Als men subsidieloze culturele vrijplaatsen wil gaan ontruimen, begrijpt Floris het niet meer." /> Als men subsidieloze culturele vrijplaatsen wil gaan ontruimen, begrijpt Floris het niet meer." />
Asset 14

Ik ben ook crimineel

Schijnheilig, het snelst groeiende culturele initiatief in Amsterdam, dreigt aanstaande dinsdag te worden ontruimd. Toch raar dat kunst en debat tegenwoordig strafbaar is.

Op 1 oktober werd ik lid van een criminele organisatie. Veel hoefde ik daar niet voor te doen: op dezelfde plek blijven was genoeg. Schijnheilig, het snelst groeiende culturele initiatief in Amsterdam, is namelijk gevestigd in een kraakpand. Onder de nieuwe wet tegen het kraken (die op 1 oktober is ingegaan) is niet alleen een kraak zetten of in een kraakpand wonen maar ook in een kraakpand zijn strafbaar, en wel met maximaal 1 jaar gevangenisstraf. Op het moment dat dat inging, waren er honderden en honderden mensen in het pand, waaronder ikzelf. Dat schiet lekker op zo met het terugdringen van de criminaliteit.

Nu doe ik wel vaker dingen die niet mogen. Ik rijd wel eens door rood, gebruik regelmatig schuttingtaal en val niet zelden mensen in de rede. Maar lidmaatschap van een criminele organisatie, en dan niet van een clubje pleinboefjes dat zakkenrolt maar van een wijdvertakt netwerk van harde misdadigers, dat was toch wel van een andere orde. Toch vreemd. Het collectief Schijnheilig heeft een verlaten school opgeknapt die de Rijksgebouwendienst leeg had laten staan nadat ze zich eerst voor miljoenen had laten oplichten door Willem Endstra en Erik de Vlieger. Schijnheilig gebruikte dit pand voor schimmige activiteiten als debatten, filmvertoningen, poëzie-avonden, optredens van bandjes, exposities, kunst in situ en andere dingen waar de rechtse politiek niet van houdt. Daar komen tegenwoordig duizenden mensen per maand op af. Het is natuurlijk prima als je niet graag poëzie-avonden bezoekt. Maar moeten we daarvoor twaalf maanden de bak in?

De linkse partijen hebben zich in Amsterdam consequent tegen het kraakverbod uitgesproken, dat ze “onuitvoerbaar” en “contraproductief” noemen. Eind september verklaarde PvdA-burgemeester Eberhard van der Laan opeens het kraakverbod “onverkort” te willen uitvoeren. Nu blijkt Schijnheilig op de lijst te staan van de tien panden die de gemeente aanstaande dinsdag als eerste wil ontruimen. Het is volstrekt onduidelijk waarom, behalve dan dat het een luis in de pels van het gezag is. De gekraakte school staat straks weer net zo leeg als voorheen. Schijnheilig heeft de afgelopen maanden iets unieks opgezet: een cultureel centrum zonder entreegelden, zonder subsidies, zonder logo’s, zonder beperkingen. Respectabele instanties als De Balie en de Rietveld Academie zijn er graag te gast. Je zou dat natuurlijk ook kunnen zien als een vorm van creatief ondernemerschap dat zelfvoorzienend is en zich niks aantrekt van Haagse regelzucht. Maar nee, in het Nederland van Koning Mark en Prins Geert heet dit “criminaliteit”.

Soms zou ik willen doen alsof ik het niet snap. Ik snap niet wat er ‘liberaal’ is aan dit kabinet, dat bereid is zijn ziel aan de duivel te verkopen om de hypotheekrenteaftrek in stand te houden. Ik snap niet wat er liberaal is aan het invoeren van nieuwe verboden, het uitbreiden van de politiemacht, het nog verder opdrijven van de strafmaten en het beschermen van de belangen van vastgoedspeculanten. Ik snap ook niet wat er ‘christendemocratisch’ aan is. En ik snap al helemaal niet, en dan zonder ironie, wat Eberhard van der Laan bezielt. Ik had zo graag een brave burger willen zijn, die voor bejaarden opstaat in de tram, omgevallen fietsen rechtzet, zo af en toe het gezag wat pest en zich door de politie beschermd weet. In het Nederland van Mark, Maxime, Geert en Eberhard blijkt dat niet mogelijk, en wordt een mooi initiatief als Schijnheilig gecriminaliseerd en de nek omgedraaid.

Ik kan er net zo goed voor uitkomen: ik ben een crimineel.

PS De petitie tegen de ontruiming van Schijnheilig is te vinden op http://petities.nl/petitie/geen-ontruiming-voor-schijnheilig.

Mail

Floris Solleveld is Hard//hoofd-redactielid en overdag historicus en filosoof. Tussendoor tekent hij met inkt en penseel en schrijft over interdisciplinaire podiumkunsten. Of over politiek. Soms ook poëzie.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer