Asset 14

Bouw geen mythisch rotzooipaleis

TIP: Bouw geen mythisch rotzooipaleis

Boven mijn bed hangt een analoge foto van mijn ouders waarop ze samen, lachend, in een stapelbed liggen. Onder mijn bed ligt altijd een enorme verzameling spullen die ik iedere zomer weer probeer uit te zoeken. Oftewel: iets meer te categoriseren. Dit jaar was het drie keer zoveel als normaal. Ik had me er beter op voor kunnen bereiden als ik de voortekenen als zodanig had beschouwd.

Ik had het kunnen herkennen aan de doodgewone dinsdagavond waarop ik halsoverkop de trein instapte, omdat we de familiekat moesten begraven. Na veertien jaar trouwe dienst had hij het opgegeven. Mijn moeder had de kat in de doos van een gourmetset gelegd, waarop een gezin jolig stukjes paprika en mini-slavinkjes bakt. Het was op diezelfde dag dat mijn vader vertelde dat de bloesemboom, waar ik mijn jonge jaren dromend onder gespendeerd heb, echt niet meer roze zou kleuren. Het waren de laatste flarden van mijn jeugd.

Vlak daarna belde mijn moeder dat ze over een paar weken ging verhuizen en dat er in haar nieuwe huis geen plek voor mijn spullen was. Ik had onder mijn bed in haar huis ook een verzameling gebouwd, die opgeruimd moest worden. Ik probeer altijd onder dit soort dingen uit te komen. Spullen schuif je onder je bed. ‘Het is er wel, maar het is er ook niet.’ Een prima filosofie, totdat er verhuisd moet worden. Mijn moeder verhuisde voor het eerst in mijn leven toen ik twaalf was. Ze vertrok uit het gezin. Het moet ergens in die periode zijn geweest dat ik onbewust een alarmerend labeltje aan ‘verhuizingen’ heb gehangen.

Ik besloot de spullen die ik bij haar verzameld had te verplaatsen naar mijn vader. In plaats van met zijn vijven vertoeft hij nu in zijn eentje in mijn ouderlijk huis. Genoeg ruimte om te stallen en het opruimen uit te stellen, dacht ik. Bovendien bestaat uit mijn vroege jeugd slechts één verhuisdoos; wat we destijds ‘de herinneringendoos’ noemden. Ik mocht zelf bepalen wat daar in kwam zolang het zich maar beperkte tot die ene doos. Ik heb eigenlijk een prima opruimopvoeding gehad.

Ik bracht de spullen naar mijn oude slaapkamer. Een plek waar ik al jaren niet was geweest. Het oude stapelbed bestaat blijkbaar alleen nog maar op foto. Het bleek in de tussentijd verruild voor een tweepersoons. Onder dit bed bleek ook nog een verzameling te liggen uit mijn late jeugd. Dit keer keurig gekanaliseerd in plasticroldingen. Er lagen onder andere middelbare schoolboeken: een biologiewerkboek doorbladeren op zijn tijd kan best rustgevend zijn. Maar vooral de ergste soort: spullen zonder één bepaald kenmerk. Oftewel: rotzooi. Bakken vol verkleurde, verroeste dingen die misschien ooit aan mijn openklapbare Motorola hebben gehangen. Er kon niets meer bij. Er moest worden opgeruimd. Ook de herinneringendoos. Ik kon me weinig herinneren van wat ik er ooit in bewaard had. Een plakboek vol Jim Bakkum-knipsels bleek het topstuk.

Na wat melancholische opruimmiddagen was het klaar. Onder alle bedden had ik in twaalf jaar tijd een soortement van mythisch paleis gebouwd. De spullen herbergden alleen een herinnering aan een periode die ik mis. Door het niet op te ruimen, probeerde ik een plek te creëren waarin ik mijn gourmettende gezinsleven conserveerde. Het is iets dat niet meer bestaat. Het uitzicht is veranderd. De familiekat vervaagt. Verroeste spullen dragen niet bij aan het in stand houden van een herinnering. Ik heb wat traantjes gelaten, maar mezelf na het opruimen getroost met een zak Nibbits. Jim Bakkum knipoogt vanuit de vuilnisbak. Alsof hij quasi-nonchalant zegt: het is goed zo. Bóven je bed hangen de beste herinneringen.

Mail

Lotte Lola Vermeer studeert Writing for Performance aan de HKU en is lid van het Pijpcollectief.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer