Asset 14

Onychofagie, ofwel nagelbijten

Lisanne probeerde te stoppen met nagelbijten en faalde. Om te begrijpen waarom ze het nagelbijten maar niet kan laten, raadpleegt ze Wikipedia. Dat moet je dus nooit doen.

Wikipedia heeft me bang gemaakt voor mijn eigen lijf. Ik ben een wandelende psychische stoornis. Een bonk aan neuroses. Ik kom uit een slecht gezin, stort bijna in. Om dit te weten te komen hoef je geen seconde met me te praten, alles is aan mijn lichaamsoppervlak te zien.

De afgelopen maand probeerde ik te stoppen met nagelbijten. Het ging zoals het altijd gaat.

De eerste week ontstaan er minuscule witte randjes, deze show ik aan iedereen die maar wil.

De tweede week haal ik de witte randjes plagerig langs mijn tanden, tik ik ermee op tafelbladen en tover ik ergens een bijna ingedroogd potje nagellak vandaan.

De derde week is er een moment waar ik voor ‘n imaginaire tweesprong sta: of ik bijt of ik eet ik mezelf van binnenuit op, sterf, verdwijn.

Deze keer kwam dit moment tijdens de try-out van een toneelstuk dat ik had geschreven: ik had het bloedheet en interpreteerde ieder klein geluidje uit de zaal als walging of verveling. Ik begon bij mijn wijsvinger, en toen ik het witte randje op mijn tong voelde liggen, kreeg ik een gevoel dat het best te beschrijven valt als ‘schijt aan alles’ en beet al mijn nagels kaal.

Achteraf vertelden mensen me hoe mooi ze de voorstelling vonden. Ik bloosde, mijn vingertopjes bonkten, voelden rauw aan; als je een tijdje niet hebt gebeten, kan je je tanden makkelijker onder de nagel haken, hem een beetje naar boven wippen en verder bijten dan normaal.

Ik begrijp niet waarom ik het steeds weer doe. Ik hoef echt geen megalange pornonagels, maar nu zien mijn handen eruit als die van een dikke padvinder. Ze zijn stomp en klef.

Om mijn zelfbeeld op te krikken raadpleegde ik het internet. Dat is domste wat je kan doen, dat wist ik eigenlijk ook wel. Volgens het internet ga je altijd dood en sleur je al je geliefden mee het graf in. Maar toen ik ‘nagelbijten’ intypte in de zoekbalk, hoopte ik op lotgenoten, tips en tricks, bemoedigende woorden. In plaats daarvan trok ik een beerput open. Wikipedia vat mijn lichaam als volgt samen:

Schermafbeelding 2016-04-03 om 20.02.38

De woorden die bij deze beelden horen zijn: reduced quality of lifebody-focused repetitive behaviour en impulsive control disorder. Nagelbijten heette geen nagelbijten meer maar onychofagie. Ik schrok, maar klikte door en door. Als een ramptoerist scheurde ik over mijn huid en door mijn lichaamsopeningen.

Ik kon vier van de tien meest voorkomende vormen van body-focused repetitive behaviour aanvinken: nagelbijten, wangbijten, binnenlipbijten, korstjes open krabben. Stuk voor stuk milde, onhygiënische vormen van automutilatie. Er krioelen vast honderden maden door mijn bloedbanen. De puistjes rondom mijn mond zijn tekenen van hormonale schommelingen en te vet eten. De psoriasis bevestigt de hormonale schommelingen, en voegt daar nog slechte genen en stress aan toe.

Al met al: als ik naakt voor iemand ga staan, ziet die persoon de uiterste grenzen van innerlijke conflicten; een oorlogsgebied. Volgens Wikipedia ben ik een schandplek voor mijn sociale kring, die bang is met mijn falen geassocieerd te worden. Ik kan het niet eens binnen in me houden, djeezus. Dat is nog wel het minste wat ik kan doen.

Maar ik ben op een rare manier best wel normaal.

In mijn confrontatietje met Wikipedia werd ik helemaal kriegel. Trieste, falende mensen hebben huidziektes. Zwakke meisjes hebben dunne benen, vieze mannen hebben dikke buiken. Geile jongens grote bovenarmen, gevaarlijke mannen grote baarden. Ja, ja. Er zal vast allemaal iets in zitten. Mijn handen verraden vast mijn spartelende hersens, de binnenkant van mijn wangen mijn faalangst. Binnen- en buitenkant corresponderen. Dat zal allemaal best, maar ik wil niet dat mensen open boeken zijn die je kan lezen.

Ik wiste mijn zoekgeschiedenis en ging onder de douche, naar bed.

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer