In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld.
De Oude Wereld strekt zich uit in strijklicht, bewondert zichzelf in de zon, haar plooien en monden. Voldaan draait zij zich naar haar schaduwzij.
Dan volgt een helse pijn.
De Oude Wereld ligt nu op haar rug. Ze ligt open. Aan het eind van de tunnel is een schreeuw op weg naar een eerste adem. Op de top groeit stekeltjeshaar. En uit het wezen zwelt een kreet aan:
“Het is fout
Het is tijd
Het moet an-, had allemaal an-, had allang allemaal anders
Niet vandaag
Niet eergisteren
Maar de dag daarvoor”
“Vraag niet óf
maar wanneer
ook jij draagmoeder blijkt van een kwaad
niets te zien op de echo
maar toch in het wezen geworteld
gekropen onder huid en haar”
“Het is tijd
Overtijd
je zult boeten voor een misdaad die je niet hebt begaan
maar ook niet hebt bestreden
Er komt pijn,
een schijnzwangerschap van schuld geeft achterbakse weeën
Op je rug!
Op je rug voor de revolutie!”
(1 cm ontsluiting)
De revolte rent door de straten, smijt met stenen beelden,
herschrijft alle liederen, klopt aan je deur, wist het verleden
“Ex tunc!
Met terugwerkende kracht vooruit!”
(2 cm ontsluiting)
De Oude Wereld ligt op haar rug
Zij moet lijden
Ze heeft één taak: baren en verdragen
Haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
Of het mooi of lelijk is, goed of slecht
Wel of niet gewenst
de Nieuwe Wereld zal geboren worden
en hoe
“Ex tunc”, daar klinkt het strijdlied:
“en je zweet
want je weet
dat de machtsstructuur tot in je celstructuur
zal worden blootgelegd
je gaat naakt
na de pijnbank volgt een gelouterd mens
Op je rug!
Op je rug voor de revolutie!”
(4 cm ontsluiting)
“En je kijkt
achterom
En je ziet dat er niemand meer achter je staat
Verkeerde kant gekozen
Voor praten te laat
Een mens zonder tong is een lichter mens
¡Viva la revolución!
Met moederkracht vooruit!”
(9 cm onsluiting)
De Oude Wereld krijst
Maakt zichzelf tot een bloedgodin,
haar schoot tot een offerschaal
En ze splijt
En ze barst
In Middellandse en transatlantische weeën
en dan dwars
door landgrenzen opent haar korst
continentale stuitliggingen
in placenta-tektoniek
Ex tunc, met moederkracht vooruit
En ze zweet
Want ze weet
Dat de machtsstructuur tot in de botstructuur
Zal worden blootgelegd
Ze gaat naakt
Na de pijnbank volgt een gelouterd mens
¡Viva la revolución!
Daar ligt het
Roze en lelijk
Het voedt zich met de laatste resten, het sterkt aan
De Oude Wereld ligt op haar rug
in het kraambed
haar werk gedaan
sluit haar ogen.
Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.
Jessica Bacuna (1996) vindt de wereld een vreemde plek die ze niet altijd begrijpt. Dat inspireert haar om op een speelse manier te illustreren in combinatie met vervreemdende elementen.
