fact: zo lang er nog hoop is voor boeken zijn deze in het catalogussysteem uitgeleend aan ‘PLAKMENEER’). Ik had nooit gedacht dat ik zo blij kon worden van kapotte boeken.

Helaas zijn er ook treuriger situaties. Zo kan het zijn dat je het volledige oeuvre van een auteur naar de provinciale achtergrondcollectie moet verplaatsen. De achtergrondcollectie is de plek waar boeken terecht komen waar je je als bibliotheek voor zou schamen als je ze niet had, maar waarbij je leners kennelijk niet direct de aandrang voelen ze mee te nemen. Ze komen namelijk de kast niet uit. Dit is een van de moeilijkste beslissingen die je als bibliothecaris moet nemen: wanneer is een boek een ‘klassieker’ en kun je niet zonder als bibliotheek? Dan mag het in de achtergrondcollectie beschikbaar blijven. Ik kan het boek ook blokkeren van afschrijven en eigenwijs weer in de kast zetten (maar dat gaat tegen het beleid in – al zal ik niet de enige collectioneur zijn die het doet).

In het allerallerverdrietigste geval is een boek (nog) geen klassieker te noemen en wordt het ook niet geleend. Dan wordt het definitief afgeschreven en verkocht voor €1,- of misschien zelfs voor €0,50, als het er na een week nog ligt.

Dat was wel even schrikken toen ik net begon. Sinds mijn eerste week in de bibliotheek besef ik dat een boek – het resultaat van keihard ploeteren en eenzaam werk door een schrijver die er van alles voor aan de kant heeft gezet – maar een heel beperkte levensduur heeft. En aangezien ook ik schrijver ben en mijn debuutbundel binnenkort verschijnt, is dat een dieptrieste gedachte.

Maar alles went. Inmiddels schrijf ik af als een echte prof. Het is herfst en mijn yogalerares heeft me ervan overtuigd dat dit het seizoen van loslaten is. Ik ben langzaamaan in gaan zien dat een goed opgeruimde kast er veel frisser uitziet. Dat het wegdoen van iets ouds betekent dat het nieuwe meer opvalt. Nu denk ik na over alles wat ik los kan laten zodat ik meer aandacht kan besteden aan wat ik wel belangrijk vind. Spullen, gedachten, mensen. Ik ben door mijn kledingkast gegaan en ineens ben ik weer blij met al mijn mooie kleren en heb ik vrienden en een tweedehandswinkel blij gemaakt met het geweldige spul dat ik nooit droeg. Dat iets niet meer gedragen wordt, betekent niet dat het niet mooi is. Dat een boek niet meer geleend wordt, zegt niets over het leesplezier dat iemand er misschien ergens anders nog aan beleeft.

Soms, als ik verdrietig ben, denk ik aan de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Daar bewaren ze alles, bijna de volledige Nederlandse Letterkunde, 115 kilometer plankruimte. Daar wachten parels op een herontdekking à la Stoner van John Williams, dat weet ik zeker. Terwijl ik dit schrijf, slaat de schrik me om het hart. Hoe oud is Stoner eigenlijk? Komt het de kast nog wel uit?
Maar goddank, we hebben het nog in de collectie.

Beeld: Barthélémy d'Eyck, Stilleven met boeken in een nis (1442-1445) via Rijksstudio.

Mail

Esmé van den Boom schrijft proza, gedichten en liedjes. Ze heeft altijd bijzondere gesprekken in de trein en wordt nogal snel verliefd. In december 2019 komt haar poëziedebuut uit: Eigen kamers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer