Asset 14

Onychofagie, ofwel nagelbijten

Lisanne probeerde te stoppen met nagelbijten en faalde. Om te begrijpen waarom ze het nagelbijten maar niet kan laten, raadpleegt ze Wikipedia. Dat moet je dus nooit doen.

Wikipedia heeft me bang gemaakt voor mijn eigen lijf. Ik ben een wandelende psychische stoornis. Een bonk aan neuroses. Ik kom uit een slecht gezin, stort bijna in. Om dit te weten te komen hoef je geen seconde met me te praten, alles is aan mijn lichaamsoppervlak te zien.

De afgelopen maand probeerde ik te stoppen met nagelbijten. Het ging zoals het altijd gaat.

De eerste week ontstaan er minuscule witte randjes, deze show ik aan iedereen die maar wil.

De tweede week haal ik de witte randjes plagerig langs mijn tanden, tik ik ermee op tafelbladen en tover ik ergens een bijna ingedroogd potje nagellak vandaan.

De derde week is er een moment waar ik voor ‘n imaginaire tweesprong sta: of ik bijt of ik eet ik mezelf van binnenuit op, sterf, verdwijn.

Deze keer kwam dit moment tijdens de try-out van een toneelstuk dat ik had geschreven: ik had het bloedheet en interpreteerde ieder klein geluidje uit de zaal als walging of verveling. Ik begon bij mijn wijsvinger, en toen ik het witte randje op mijn tong voelde liggen, kreeg ik een gevoel dat het best te beschrijven valt als ‘schijt aan alles’ en beet al mijn nagels kaal.

Achteraf vertelden mensen me hoe mooi ze de voorstelling vonden. Ik bloosde, mijn vingertopjes bonkten, voelden rauw aan; als je een tijdje niet hebt gebeten, kan je je tanden makkelijker onder de nagel haken, hem een beetje naar boven wippen en verder bijten dan normaal.

Ik begrijp niet waarom ik het steeds weer doe. Ik hoef echt geen megalange pornonagels, maar nu zien mijn handen eruit als die van een dikke padvinder. Ze zijn stomp en klef.

Om mijn zelfbeeld op te krikken raadpleegde ik het internet. Dat is domste wat je kan doen, dat wist ik eigenlijk ook wel. Volgens het internet ga je altijd dood en sleur je al je geliefden mee het graf in. Maar toen ik ‘nagelbijten’ intypte in de zoekbalk, hoopte ik op lotgenoten, tips en tricks, bemoedigende woorden. In plaats daarvan trok ik een beerput open. Wikipedia vat mijn lichaam als volgt samen:

Schermafbeelding 2016-04-03 om 20.02.38

De woorden die bij deze beelden horen zijn: reduced quality of lifebody-focused repetitive behaviour en impulsive control disorder. Nagelbijten heette geen nagelbijten meer maar onychofagie. Ik schrok, maar klikte door en door. Als een ramptoerist scheurde ik over mijn huid en door mijn lichaamsopeningen.

Ik kon vier van de tien meest voorkomende vormen van body-focused repetitive behaviour aanvinken: nagelbijten, wangbijten, binnenlipbijten, korstjes open krabben. Stuk voor stuk milde, onhygiënische vormen van automutilatie. Er krioelen vast honderden maden door mijn bloedbanen. De puistjes rondom mijn mond zijn tekenen van hormonale schommelingen en te vet eten. De psoriasis bevestigt de hormonale schommelingen, en voegt daar nog slechte genen en stress aan toe.

Al met al: als ik naakt voor iemand ga staan, ziet die persoon de uiterste grenzen van innerlijke conflicten; een oorlogsgebied. Volgens Wikipedia ben ik een schandplek voor mijn sociale kring, die bang is met mijn falen geassocieerd te worden. Ik kan het niet eens binnen in me houden, djeezus. Dat is nog wel het minste wat ik kan doen.

Maar ik ben op een rare manier best wel normaal.

In mijn confrontatietje met Wikipedia werd ik helemaal kriegel. Trieste, falende mensen hebben huidziektes. Zwakke meisjes hebben dunne benen, vieze mannen hebben dikke buiken. Geile jongens grote bovenarmen, gevaarlijke mannen grote baarden. Ja, ja. Er zal vast allemaal iets in zitten. Mijn handen verraden vast mijn spartelende hersens, de binnenkant van mijn wangen mijn faalangst. Binnen- en buitenkant corresponderen. Dat zal allemaal best, maar ik wil niet dat mensen open boeken zijn die je kan lezen.

Ik wiste mijn zoekgeschiedenis en ging onder de douche, naar bed.

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer