Asset 14

De Grote Meester mr. Abu

In mijn brievenbus woedde al tijden een strijd tussen Dr. Touba, professor Ahamed en de Grote Meester Mr. Abu. De eerste zou volledige bescherming bieden tegen slechteriken, de tweede kon mijn verdwenen man laten terugkomen (100% resultaat) en de Grote Meester Mr. Abu beloofde mij geluk in alles, binnen drie dagen. Daar ging mijn sterke voorkeur naar uit.

“Hmm?”
Ik heb in een opwelling gebeld en weet niet zo goed wat ik zeggen moet. Het is half tien ’s ochtends en hij klinkt boos. Misschien slaapt de Grote Meester graag uit. Eigenlijk heb ik niet eens bedacht wat ik van hem wil, dus ik noem zijn advertentie.
“U weet wel, dat al mijn problemen verdwijnen.”
“Mmmmmm hmmmmm.” Iets minder boos.
“Nou, dat wil ik eigenlijk wel.”
“Mmmmmm hmmmmm.”
“....”
“....”
“Zal ik een keer langskomen?”
Do you speak English?

Het haperende telefoongesprek resulteert in een routebeschrijving per sms nadat ik hem vergeefs twaalf keer zijn adres heb laten uitspreken, de Tweede Oosterparkstraat. Ik kon er niets anders van maken dan twee-tachtig. TWEE-TACHTIG! Tweeeeeeee-TÁCHtig. Wanneer ik een week later echter op de afgesproken tijd aanbel wordt er niet opengedaan. Ik doe een paar stappen achteruit voor een blik op drie hoog en bel nog een aantal keer, lang.
You’re not home, unfortunately”, bericht ik geïrriteerd en fiets weer terug naar de stad. Met de uitgespaarde vijfentwintig euro kan ik allicht een anti-wallencreme kopen of zoiets, een veel tastbaarder oplossing voor mijn slaapprobleem.

Beeld: Lieke Romeijn.

Op de cosmetica-afdeling van de Bijenkorf word ik direct naar een kruk gedirigeerd voor een huidtypetest.
“Wat zijn je klachten?” vraagt een volgeplamuurde juffrouw en voor ik antwoord kan geven begint ze alvast te vinken op haar lijstje.
“Droge huid, glimmend voorhoofd, roodheid.”
“Nou, als dat mijn klachten waren...”
Wanneer ze vervolgens twee contactpapiertjes tegen mijn jukbeenderen drukt, gaat mijn telefoon. Het is de Grote Meester. Direct nadat ik hem heb weggedrukt belt hij nog een keer, en nog eens en laat twee identieke, onverstaanbare voicemails achter, gevolgd door een tekstbericht met weer zijn adres.
“Ik ben er over twintig minuten,” tekst ik terug, laat me een veel te dure creme aansmeren en scheur weer richting Tweede Oosterparkstraat, naar de Grote Redder. Verdomme wat heb ik die nodig! Want anders dan gepland — ik had de oorspronkelijke afspraak slechts gemaakt uit een ironisch soort nieuwsgierigheid — heb ik sinds een dag serieuze problemen. Mijn relatie ligt plots aan gruzelementen, ik sta op straat. Ditmaal gaat de deur wel open.

De Grote Meester Mr. Abu is een klein mannetje in een gigantische rode jurk en stinkt uit zijn bek als een jonge god. De hal staat blauw van de wierook en is tot het plafond volgestapeld met sportschoenen. Het piepkleine kamertje boven staat nóg blauwer. Er liggen losse vloerkleden over houtrotplanken, tegen de muur staat een eenpersoonsbed met een paardendeken. De deur gaat op slot en ik word in kleermakerszit tegenover hem geplant, knie aan knie. Vriendelijk zwijgend kijkt hij mij aan.
Yessssssssss. Laura. Tell me.
Ik besluit dat mijn actuele sores iets te veel shit zal zijn voor de grote Abu, dus ik gooi het op wat minder prangends voor nu.
I can’t sleep.” Geen leugen overigens, al jaren niet.
I just don’t.
Yesssssss. Where do you live?
“West.”
Write down your name.
Ik schrijf mijn naam op.
Phone number.
Ik schrijf, overhandig hem zijn notitieblok weer.
Birthday. Your mothers name. And now you pay me $25.
Dat hadden we over de telefoon afgesproken, eerlijk is eerlijk, dus ik geef hem de cash. Hij vouwt de briefjes dubbel en kust ze. Prevelt in opperste concentratie een lang verhaal met het geld tegen zijn lippen en geeft mij vervolgens een hand schelpen.
You tell them.
Tell them what?
Anything.
Dus fluister ik in mijn gebalde vuist vol schelpen dat ik verdomme weleens rust wil.
Goooooooooooood.
De schelpen worden in een rieten mand vol andere schelpen en muntstukken driftig door elkaar geschoven.
You’ve got too much problems.” Zorgelijk bekijkt hij de schelpjes en de muntjes.
I know man.
Something at home is not clean.
Ik denk aan de kalkaanslag op de badkamertegels. De handgreep van de vaatwasser?
Do you live alone?
Nee, schud ik.
Maybe there’s trouble with your friend.
You can bet your ass, Abu.
Weer wordt alles driftig door elkaar geschud.
I will prepare a special medical cream and you will sleep all night.
Nee man, nee! denk ik, ik heb net voor een fortuin aan créme aangeschaft, ik ben nu juist toe aan iets minder tastbaars.
I will help you”, zegt hij dan, zijn hand op mijn schouder.
En wat een heerlijke woorden zijn dat wanneer je aan de grond zit, zelfs uit de mond van een kwakzalver. Soms is het resultaat van geen belang meer, slechts de belofte.

Buiten bel ik een vriend waarvan ik weet dat hij nooit thuis is.
“Mag ik een tijdje bij jou logeren?” vraag ik. “Ik zit in de shit.”
“Tuurlijk poepie.”
We spreken af, drinken koffie in de zon en ik krijg de sleutel. Diezelfde avond mag ik er al slapen, grappig genoeg slechts één straat verwijderd van de Grote Redder. Ik schrik een paar keer wakker in de vreemde ruimte. In het onbekende bed zonder het warme, lieve lijf waar ik al vijf jaar naast slaap. Ik ben gruwelijk verdrietig, maar ergens klopt het, allemaal.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel